DNA (on)bekend

downloadAfgelopen zaterdag zat ik dus een bakje te doen zoals ik eerder schreef en ik waarschuwde de vrouw naast me om op te passen als ze op zou staan omdat ik een stekker van mijn telefoon in het stopcontact tussen ons had gestopt.
De mevrouw begon meteen een gesprek en hoe vreemd kan een gesprek soms lopen dan ook. Het begon gewoon over het feit dat ik mijn telefoon op wilde laden en ik zei dat ik nog een eindje moest fietsen en graag een opgeladen telefoon had. En zo gaat een gesprek dan van waar moet je naartoe en waar kom je vandaan.
Nou ja het bleek dat zij woonde in het dorp waar ik geboren ben.
Ze vertelde op een boerderij in een ander dorp geboren en opgegroeid te zijn als tweede van 10 kinderen. Zij was zelf 65 vertelde ze me.
Haar moeder trouwde maar blijkbaar was het niet een huwelijk “made in heaven” want zij ging twee keer terug naar haar ouders op de boerderij. Daar was ook de knecht op de boerderij en die vond ze blijkbaar wel heel erg leuk want beide keren kwam ze zwanger terug.
Dat werd door kerk en gemeenschap “onder de hoed” gehouden en zij wist niet beter dan dat haar vader haar vader was.
Een keer hoorde zij een paar nichtjes over haar praten en vroeg wat er aan de hand was.
Die nichtjes zeiden dat zij niet het kind van haar vader was en met die boodschap ging zij naar huis. Haar moeder werd heel boos en verbood haar om hier ooit nog vragen over te stellen. En dat durfde ze ook niet meer en liet het rusten. Maar ergens waren die opmerkingen wel in haar achterhoofd blijven zitten.
Voordat haar moeder overleed vertelde ze toch haar dochter en een van haar broers dat die beide een andere vader hadden. Ze hoorde het verhaal en kwam de naam te weten.
Haar moeder overleed, de man waarvan ze altijd had gedacht dat hij haar vader was, was ook al overleden. Hij was voor haar altijd een goede vader geweest vertelde ze, hij behandelde haar niet anders en had zelfs een koosnaampje voor haar.
Ze trouwde zelf met een man die een groot bedrijf had, ze trouwden over in de kerk, de man en zijn familie waren allemaal van de “zware” kerk zal ik maar zeggen. Wij noemden het altijd de zwarte kousenkerk. Altijd met een hoedje naar de kerk moest ze.
Zij gaf flink af op de schijnheiligheid van de kerkmensen. Haar man was al jaren depressief. Soms denk ik wel eens weg te gaan zei ze, maar ja hoe gaat het dan worden. We hebben het verder goed met de kinderen en kleinkinderen en misschien verandert dat ook als ik wil gaan scheiden. Financieel had ze het ook goed vertelde ze.
Na het overlijden van haar ouders ging ze op zoek naar haar biologische vader en die vond ze. Ze werd ontvangen door de vrouw van deze man die wist van de twee kinderen en ze was er welkom. Zelf hadden ze nooit meer kinderen gekregen. Maar ook daar voelde ze zich min of meer belazerd, die vrouw en man wisten het ook en had ook nooit contact opgenomen of iets gezegd. Haar biologische vader was ook al overleden dus nooit had ze meer de kans gehad om hem te leren kennen. Ze was alleen even naar het kerkhof geweest. Met haar broer van diezelfde vader had ze een goede band. Van de rest van haar broers en zussen had ze afstand genomen.  Zondags in de kerk en om de erfenis alleen maar vechten en ruziemaken. Ik heb overal afstand van gedaan, wilde geen spullen en geen geld vertelde ze. Had het er helemaal mee gehad.
Een heel verhaal dat ze me zomaar toevertrouwde. Ik ben heel nuchter hoor zei ze, het is zo en ik ga gewoon door. Het is niet anders.  Heb mijn vriendinnen in Rotterdam, daar 63109164-witte-spiraal-dna-streng-geïsoleerde-beeld-op-een-witte-achtergrond-3d-illustratie-voor-het-ontwerp-ben ik net ook weer geweest. Ik maak er wel wat van. Nou meid zei ze op een gegeven moment, ik kan nog wel uren met je praten maar ik ga weer naar huis.
Ik wenste haar nog een fijne dag en ze verdween weer. Zelf ging ik ook verder maar haar verhaal (zeker om ik die families ook wel kende) bleef toch nog wel even in mijn hoofd hangen.  Ieder mens heeft zijn of haar eigen verhaal.  Het blijkt ook wel dat mensen vaak hun hele hebben en houwen makkelijker aan een vreemde vertellen dan aan familie of iemand uit eigen kring.  En ik zuig ze op….. en spuug ze er hier weer uit……

Vaderdag…….

