Dagje Apenheul

Ik wilde nog steeds eens een keer naar de Apenheul en met mijn weekenden Apeldoorn nog gemakkelijker om een keer te combineren. Dus afgelopen vrijdag op tijd met de trein gegaan om naar de Apenheul te gaan. Heb een abonnement op de stationsfiets, reuze handig zodat ik daar ook een fiets had.
“Draai wel een routebeschrijving uit”had Wim gezegd dus dat had ik gedaan maar ergens de weg vinden en ik zijn geen vrienden van elkaar. De eerste straat vond ik feilloos, de stationsstraat dat was niet zo moeilijk natuurlijk als je met de trein komt. Maar toen was het ook al meteen over. Ik een stukje gaan fietsen maar natuurlijk echt geen idee welke kant ik op moest dus dat gevraagd en die mevrouw wees me hoe ik rijden moest het eerste gedeelte. Onderweg nog een paar keer gevraagd en ja hoor, wel via een omweg natuurlijk en veel langer er over gedaan maar ik kwam bij de Apenheul. Eerst al een mooie wandeling door het park naar de entree toe. Ik wist echt niet wat ik me er bij voor moest stellen,was er nog nooit geweest voor zover ik me kan herinneren.
Ik vond het verrassend leuk, de parkeerplaatsen stonden stampvol, voor een aantal scholen de laatste vakantiedag en prachtig zonnig weer. Maar toch in het park was het wel zo verdeeld dat het niet storend opviel.
De route gelopen en overal wat staan kijken en foto’s maken. En altijd valt me dan wel weer op dat we wel familie van elkaar moeten zijn. De emoties, de ontdekkende jongen, het soms zo nadenkend kijken, zo als ik dat tenminste beoordeel als nadenken. Verbazing, sommige vond ik ook verdrietig kijken. Een klein aapje dat op zijn staart zat te sabbelen, zou dat hetzelfde zijn als dat bij ons kinderen op hun duim of vingers soppen als ze klein zijn (en sommige nog heel lang). Een hele luie aap. Een aap als je hem kan vinden die zijn middelvinger opsteekt (niet bewust natuurlijk denk ik )
Het was nog best een eind lopen maar de routes liepen wel logisch. Met hier en daar uitstapjes naar waar je beter kon kijken naar de apen.
Ook gebieden met loslopende apen. Vooral de doodskopaapjes vond ik leuk om te zien.
Niet aanraken wordt er overal duidelijk gezegd maar het lijkt wel of dat juist mensen aanspoort om het wel te doen. Een zo’n aapje had een grote libelle gevangen, echt een prachtig gezicht. Eerst de verbazing, wat moet ik er mee, het proeven van een vleugel.
Ik heb er echt van genoten en had eigenlijk te weinig tijd om ook nog wat informatie te lezen dus genoeg redenen om nog een keer terug te gaan en er dan wat meer tijd voor uit te trekken. Op het laatst moest ik nog snel doorlopen omdat ik afgesproken had met Wim dat hij me op zou komen halen. Ik zat net een minuutje toen hij er al aankwam. Even nog een boodschap onderweg gedaan en toen naar zijn huis. Hij woont zelf dicht in de buurt van de Apenheul en ’s morgens horen we daar de apengeluiden vanuit de Apenheul.
Ik begreep dat de Apenheul gekozen was als het uitje van het jaar en het is er echt leuk. Ook heel veel dingen voor kinderen die ze kunnen doen.
Dus op de foto’s wat emoties van apen die ik zo tegenkwam.