Siri kan niet zwemmen…..

Had me echt verheugd op zondag prachtig weer gaven ze op en had echt zin om een flink eind te gaan fietsen.
Het weer lag het niet aan maar ik kwam buiten en voelde de zon letterlijk op mijn huid branden. Vanmorgen na het douchen bij het afdrogen had ik ook al gevoeld dat mijn armen aardig rood aanvoelden. Het was gewoon niet prettig om in de zon te zitten.
Zaterdag natuurlijk zo’n 4 1/2 uur buiten geweest en ik ben nou niet direct zo van het insmeren. Meestal gaat het wel geleidelijk aan maar zeker mijn bovenarmen hadden nog niet zoveel zon gekregen.
Nou ja eigen schuld dikke bult er zijn veel ergere dingen natuurlijk, voor mij betekende het wel in de schaduw blijven.
Dus lekker wat zitten klooien bij de vijver, zelfs een boek gepakt om te gaan lezen, geen boeiend boek, na drie bladzijden had ik het er wel mee gehad. Ook nog wat zitten fotograferen, dingen uitproberen. Had nog wat losse ringen voor mijn camera en verschillende lensjes waarvan ik wel wilde weten hoe ze een beetje werkte. Dus heel veel foto’s maken om het uit te proberen. Ook wel leuk werk en iets wat ik al heel lang wilde doen.
Zeker de waterjuffers weer volop vertegenwoordigd in mijn vijver waren daarvoor een dankbaar “object”.
Op een gegeven moment wilde ik nog een foto maken en opeens zag ik mijn telefoon de vijver in glijden………  #^@%&^%#@&^%#&^%&#@%&$%  maar ik reageerde heel snel, hij was gelukkig niet in het diepste gedeelte gevallen en in een split second was ie weer op het droge.
Gauw het hoesje er afgehaald en in de zon gelegd om te drogen.
Ben eigenlijk altijd wel heel voorzichtig en zeker als ik in de tuin in de buurt van de vijver werk dan gaat mijn telefoon altijd uit mijn zak. Geleerd in onze vaarperiode toen ik de allereerste keer dat ik aan boord stapte mijn sleutels in het water liet vallen en Peter ook zijn gloednieuwe walkman (ja.. die bestonden toen nog 😉  ) . Dus gingen we aan boord altijd sleutels, telefoons in een afgesloten tas voordat we aan boord stapten en ook bij mijn vijver hou ik me altijd aan die regel. Maar ja soms vergeet ik wel eens wat of doe ik onverwacht wat, nou ja wat dan ook, het was gebeurd.
Na een poosje deed de telefoon het “gewoon” maar gisteren begon ie kuren te krijgen. Als ik wat wilde zien sprong hij iedere keer op Siri.  (Voor niet kenners Siri is een stem die alle vragen voor me beantwoordt in mijn Iphone. Toen ik hem pas had ging ik voor de lol wel eens van alles zitten vragen, je wilt tenslotte ook wel eens een goed gesprek ;)) Maar eigenlijk de laatste jaren heb ik Siri niet meer lastig gevallen dus vond ik het heel vervelend dat ik geen programma meer in kon zonder het eerst aan Siri te vragen. En soms begon “ze” ook zomaar hardop te praten onderweg. (voelde wel verwantschap)

Afijn balen natuurlijk en vanmiddag even zitten kijken voor een andere telefoon maar dat kost nog best veel geld of ik moet weer een duur abonnement nemen (eigenlijk gewoon een lening) en daar heb ik geen zin in. Dus even de telefoonwinkel ingestapt en daar was een heel vriendelijke mijnheer die het voor me op ging zoeken. Heel eerlijk had ik niet gezegd dat Siri had gezwommen….. schaamrood op mijn wangen, echt hoor.
Maar hij wist Siri uit te schakelen en daarna deed mijn telefoon weer alles wat een telefoon hoort te doen. Mail, Facebook,Appen, Wordfeuten en o ja ook nog bellen natuurlijk.
Even uitstel om een nieuwe aan te moeten schaffen en daar ben ik wel blij mee. Kan zonder Siri op mijn telefoon wel leven maar mijn telefoon missen pff dat zou toch wel heel erg wennen en lastig zijn.

