Dit jaar……

41247514_23842974263560772_6821959073227866112_n.pngDe laatste dag van het jaar en eigenlijk de laatste week kijk ik toch wel regelmatig terug op dit jaar. Een heel bijzonder jaar werd het voor mij in veel opzichten.
Het belangrijkste natuurlijk 23 januari dat mijn kleindochter Yenthe werd geboren. Een zo blije maar ook zo emotionele gebeurtenis en de blijdschap dat ze gezond was, een prachtige baby en nu al weer zo’n geweldig leuk kleinkind, al weer bijna  lopend waar ik het hele jaar al zo van genoten heb.
De zo moeilijke beslissing om niet op te gaan passen, achteraf een heel goede beslissing maar hoe graag was ik wel een oppasoma geweest maar het is goed zo. De rollercoaster waarin ik terecht kwam door al mijn eigen herinneringen aan mijn eigen “meisjes” die zo sterk terug kwamen.
Ik ben de tuinoma geworden die ook een bijdrage levert aan dit jonge gezinnetje door regelmatig de tuin bij te werken. En ik stel me zo voor volgend jaar dan loopt die kleine uk al achter me aan om oma te helpen in de tuin.
Wim en Ik.jpgTwee keer geopereerd, best heftig allemaal, me nog nooit zo beroerd gevoeld dat weekend dat het helemaal mis ging. Maar ook zo mooi om te ervaren dat Wim echt een maatje voor me is in goede en slechte tijden.
Blij dat het allemaal weer achter de rug is en ik me weer helemaal gezond voel. Iets om zo dankbaar voor te zijn.
Zo’n geweldige zomer beleefd dit jaar, zowel hier als in Apeldoorn zo genoten van dat mooie weer en de weekenden samen met Wim.  Veel gewandeld en gefietst in de natuur, wat dat betreft en nog veel meer zitten we zo op een lijn. Hij voegt zoveel moois toe aan mijn leven.
Dit jaar ook vaak gekozen voor mezelf, de dingen doen die ik leuk vind zoals gaan fotograferen. De polder, de natuur ingaan voor mij puur genieten.
Officieel met pensioen gegaan, aow-er geworden. Zo opgelucht van de gemeente af te zijn. (Al moest ik deze laatste maand gewoon weer drie keer bellen omdat ze me niet uitbetaald hadden, ze leren het ook nooit maar het is weer goed gekomen).
Kortom een jaar dat alles in zich had, diepe emoties, liefde, verdriet alles zoals het leven is…….
Voor iedereen voor 2019 vooral gezondheid (toch het allerbelangrijkste) liefde en een mooi jaar gewenst……. en heb het goed…….

Anneke-designstyle-cartoon-m.png

Ondanks of juist daarom ??

