Onderuit…

Nee gelukkig was ik het dit keer niet maar toen ik vanmiddag even een eindje ging fietsen kwam ik bij een fietstunnel waar ik een kinderwagen bovenaan zag staan, dat vond ik al vreemd maar toen ik verder kwam zag ik halverwege de helling van de fietstunnel een fiets op de grond liggen en een mevrouw stond er enigszins bibberend naast met daarnaast de moeder van het kindje in de kinderwagen.
Ik stapte even af om te kijken of ik eventueel kon helpen. De vrouw had een heel blauw oog maar dat kwam niet van vandaag vertelde ze, ze was vorige week lopend gevallen en had het daar opgelopen.
Goh het lijkt mij wel dacht ik nog even voelde meteen een soort verwantschap.
De mevrouw, schatte haar een jaar of 70,  was goed bij zinnen, wist waar ze woonde, ze was boodschappen wezen doen bij de Lidl en fietste naar huis toe toen het gebeurde.
Ze probeert haar zoon op te bellen maar dat lukt niet. Verder ging het wel met haar, ja haar ribben deden zeer, zei ze want daar was ze mee op het stuur gevallen.
Zullen we u fiets even oprapen, vroeg ik en samen met de andere mevrouw raapten we de fiets op.
Nou ik moet zeggen dat ik wel eens zwaar beladen ben geweest op mijn fiets maar wat die mevrouw aan gewicht in haar fietstassen had zitten daar kan ik nog een puntje aan zuigen.
En dat niet alleen, aan haar stuur had ze een grote en heel zware tas hangen en aan de andere kant een schoudertas, een paar keer om haar stuur geslagen.
Moet je nog een beter scenario verzinnen om onderuit te gaan.
Nu kan ik er ook wel wat van maar ik hang nooit wat aan mijn stuur, ik vind dat gewoon gevaarlijk, je bent zo je evenwicht kwijt en dat was bij deze vrouw ook gebeurd.
U bent ook veel te zwaar beladen zei ik tegen haar.  Ik ging altijd met de auto zei ze en ik weet niet precies hoeveel in mee kan nemen dus had eigenlijk te veel gekocht.
Zou het voortaan maar eens in tweeën doen zei ik tegen haar, dan kan je beter een extra keer fietsen. En dacht wel bij mezelf, hoor wie het zegt haha…
Uit haar verhaal begreep ik dat haar kinderen het niet meer verantwoord vonden dat ze in een auto reed dus ging ze nu fietsen. Nou dat is dus ook geen onverdeeld succes.
Samen met de andere mevrouw rijden we haar fiets even het hellinkje op. Ze gaat het verdere stukje maar lopen zei ze.
Maar dat viel ook nog niet mee met zo’n zware tas. Zullen we die tas aan het stuur even achterop binden zei ik, dus samen met die andere mevrouw wij die tas achterop gesnoerd.
Alleen of de beschuiten het nog heel overleven weet ik niet hoor zei ik, die kwamen een beetje klem te zitten. Dat geeft niet zei ze, ik eet altijd beschuit met melk dus moet het toch in stukjes.
Nou ja met die zware tas van haar stuur af kon ze lopen met haar fiets, ze woonde een paar kilometer verderop dus dat moest ze wel redden. We hebben haar nog even na staan kijken en het ging goed. Hopelijk is ze goed thuisgekomen en zal ze de volgende keer wat minder in een keer meenemen aan boodschappen.
Onderweg nog even wat eendjes gefotografeerd. Er schijnen steeds minder wilde eenden te komen hoorde ik maar ik kwam vandaag zomaar op mijn route zo’n 6 moeders met kroost tegen.