Papa en ikVandaag is het vaderdag, tja dat is al echt een hele tijd geleden dat er door mij wat aan die dag gedaan werd. Op de radio hoor ik allerlei reacties op Vaderdag, er kunnen songs  aangevraagd worden. In de winkels en reclames werd je er ook helemaal mee overspoeld.
Toch gaan die dingen als je er zoals ik niets meer mee van doen hebt toch wel langs me heen.
Sinds ex en Peter de deur uit zijn gegaan en mijn vader die al heel lang geleden overleden is. Op, ja dat was dus wel heel bizar eigenlijk, Vaderdag en dit jaar valt Vaderdag precies weer op deze datum 16 juni. Het is dat mijn zus het deze week zei hoor anders had ik er helemaal niet zo bij stil gestaan. Ik ben niet zo sterk in het onthouden van overlijdensdata. Zelfs bij mijn moeder en broer moet ik altijd nadenken of nakijken soms om die te onthouden.
Maar mijn vader overleed precies een dag voor de datum dat ooit onze eerste dochter geboren werd, een datum die wel geëtst is in mijn geheugen, dus die datum van mijn vader onthoud ik dan weer wel.
Vandaag is het al weer 28 jaar geleden dat mijn vader overleed en morgen al weer 41 jaar geleden dat ons eerste dochtertje Sanne geboren werd en we wisten dat ze al was overleden.
Waar blijft de tijd en wat heeft die tijd ook weer mooie dingen gebracht. Zoals deze week dat die kleine Yenthe bij me in de tuin loopt te scharrelen. Ze vandaag op het bed bij haar vader zat en hem een cadeautje voor Vaderdag gaf.  Dat blijven toch altijd bijzondere dingen zeker als die kids nog zo klein zijn. Straks weer de zelfgemaakte knutsels van school komen. De tijd heelt alle wonden luidt het spreekwoord. En het klopt voor een groot deel wel, het heden haalt het in met weer nieuwe mooie dingen waar ik ook mag van genieten en dat doe ik ook. Misschien wel dubbel op juist omdat ik ook weet hoe het anders kan zijn.Sanne (2)
Daarom is ook deze Vaderdag voor mij een speciale en blije dag met mooie herinneringen aan mijn eigen vader… zien dat mijn zoon echt zo’n leuke papa voor Yenthe is…..  en ik dat allemaal mee mag beleven door er bij te zijn, via fotootjes op de app of facetime bellen. Dat maakt mij een dankbaar mens. En vanmiddag op mijn mooie fietstocht kwam ik langs het kerkhof en al ga ik niet vaak, vandaag ben ik toch even afgestapt en wezen kijken bij hem (en natuurlijk mijn moeder en broer) en dat gaf me een goed gevoel op deze Vaderdag.