10409067_10152469550838008_8519951723546083157_nVandaag was weer zo’n dag, 14 november en 33 jaar geleden beviel ik van Hannah, ze leefde niet. De bevalling was een rampeplan, halverwege werd ik helemaal weggespoten en werd zij letterlijk “gehaald”.
Gisterenavond zat het helemaal in mijn systeem maar vanmorgen in eerste instantie dacht ik er helemaal niet aan.
Tot ik ging zwemmen met mijn vriendin die zei dat haar overleden zoon morgen jarig zou zijn geweest en hij zou 60 jaar geworden zijn, hij overleed vorig jaar december.
Pas toen kwam het weer in mijn gedachten. En dat heeft voor mij niets te maken met dat ik haar vergeten ben maar ik ervaar zelf wel dat data voor mij niet altijd matchen met het gevoel of de emoties als ik er aan terugdenk.
Sterker nog ik weet bijvoorbeeld heel weinig data van overlijden van mijn familieleden, geboorte data wel maar al die overlijdensdata zitten helemaal niet zo in mijn systeem. Natuurlijk wel van mijn eigen kinderen maar zelfs van mijn moeder, vader en broer zal ik diep na moeten denken of zelfs nakijken op welke datum ze overleden zijn.
Maar goed mijn vriendin was natuurlijk heel verdrietig daarover, had er nog zo’n moeite mee (logisch) en zij kwam met haar verhaal tijdens het zwemmen. Heel veel meer dan aanhoren kon ik op dat moment toch niet, een dikke knuffel geven helpt dan wel.
Vanmiddag opnieuw naar Krimpen gegaan en nu op de fiets om bij Chantal en Peter in de tuin bladeren op te gaan ruimen. 40c64122-7f59-4f14-b894-4599718bd084Het gaat nu heel hard met de bladeren en zij hebben veel bomen en de buren ook dus ook veel bladeren. Gisteren stuurde Peter een appje met een foto. Hij vroeg niks maar ik kan tussen de regels door lezen en begreep de hint.
Ik vind het heerlijk werk om te doen en ben graag in hun tuin bezig. En natuurlijk meteen Yenthe weer even zien.
Een volle container, lege grasvelden, straten en een goed gevoel.
Inmiddels is Yenthe ook opgekomen en als ik nog buiten bezig ben zit ze in haar kinderstoel bij het raam te kijken. Ze vindt het prachtig dat ik zwaai naar haar en me achter het muurtje verstopt, kiekeboe is van alle tijden. Ik zie haar helemaal schaterlachen..heerlijk hoor.
Als ik naar binnen ga staat er al een kopje thee voor me klaar. Yenthe heeft ook haar hapje op en Chantal geeft ze aan mij.
Maar ja, zij wil echt niet meer op schoot zitten hoor, ze wil bewegen, bezig zijn dus neem ik haar mee naar haar speelhoekje dat ze voor haar gemaakt hebben. We gaan boekjes lezen, vormpjes in een emmer doen en er ook weer uithalen. Echt zo leuk om met haar te spelen. Chantal ook blij, die heeft even haar handen vrij om de ovenschotel die op het menu staat voor ’s avonds klaar te maken verder.  En voor Yenthe ook leuk anders wordt ze even in de box geparkeerd, waar ze trouwens ook graag zelf zit te spelen.
Als Peter thuis komt is ze door het dolle heen, echt papa of mama zegt ze nog niet maar het komt er al dicht in de buurt. Kortom ik geniet zo enorm van die kleine uk. Ik vind ook dat Peter en Chantal het best goed doen. Naar het strenge toe maar ze ook een flink stuk vrijheid gevend. Denk wel zoals wij het zelf ook gedaan hebben. Ze gaat overal zelf al staan, stapjes langs de tafel,  ook zelf weer zitten en kruipt de hele kamer door, zo schattig. Oké genoeg er over. Paddoo mini nEn dat bedoelde ik dus met mijn titel van dit blogje. Ondanks dat het de geboorte/overlijdensdag van Hannah is toch een geweldige dag voor me. Of misschien juist daarom, zo’n cadeautje zo voelt het toch wel aan dat we toch gekregen hebben met deze kleindochter. Het maakt het leven zoveel mooier……  en dat voelt goed aan.  Deze foto van twee paddo’s maakte ik gisteren, vind het zo’n liefie… Alsof de ene de andere beschermt…..

 

Op de pedalen……

2022793-1-11Vandaag een wat langere rit gemaakt nog met mijn zusje, zo van in de trant van nu kan het nog wie weet is het mooie weer gauw weer over.
We zijn naar Papendrecht geweest niet zo heel ver weg maar wel een leuk winkelcentrum om wat te neuzen en rond te kijken.
Terwijl mijn zus naarstig op zoek is naar een jurk hobbel ik wat op de andere afdelingen rond. Ik heb verder niets nodig dus loop ik maar wat te kijken en zie daar echt zo’n schattig setje voor Yenthe.  Een blauw stretch lange broekje met een jurkje er boven met twee egeltjes die elkaar zoenen en daarbij zo’n haarband. Ik zie het al helemaal voor me hoe het haar zal staan. Het jurkje is bordeaux rood…….zo schattig.
Ik laat het mijn zus zien en ze zegt, koop het toch je hebt maar een kleinkind, kan jou het schelen. Oma’s  zijn er toch om te verwennen. En daar heeft ze eigenlijk wel gelijk in maar ik moet mezelf soms wel inhouden want je ziet toch van die schattige dingen zeg. Paar weken geleden ook al zo’n leuk setje gekocht.  Inmiddels ken ik Chantal haar smaak ook wel en dit zal ze vast wel mooi vinden.
Net als de vorige keer hebben we terug een heel andere route opeens, we zijn ook van die postduiven.
Nog bij Alblasserdam aangewipt om bij de Wibra dusty te kopen, dat is zulk geweldig spul voor vlekken en dingen schoon te maken en meteen daar bij de Hema een broodje gegeten.
Heel wat stappen gezet vandaag want terwijl mijn zus weer naar huis ging fietste ik nog even langs Peter zijn huis om de vuilnisbak buiten te zetten. Dat is zo’n 10 km extra zodat ik zo’n kleine 45 km gefietst had vandaag. Mijn tuinmissie bij hem is nog niet helemaal voltooid, ben er ongeveer 6 middagen geweest en eigenlijk best veel gedaan. Als ze terugzijn de rest nog maar doen. Ga maar voorstellen om het gewoon een beetje bij te houden wekelijks voor ze, straks komen de bladeren weer. Ze wonen echt in een omgeving waar heel veel grote bomen met veel bladeren staan dus altijd handig als ik dan zo nu en dan even ga vegen en alles opruimen een beetje. Zaterdag komen ze weer terug van vakantie. tranenZe hebben het zo onwijs naar hun zin. Yenthe ook in het zwembad zulke leuke foto’s kreeg ik van ze opgestuurd iedere keer. Eigenlijk de eerste keer dat ze echt twee weken met zijn 3 tjes zijn en als ik het zo hoor doen ze het rustig aan, echt vakantie houden en dat konden ze ook wel gebruiken.
Als ik thuiskom lees ik op FB allerlei berichten over de kinderen die verongelukt zijn bij de trein. Ik krijg echt kippenvel tot aan mijn tenen. Wat een verdriet voor die ouders……onbeschrijflijk erg… Weet niet hoe het gebeurd is maar wat maakt het uit, voor zowel de bestuurster als de ouders blijft het levenslang wond dit verlies……

Een goed gesprek…..