Het is glllaaadddd…..Boem

images4pjh5ok9Vanmorgen had ik al vroeg bij mijn zus afgesproken, het was koud buiten op de fiets maar de weg waar ik op reed was goed gestrooid en goed begaanbaar al waren de randjes zag ik wel aardig bevroren.
Toen ik bij mijn zus het woonerf opreed zag ik het meteen al, hartstikke glad, oppassen dacht ik, zachtjes en voorzichtig rijden. Ik reed in tempo laagste standje maar nam wel de binnenbocht en ja hoor precies komt daar een auto aan, kom daar zelden of nooit verkeer tegen,  om de auto mis te houden rem ik en draai aan mijn stuur en ja hoor daar ging ik weer…. kwam gelukkig niet zo onwijs raar of hard terecht hoewel mijn enkel wel flink geraakt was.
Opgestaan, de berijder(ster) van de auto stopte wel maar stapt niet eens uit om te kijken of ik iets had, dat snap ik dan niet helemaal. Het was echt wel mijn eigen fout maar je kijkt toch wel of je iemand kan helpen. Nou ja opgestaan en naar mijn zus gegaan en toen ging het wel weer.
images08by0uoeAl is inmiddels mijn enkel aardig blauw geworden en pijnlijk maar goed, niets gebroken in ieder geval en later weer gewoon gaan fietsen met mijn zus en naar huis. Dit keer wel op de gestrooide wegen, bovendien scheen het zonnetje volop dus waar geen schaduw was, was het allemaal wel ontdooid.
Peter belt nog even op en ik vertel van mijn valpartij. Waarom kom je de auto niet halen zegt hij, hij staat er altijd en ik rij altijd met de auto van de zaak, hij werkt dichtbij mijn huis. Je moet echt goed uitkijken hoor zegt ie, straks lig je een keer ergens midden in de polder, je bent alleen.  Ik denk opeens aan mijn moeder en dat ze dingen gewoon niet meer vertelde, ik snap het ineens. Zal ik zo’n apparaat voor je regelen dat ze je kunnen vinden als je valt zegt ie. En meteen komt er een verhaal van een man die de accu van zijn boot op ging halen en daar gevallen was en half in het water helemaal onderkoeld gevonden werd en het ternauwernood gered heeft. Tja zeg ik Peter ik kan ook de trap afvallen in huis, dan kan ik daar ook een paar dagen liggen voordat iemand me vind.  Dat is nou eenmaal het risico als je alleen woont.  Ik snap zijn bezorgdheid maar ik ga daar niet naar leven, dan heb ik geen leven meer.
Het weekend ga ik naar Apeldoorn en ze geven niet echt mooi weer op, gladdigheid en kans op ijzel en ik zat al te denken hoe gaat het daar met die leenfiets, heb toch al zo’n hekel aan een terugtraprem fiets. En ik ga altijd het eerste eind zo’n km of 10 fietsen maar als het echt glad ik morgen zal ik dat niet doen heb ik plechtig beloofd haha anders mocht ik het weekend niet weg. Moet ik je wegbrengen zei hij, maar dat hoeft niet, ik kan ook gewoon op de bus stappen. Ach meestal wordt de soep niet zo heet gegeten als ie opgediend wordt.
Maar Wim belde vanmiddag al dat ik geen fiets hoefde te huren omdat we wel zouden gaan lopen. Nou beter dan, hij komt me ophalen onaamloosp het station dus heb ik ondersteuning haha.
Nu maar hopen dat mijn enkel vannacht niet op gaat zetten en ik morgen goed kan lopen want het is nog best een eindje lopen naar zijn huis. Stevige laarzen aantrekken. Maar dat zal wel goed komen verder. En ik heb er wel weer zin in een weekendje weg…….

Dagje ziekenhuis……..