Genen

Al weer een flink aantal jarelezenn geleden ( 😉 ) kwamen 23 chromosomen van mijn vader en 23 chromosomen van mijn moeder samen en met die 46 chromosomen moest ik het dus gaan doen.  Twee x chromosomen bepaalden dat ik een meisje werd. Die chromosomen zijn ook de dragers van de erfelijke eigenschappen en heb ik van beide een portie meegekregen.
Toen ik jong was heb ik daar nooit over nagedacht moet ik zeggen. Natuurlijk herkende ik best een aantal dingen die ik deelde met mijn vader, zoals de liefde voor de natuur, het buiten zijn. Kijken naar onweer buiten of lekker in het gras liggen en kijken naar de wolken. En zijn humor en het plezier dat hij duidelijk in het leven had altijd. Het drinken van thee.
De laatste jaren herkende ik ook wel veel eigenschappen die ik mezelf ook wel toedicht bij mijn moeder.Vooral de liefde voor schrijven en dingen bewaren en dan heb ik het niet over materiële dingen maar zoals ik vanmiddag ontdekte toen ik een doos met spullen door ging zitten spitten dingen zoals berichtjes uit de krant, kaarten met een bijzondere boodschap of tekst. En niet te vergeten haar dagboek dat ze een jaar of 10 geleden opeens begon. Maar ook van langer geleden verhalen en gedichten die ze opschreef in een kladblok.
En hoewel ichromosomenk best ook blij ben met een aantal materiële zaken die uit haar huis gekomen zijn, vind ik toch die papieren voor mij in ieder geval veel waardevoller.
Het vertelt ook de geschiedenis van mijn familie, zoals dat berichtje in de krant van een oom die aangereden is door een auto en overleed. Of de berichtjes die denk ik uit een kerkblad kwamen waarin familiegebeurtenissen te lezen zijn. En alle rouwadvertenties.
Ben zo blij dat ik gezegd heb dat ik niet zomaar alles weg wilde doen.
Wat me daarbij ook opvalt bij mijn moeder is haar taalgebruik. Woorden praktisch zonder fouten geschreven in goed leesbare zinnen.  Ze had toch maar 7 jaar lagere school en mocht niet doorleren hoewel het hoofd van de school dat kwam vragen bij mijn opa en oma omdat mijn moeder zo goed kon leren. Maar er was geen sprake van, ze moest gaan werken.
Ze heeft altijd veel gelezen en op de vrouwenvereniging waar ze op zat was ze ook secretaresse en schreef ze de jaarverslagen en maakten ze de notulen, die ook nog bewaard zijn. Denk dat ze zichzelf zo verder ontwikkeld heeft in de loop der jaren.
Toen ik van de week voor haar servieskast stond wist ik datschrijven we nog een eigenschap deelden met elkaar namelijk regelmatig iets kapot laten vallen. Het was echt een allegaartje aan serviesgoed dat daar stond. En tot ik pas een nieuw servies kocht was dat bij mij ook het geval wel. Haha echt grappig om die dingen te ontdekken.
Een aantal dingen wist ik natuurlijk wel maar toch, een mooie ontdekkingstocht om zo door haar spulletjes heen te gaan die haar zo dierbaar waren. Ik zal niet alles bewaren maar een doosje met een aantal voorbeelden zeker wel.

Versnipperd……

Van de week was ik op zoek bij mijn moeder naar een pasfoto van haar voor een ID kaart. Mama en papa trouwfotokopieHeb heel wat dozen doorgespit en wel gemerkt dat ik erfelijk belast ben. Mijn moeder heeft echt ook overal kaarten van bewaard, niet zo gek als ik die alle kaarten die ik ooit kreeg heb bewaard maar wel degene die ze mooi en bijzonder vond blijkbaar. Best jammer dat ze zo slecht ziet dat ze dat allemaal niet eens een keer terug zou kunnen kijken of lezen.
Er was ook een hele doos nog met rouwkaarten van mijn vader en broer, op een of andere manier heb ik ook altijd moeite om dat soort dingen weg te gooien maar nu heb ik ze toch maar meegenomen naar huis.  Een aantal wel bewaard natuurlijk maar de rest moet toch een keer weg dus vanavond heeft de versnipperaar overuren gedraaid.
Het geeft me altijd een beetje weemoedig gevoel, ik weet dat dingen opgeruimd moeten worden maar vaak zijn het toch zaken die voor diegene zijn ziel en zaligheid betekende zoals voor mijn broer alle foto’s van zijn tuin.  Niemand wil ze hebben eigenlijk. Ik heb zelf een cd met foto’s van zijn tuin bewaard maar de rest zal toch opgeruimd moeten worden.
Dat is nog heel wat avondjes versnipperen te gaan want ze zo bij de oude kranten gooien dat kan ik gewoon niet.
Van mijn vader lagen ook alle condoleance kaarten er nog, die van mijn broer hebben we al eerder weggedaan. Het waren heel veel kaarten, denk wel zo’n 150 en met terugwerkende kracht geeft me dat toch een warm gevoel. Mijn vader was een heel aimabele man, altijd een grapje en grol, een beetje ondeugend en dat kan je teruglezen in die kaarten dat hij heel geliefd was.
Voordat ze de versnipperaar doorgaan lees ik ze allemaal nog een keer en het geeft me een warm gevoel al is mijn vader al bijna 24 jaar geleden overleden.
De laatste 1 1/2 jaar woonde hij in een verpleegtehuis omdat hij dementeerde door de vele tia’s die hij had gehad.
Mijn moeder ging er iedere dag naar toe met de bus naar Gouda waar hij woonde. En ook van dat tehuis waren er kaarten van bewoners en verzorgers. En van mensen waarmee ze iedere dag in de bus zat die ook naar hun man gingen. Een groepje van drie vrouwen was dat.
Van alles blijft niets anders over dan twee grote dozen met snippers maar het warme gevoel en de liefde voor mijn vader kan ook niet door een versnipperaar verdwijnen.