Zadelpijn en zo…..

Ouderkerk dorp vanaf overkant1Eigenlijk heb ik nooit last van zadelpijn of andere ongemakken van het fietsen, pas wel een keer toen ik weer een leenfiets had en niet alles opnieuw af wilde stellen zoals stuur en zadel had ik na het fietsen wat spierpijn in mijn bovenarmen, stuur niet goed afgesteld.
Mijn zus heeft altijd last van zadelpijn of andere narigheden bij het fietsen.
We zijn jaren samen op vakantie geweest en dan huurden we altijd een paar fietsen en verdraaid, bij haar was er altijd iets niet goed aan haar fiets.  Ik “trof” het altijd veel beter zei ze dan. En soms heb ik ook wel geruild maar waar het in zit, ik weet het niet maar, ik had er nooit last van.
Soms moet je wel even wennen aan een andere fiets maar het principe is toch hetzelfde, de trappers bewegen en vooruit gaan. 😉 en dan fiets de een makkelijker dan de andere dus soms doe je er langer en soms korter over maar komen doe je er best wel.
Ze is inmiddels op haar fiets nu al aan het derde zadel toe en niet een lijkt voor haar wel geschikt te zijn.
Misschien omdat ik meer fiets dat ik er geen last van heb, ik weet het allemaal niet.
Vandaag zouden we naar de Oosterhof gaan fietsen, een overdekt winkelcentrum zo’n 16 km fietsen bij mij vandaan en 11 km bij haar vandaan.
Maar omdat het zulk mooi weer was kwamen we halverwege op het idee om naar de Capelse brug, het metrostation, te fietsen en naar de stad Rotterdam te gaan.
Dus zo gezegd zo gedaan.
Gezellig gewinkeld, niet veel gekocht maar op een terrasje zitten lunchen en even nog een rondje op de markt gelopen en toen weer naar mijn Veerbootje IJsselmoeder gaan fietsen, een keer via de Capelse kant en dan overvaren met het voetveer.
Onze fietsen hadden we in de (gratis) bewaakte fietsenstalling gezet maar die is wel open dus ze hadden in het zonnetje gestaan en de zadels waren goed warm geworden.
Maar goed we gingen fietsen en het was even warm, althans bij mij,  en toen was het weer over maar bij mijn zus bleef het zadel heel heet. Ze had het gevoel alsof haar kont verbrand was. Dat zei ze dus ook, even afstappen hoor, het lijkt wel of ik verbrand ben. Nou lijkt me dat niet zo gauw gebeuren met een nog een broek en slip er onder dat je dan ook nog je kont verbrand maar goed. Haar zadel voelde inderdaad wel warmer aan, het is ook dikker en zachter dus misschien blijft de warmte meer in haar zadel zitten dat kan.
Maar het hele eind naar mijn moeder bleef ze eigenlijk wel piepen en nog een keer afstappen. Op een gegeven moment vond ik het zo lachwekkend dat gepiep.
Dus ik zei “ik vind het wel rot voor je hoor dat je er last van hebt, maar ik krijg er ook wel de slappe lach van”. Ze kon mijn opmerking niet echt waarderen en ik mijn lachen amper inhouden.
Nou ja bij mijn moeder de fiets in de schaduw gezet en er wat overheen gegooid en toen we weer naar huis gingen was het probleem verholpen en voelde ze niets meer.
Maar zelfs toen we bij een bepaald punt IMG_0619allebei een andere weg naar onze huizen gingen begon ze nog, jij hebt weer lekker voor de wind (allebei een Ebike) en er helemaal niet aan denken dat ik ’s morgens al die extra 5 km had gefietst tegenwind.
Kan heel goed met mijn zus opschieten hoor en we doen best veel leuke dingen samen maar soms is het nog steeds het verwende kleine zusje die lekker dan piepen. Ach er is mee te leven hoor.
Onderste foto, huisje waar mijn moeder woont met tuin.