Zo een heftig dagje achter de rug. Gisterenmorgen op weg naar mijn moeder op mijn leenfiets, ging prima hoor alleen deed ik er wat langzamer over maar het had ook wel zijn leuke kanten eigenlijk. Ik zag meer en hoorde meer….en dacht zelfs ga denk maar weer zonder trapondersteuning rijden. Maar ja nu was het goed weer en weinig wind natuurlijk.
Bij mijn moeder aangekomen schrok ik me meteen een hoedje want ze lag languit op de grond in de keuken, bloed op het zeil maar ik zag wel dat ze niet buiten bewustzijn was of zo.
Ik vraag wat is er gebeurd, ja ze was weer gevallen en kon zich niet meer omdraaien en ze lag er al een half uur vertelde ze. Voorzichtig draaide ik haar op haar zij en gaf een kussentje onder haar hoofd. Durfde haar niet zoals de vorige keer dat ik haar vond op te tillen, dacht als er wat gebroken is maak ik het misschien nog erger. Dokter gebeld en die was er zo gelukkig. Met zijn tweeën een dokter erbij die het nog leren moest ook en beide kwamen eigenlijk wel tot de conclusie dat haar heup gebroken moest zijn. Ambulance gebeld en die kwam ook redelijk snel. De ontzettend aardige ambulancebroeders deelden de mening van de artsen. Ze kreeg een pijnstiller en ik pakte ondertussen maar vast wat spullen in om mee te nemen naar het ziekenhuis.
Met de ambulance meegereden naar het ziekenhuis. Had inmiddels mijn andere zussen, broer en zoon op de hoogte gebracht en mijn zus kwam met haar man ook naar het ziekenhuis. Omdat het best nog wel even duurde voordat ze weg was  (de straat voor mijn moeders huis was helemaal opgebroken) met de ambulance en deze natuurlijk niet met gillende sirenes hoefde te rijden waren zij nog eerder in het ziekenhuis dan wij.
In het ziekenhuis gingen ze allerlei foto’s maken, nou ja het hele repertoire van hartfilmpjes, bloeddruk, bloedprikken, longen luisteren. Heel vermoeiend voor zo’n oud mens natuurlijk en een lange zit voor ons al konden we wel van alles krijgen hoor, wat dat betreft was het echt prima geregeld.
Verschillende artsen kwamen langs, een chirurg die de foto’s bekeek, een neuroloog in opleiding zoals ie vertelde die wilde uitzoeken waarom ze zo gevallen was en een scan van haar hoofd wilde maken omdat ze ook op haar hoofd was gevallen. En met bloedverdunners kan het dan gebeuren dat er een bloeding ontstaat.
Nou ja om een lang verhaal kort te maken, halverwege de onderzoeken keken mijn zus en ik elkaar al aan. Mijn moeder wilde iedere keer al haar bed uit om naar de wc te gaan. Nou zei ik al als die een heup gebroken heeft gaat ze niet zo te keer volgens mij, dat moet toch wel zeer doen en daar was niets meer van te merken bij haar.
En inderdaad bleek er was niets gebroken, niets gekneusd ook zelfs. De scan die de neuroloog nog wilde maken lukte niet. Mijn moeder was het helemaal zat en wilde niet meer in zo’n apparaat, ze was echt helemaal in paniek op een gegeven moment en ik kreeg haar met moeite weer een beetje rustig, dus wij zeiden laat maar hoor.
Nou ja uiteindelijk konden ze dus niets voor haar doen, er kwam nog een geriater dat ze eventueel wel een nachtje in een zorgcentrum aan de overkant opgenomen kon worden maar ze vroeg zich ook wel af of ze niet beter gewoon naar haar eigen huis kon gaan en dat leek ons ook wel. Dus hebben we haar ingeladen in de auto en zo rond half 7 waren we weer thuis. Ik had al gezegd dat ik wel een nachtje zou blijven om te kijken hoe het ging dus dat heb ik gedaan. Zus en zwager gingen weer naar huis. Even een bammetje voor haar gemaakt en toen zat ze al bijna te slapen. Ik haar maar een beetje wakker gehouden tot de zorg kwam om haar te helpen met naar bed gaan. Volgens mij was die nog niet de deur uit of ze sliep al.
Zelf nog een tijdje tv zitten kijken en daarna ook naar bed gegaan boven. Om drie uur hoorde ik haar scharrelen in huis en ben ik gaan kijken. Helemaal aangekleed was ze koffie aan het klaarzetten want dat deed ze altijd ’s avonds en in bed had ze bedacht dat ze dat nu niet gedaan had. Ik zei ga nog maar een poosje slapen hoor als je dat gedaan hebt en dat heeft ze toen gedaan en ik ook nog een paar uurtjes.
Vanmorgen was ze al weer op toen ik om half 8 beneden kwam. Heb haar eten en een kop koffie gegeven en verder overgelaten aan de zorg en weer naar huis gegaan.
Ze begon al weer wat te mopperen en te doen en haar eigen dingen dus dan gaat het wel weer goed met haar.
Zelf even naar de Hema gefietst om daar te ontbijten en daarna naar huis weer, ook blij weer thuis te zijn, even lekker douchen en de tuin in heerlijk weer vandaag. Onderweg ben ik echt verwend op een concert van een rietzanger, een showende visdief, trotse futenouders, een eend met jongen. Deed over het fietsen waar ik normaal zo’n 40 minuten over zou doen nu wel bijna twee uur maar het was heerlijk om even buiten te zijn, te kijken, te genieten en toen ik ook nog een berichtje kreeg dat mijn eigen fiets weer klaar was. Weer een nieuwe motor gekregen met garantie,  mijn dag was weer helemaal goed.