Eigenlijk dacht ik het in het leven momenteel wel aardig voor elkaar te hebben. Heb de laatste jaren geleerd om over van alles te praten en ook over te schrijven, vroeger was ik echt iemand die van alles oppotte en zo had ik nu toch wel het gevoel dat alles wat er gebeurd is een plekkie had.
Tot ik afgelopen zaterdag opeens iets verdrietigs te horen kreeg waarvan mijn hele wereld weer helemaal op zijn kop stond en ik opeens weer terug bij af leek te zijn.
Met de nadrukkelijke wens om er niet over te praten met wie dan ook (behalve Wim maar voor hem staat het toch veel verder af dat is logisch) en ik begreep waarom dat was en natuurlijk hou ik me daar aan. En mijn blog is ook openbaar al heb ik het niemand in mijn kring de naam gegeven maar goed je zal net zien dat iemand in mijn omgeving het per ongeluk leest.
Het is gewoon moeilijk als je ergens vol van bent, het me gewoon persoonlijk ook ontzettend raakt,  ik er niet kan en mag over praten of schrijven en dat viel me best zwaar.
Zeker als ik met mijn zus op stap ben, wij hebben eigenlijk nooit geen geheimen voor elkaar en ik zag dat ze wel wat aan mij merkte en dat is dan best rot eigenlijk.
Dus gisteren toch maar een afspraak gemaakt met de huisarts, tenslotte heeft zij een beroepsgeheim en kan ik daar wel dingen vertellen, mijn verhaal even kwijt en daarom ook maar een dubbele afspraak gemaakt. Weet niet hoelang er normaal voor een “klant” staat trouwens hoor.
Mijn huisarts is een vrouw en zij kent me denk ik nu een jaar of 15 of zo en ik ben geen vaste klant, het was al weer een jaar geleden dat ik er voor het laatst was en dat is gewoon een goed teken natuurlijk.
Ik vertelde haar wat me dwarszat en ze nam echt alle tijd voor me, keek in mijn geschiedenis van wat er nog bewaard is gebleven, draaide alles voor me uit zodat ik het op mijn gemak thuis nog een door kon lezen.
Het is echt een geweldig mens, het deed me onwijs goed om even mijn hart te luchten al zullen de patiënten die na mij kwamen er niet zo blij mee zijn geweest want ben meer dan een half uur binnen geweest.
Wat kan een gesprek toch veel goed doen en ik voelde me best opgelucht. Het verdriet gaat er niet weg mee maar ze snapte in ieder geval wel wat er in mij omging.
En langzamerhand begint het ook wel weer te zakken, ik ben maar gaan doen wat mij altijd geholpen heeft werken.
Dus mijn laatste flinke klus begonnen, de bijkeuken opknappen. Het prachtige weer doet voor mij ook wel veel goed hoor, gewoon de deur open zetten als ik aan het klussen ben en tussendoor een bakje in het zonnetje buiten drinken.
En eindelijk weer volop zon na zo’n grijze week zoals vorige week.  Het is nog een aardig klusje maar heb ook al wel veel gedaan.
Volgende week ga ik weer verder, morgen maar even mijn huis een beetje opruimen want het vrijdag komt mijn lief weer en dat kan ik wel even goed gebruiken een luisterend oor en een dikke knuffel.

Verstand op nul…….