 

Koppen…

Kop 2Zo het Huttendorp zit er weer op, het nog een paar prachtige dagen gehad, zowel qua beleving als qua weer.  Geniet er altijd van om en een leuke groep met vrijwilligers aan het werk te zien en de kinderen die het zo naar hun zin hebben. Maar ben altijd ook weer blij dat de kinderen na een nachtje Huttendorp slapen allemaal weer gezond naar huis gaan.
Kop 8Gelukkig geen gekke dingen gebeurd. Hier en daar een wespensteek of een klein wondje van spijkers of hout. Een van onze vrijwilligers raakte nog wel aardig gewond toen hij een spijker helemaal door zijn arm kreeg met een pallet er nog aan.
Dat was behoorlijk  pijnlijk Kop 10om die spijker er uit te halen want om met een pallet aan je arm naar de dokter te gaan was een beetje lastig.  Een antibiotica kuurtje, schoongemaakt en verbonden Kop 4door de dokter en een uurtje later stond ie gewoon weer lekker mee te doen. Een bikkel…….
En hoe ik het voor elkaar krijg weet ik niet maar gisterenavond stapte ik in de feesttent in een kuil en klapte zo vooroKop 6ver op het gras. Viel gelukkig mee allemaal, beetje spierpijn en zag een paar blauwe plekken vandaag.
Was wat foto’s aan het maken en lette niet op waar ik liep, niet heel slim. Moet daar toch eens beter op gaan letten.  Nou ja mijn camera was gelukkig ook nog heel, zonder blauwe plekken. 😉
Kop 7Wel leuk was het om te ervaren dat zoveel mensen die het gezien
hadden in de pauze even kwamen vragen hoe het met me ging. Dat is toch wel erg lief.
Ook wel een onwijs drukke week zo geweest voor me dus even bijtanken en ik kan me dan ook wel op morgen verheugen dat ze weer prachtig weer opgeven. Helemaal geen afspraken dus even gaan fietsen, naar mama die er deze week een beetje bij ingeschoten is en Kop1misschien wat in de tuin zitten of wat rommelen.  Heb er zin in.
De laatste tijd vind ik het leuk om “koppen” te fotograferen. Mensen of kinderen zonder poseren op de foto zetten .En daar had ik deze week dus best alle tijd voor om dat te doen.
Sommige kinderen of volwassen vind ik zo’n mooie kop hebben en dat hoeven echt niet altijd knappe mensen te zijn. Maar gewoon die er uitspringen en “iets hebben”.  En vandaag dus een aantal van die “koppen” op mijn blog genomen tijdens een kindervoorstelling.

Foto’s @Anneke

Reageren…

fietsWat kunnen mensen soms leuk, vreemd, gek,lachend, huilend reageren als er iets gebeurt.
Ik herinner met nog dat ik een paar jaar geleden echt heel hard met mijn fiets viel op de straat, mensen die aan de overkant van de straat voor het raam stonden zagen het gebeuren en kwamen meteen naar me toe.  Ik lag aardig in de puin maar ze vroegen gaat het wel en natuurlijk zei ik, ja het gaat wel hoor. Ik ging wel even zitten op het bankje voor hun huis en kreeg wat te drinken van ze en een paar pleisters.
Even later mijn fiets bekeken, het stuur rechtgezet,wat losse onderdelen in mijn fietstas gegooid en toch maar weer letterlijk met veel pijn en moeite naar huis gefietst, 10 km verderop.
Waarom liet ik me gewoon niet thuisbrengen, of naar iemand bellen om me op te halen, eigenlijk een rare reactie als je zo’n klap gemaakt heb. Heb echt weken last gehad van die val.
Mijn vriendin vertelde pas hetzelfde verhaal, met de sneeuwgladheid viel ze met haar fiets en lag ook flink geradbraakt op de grond.
Ze vertelde dat er niemand stopte om te kijken of te helpen dus zei ze “ik voelde dat mijn broek helemaal nat werd van de sneeuw dus ben ik maar opgestaan, ben weer gaan fietsen en gewoon naar mijn moeder met de trein gegaan want dat had ik afgesproken”. Ze heeft nu een week of 5 later nog steeds last van haar kneuzingen, is later zelfs nog foto’s wezen maken of er niets gebroken was.
Hoe kom ik op dit onderwerp, nou ja vanmorgen liep ik op het winkelcentrum hier op ’t dorp en zag twee mannen die blijkbaar voor een bedrijf een po-stoel ergens opgehaald hadden. Een wat oudere en een jongere man.
De oudere man liep met de po en een frame in zijn handen en de jongere man reed (er zaten wielen onder) met de po-stoel over het winkelcentrum.
Een beetje zo gegeneerd kijkend van, ik hoor hier niet bij hoor en zo’n beetje opzij kijkend. Terwijl ik achter hen aan het winkelcentrum afloop stoot hij blijkbaar ergens tegen aan en heel die stoel duvelt om en hij bijna er bij. Hij kijkt om zich heen alsof niemand het gezien heeft maar het was zo’n komisch gezicht dat ik echt mijn lachen niet in kon houden.