slapie doenPrecies drie weken geleden begon ik met het schuurwerk in mijn keuken en vanmorgen heb ik de laatste dingen geverfd.  Wat was ik blij vanmorgen toen ik opkwam dat ik gisteren het plafond en de muren geverfd had zeg. Misschien hier en daar nog een beetje bij tippen morgen als alles goed droog is en ik het kan bekijken bij daglicht maar dan is het toch klaar.
Als ik zo mijn dagboek doorlees zie ik dat ik naast het verven en alles daarbij komende werkzaamheden toch nog gewoon veel gefietst heb en op zijn tijd wat rust genomen heb.
Maar toch bleef deze drie weken mijn hoofd voor mijn gevoel constant doorwerken, wat moet ik nog, wat ga ik doen en thuis vond ik voor mezelf weinig rust. Iedere keer pakte ik weer wat aan.
Wel heb ik heel goed geslapen deze drie weken, behalve vannacht toen ik voor het eerst weer wakker lag, en dat had ik ook wel even nodig.
Gewoon verstand op nul en doorgaan, om 11 uur in bed en slapen zonder na te hoeven denken over alles. Een prima remedie en misschien dat ik daardoor wel zo hard door gegaan ben omdat ik het even nodig had om goed te kunnen slapen.
Had daarvoor best wat slapeloze nachten gehad en veel liggen piekeren en dat is ook niet goed.
Als ik niet goed in mijn vel zit of ergens verdrietig over ben dan is voor mij de beste remedie, hard werken en bezig zijn. En dat werkte ook nu weer.
Niet dat ik het dan kwijt ben maar de focus is er even vanaf en dat geeft me toch een soort ontspanning.
Bij het opruimen van mijn prikbord in de keuken las ik ook een aantal briefjes van de Daila Lama van een scheurkalender die ik ooit van de eerste vriendin van mijn zoon had gekregen en waarvan ik een paar mooie voor mezelf had bewaard.
Nu was het voor mij wel tijd om ze op te ruimen maar deze ene wil ik jullie niet onthouden, die plak ik nog maar even in mijn dagboek.
Daila lamaOude vrienden verdwijnen, nieuwe vrienden verschijnen.
Het is net als met de dagen.
Een oude dag gaat voorbij, een nieuwe komt.
Het is belangrijk hem zinvol te maken: een zinvolle vriend of een zinvolle dag.
En dat heb ik de afgelopen jaren wel ervaren, soms ben je verdrietig iemand kwijt te raken maar altijd (in ieder geval in mijn geval) komt daar toch weer een ander vaak voor terug.
En daar moet ik dus voortaan maar aan denken als ik weer eens een keer niet kan slapen.

Went het dan?????????

HannahVandaag is het 29 jaar geleden dat mijn derde dochter Hannah dood geboren werd.
Heel vaak heb ik me afgevraagd?  Wen je er aan want soms lijkt het wel of haar overlijden mij het minste gedaan heeft, maar is dat ook zo. Ik weet het niet en heb me er ook eigenlijk best schuldig over gevoeld soms.
Hield ik er onbewust rekening mee dat het weer mis kon gaan, beschermde ik me er bij voorhand tegen dat het mis kon gaan.
De menselijke geest is wat dat betreft soms niet te volgen.
Een aantal factoren zullen aan dit gevoel ook wel bijgedragen hebben.
Het was een enorm hectisch jaar 1985, het had 4 jaar geduurd voordat ik weer zwanger was geworden en toen kwam het toch nog onverwacht min of meer.
Een paar maanden voor haar geboorte overleed mijn schoonvader onverwacht op 60 jarige leeftijd, we waren bezig met onze winkel te verkopen omdat we het gewoon mentaal en fysiek niet meer aankonden allebei. Tot bijna het laatst van mijn zwangerschap heb ik ook nog volop meegewerkt in de winkel.
Toen werd het de 13e november, ik zat op de verjaardag van mijn schoonzusje en voelde geen leven meer. Ik heb niets gezegd (natuurlijk wel tegen mijn man) en ben naar huis gegaan, amper geslapen en de volgende morgen meteen naar het ziekenhuis gegaan, eigenlijk wist ik het gewoon al.
Na een traumatische bevalling waarbij ik totaal weggespoten werd, mijn man weggestuurd, werd Hannah zonder dat ik er bewust bij was geboren en meteen weggehaald.
Na drie dagen was ik weer thuis en alsof er niets gebeurd was stond ik enkele dagen later al weer in de winkel.
Als ik er nu op terugkijk waanzinnig natuurlijk. De buurman die onze winkel gekocht had was al aan het werk in de winkel om in te werken maar had nog wel steeds veel vragen.
Twee maanden later ging de winkel over naar de nieuwe eigenaar en gingen we ook nog verhuizen en nog voor het nieuwe jaar woonden we in een anders huis.
Je zou toch van minder de weg wel een beetje kwijt kunnen raken denk ik achteraf wel eens.
En bovendien raakte ik, die niet zo makkelijk zwanger werd, meteen weer zwanger met alle emoties van dien.
Achteraf misschien goed dat het zo gegaan is en ik binnen een jaar een gezonde zoon kreeg, anders had ik het misschien helemaal nooit meer aan gedurfd om zwanger te worden.
Vandaag is het 29 jaar geleden en lieve Hannah, ook jij was zo zeer gewenst, we zouden je graag alle liefde van de wereld hebben willen geven maar dat mocht niet zo zijn.
En daarom blijft toch deze dag voor mij altijd weer een moeilijke dag ook al is het al zoveel jaren geleden en hou ook jij een plekje in mijn hart.