douche_toilet_stoelSorry hoor zei ik, terwijl ik ze voorbij liep, maar het was zo’n grappig gezicht, tenslotte had niemand zich bezeerd of zo.
Maar de heren waren duidelijk niet amused over mijn reactie. Jammer dan, ik zat op de fiets nog te lachen.
Nou ja zo had ik toch nog inspiratie voor een blogje voor vandaag want mijn kwasten geven me niet echt inspiratie en om nou dagelijks een verslag te maken hoeveel ik geverfd heb lijkt me totaal niet boeiend dus dat doe ik maar niet.
Morgen maar een pauze dagje nemen, naar mijn moeder gaan fietsen en even een bakje bij de Hema doen, misschien dat ik daar weer nieuwe inspiratie op kan doen.

Mooie dag, minder mooi slot….

Vandaag Fazanthad ik mezelf de opdracht gegeven al die dingen die ik maar steeds uitgesteld had eerst te doen voordat ik mocht gaan fietsen.
Zoals wat dingen voor mijn moeder regelen die opeens dubbel ging betalen voor haar tafeltje dekje, weer een formulier kreeg om in te vullen wat ik pas al gedaan had.
Dan nog wat dingen voor mijn zwager afronden, bankrekeningen afsluiten, nog wat instanties informeren.
En ook nog een belangrijke brief opzoeken die ik nergens kon vinden maar echt nodig had.
Allemaal dingen die ik maar voor me uit had geschoven en waarvan ik iedere dag tegen mezelf zei dat doe ik morgen wel even maar waar ik dan wel steeds aan loop te denken.
Vandaag er mee aan de slag gegaan en binnen 2 uur tijd had ik echt alles geregeld en het mooiste was dat ik bij het opzoeken van gegevens ook de verloren brief vond.
Met een heel opgelucht gevoel mocht ik van mezelf gaan fietsen, heerlijk, wat een prachtige dag was het weer vandaag.
Duizenden plaatjes kon ik maken onderweg zoveel mooie dingen zag ik, nou 1000 heb ik er niet gemaakt maar wel een flink aantal, die komen nog wel een keer.
Het ultieme lentegevoel moeder schaap met drie lammetjes die echt naar me toe kwamen dartelen toen ik naar de slootkant liep. Alsof moeder haar drieling even aan me voor wilde stellen. (Ze zal wel verwacht hebben iets te krijgen of zo natuurlijk).
Super leuk.
Een dag die niet meer kapot kon eigenlijk. Tot ik vanavond ging wandelen met mijn vriendin, een lange route en we liepen zo te kletsen dat ik mijn nog steeds met mijn wandelappeltje in mijn handen liep.
rende lammetjesToen we bijna thuis waren wist mijn vriendin een weggetje tussendoor, een beetje erg donker en ik zei nog, ik ga eindelijk mijn appeltje maar eens opeten.
Na mijn eerste hap zag ik een verhoging niet en ik smakte zo op een betonnen brug, sjips dat komt aardig hard aan. Val op mijn handen, buik en gezicht. Gelukkig zijn we bijna thuis. Even een kopje thee om bij te komen en dan heb ik nog een afspraak voor de krant. Ga er toch maar naar toe. Voel inmiddels dat mijn gezicht al op gaat zetten, dat zal morgen lekker blauw zijn denk ik zomaar aan een kant. Mijn spieren beginnen inmiddels flink zeer te doen. En morgenochtend moet ik al weer vroeg bij de tandarts zijn.
Nog maar even een hete douche nemen dat schijnt goed te zijn en dan maar hopen dat het morgen meevalt een beetje.