Een bijzondere dag

10567317_766211090083732_2002043971_nOveral zag ik de vlaggen halfstok hangen. Nederland is in rouw. Op FB zie ik allerlei dingen langskomen van mensen die hun medeleven betuigen. Op televisie zie ik een klein stukje van de indrukwekkende ceremonie en later nog een stukje van de mensen die allemaal langs de weg staan. Als het vier uur is ben ik bezig met foto’s te bewerken. Ik zet de muziek uit en stop even met werken om er over na te denken. Misschien is het zo dat alle mensen die even aan de nabestaanden denken hun kracht geven, ik weet het niet. Mijn ervaring is wel dat net zoals bij dodenherdenking tijdens die minuut stilte ik toch altijd ook weer aan mensen denk die er niet meer zijn in mijn eigen omgeving. Zo dacht ik vanmiddag tijdens de ceremonie nog aan een vriend van mijn broer, 2o jaar oud, hij was in het leger gegaan en kreeg daar hersenvliesontsteking en overleed. Hij werd bij ons op de begraafplaats met militaire eer begraven. 10561730_1523541131198635_6896318534296907085_nZo indrukwekkend met die trommels en die militairen. En ik denk aan mijn vriendin die haar twee broertjes verloor met en auto ongeluk. Ik ken geen mensen persoonlijk of familie van mensen die in dat vliegtuig zaten en ik moet zeggen doordat mijn broer vorige week geopereerd werd heb ik er ook weinig van meegekregen op televisie of zo. Ik hoop dat de familie en nabestaande alle steun krijgen die ze nodig hebben om dit grote verlies te verwerken. En niet alleen nu, nu alles nog zo actueel is en er alle aandacht is maar ook later als het verdriet en het gemis soms nog zoveel heviger kan zijn.

Plaatjes internet

Een koele kikker…..

KikkerGisterenavond zat ik wat te werken op de computer en mijn tv stond aan op Zomergasten en de eerste gast was Freek de Jonge met presentator Wilfried de Jong. En ik moet zeggen dat ik van beide geen fan ben. Wilfried de Jong vind ik altijd het sentiment opzoeken door pauzes in te lassen en volgens mij hoopt ie dan dat iemand in tranen uitbarst als iets persoonlijks wordt of iemand raakt. En Freek de Jonge zoekt altijd het gelijk, de confrontatie, bezigt zijn eigen mening wel heel overduidelijk. Tot gisterenavond. Ik heb natuurlijk omdat ik wat zat te werken niet alles helemaal gevolgd maar opeens hoorde ik dingen uit de mond van Freek de Jonge die me aan het denken hebben gezet en ik kreeg echt waardering voor die man. Ga het programma ook nog een keer terugkijken want heb wel wat fragmenten gemist. Het stuk wat hij vertelde over toen hij een kind verloor dat hij drie dagen later al weer op het podium stond. Hij vertelde dat hij pas bij het graf van zijn vader weer kwam toen zijn moeder overleed. druppels 1Voor mij zo ontzettend herkenbaar moet ik zeggen. Maar ook dat toen zijn kleinkind overleed hij opeens wel regelmatig naar een begraafplaats ging, alsof hij het verdriet toen pas toeliet. Hij raakte me in mijn hart. Zelf stond ik toen mijn dochtertje Hanna dood was geboren ook vier dagen later al weer in de winkel, achteraf te bizar voor woorden natuurlijk. En pas toen ik gescheiden was heb ik een keer het graf van mijn vader opgezocht die al bijna 20 jaar daarvoor was overleden. Ik liep zelfs een paar uur te zoeken voordat ik het gevonden had. Was hij een koele kikker, was ik het ?? Ik denk het niet, soms zijn de omstandigheden gewoon zo en “moet” je wel doorgaan met dingen die gedaan moeten worden. Ooit zei een maatschappelijk werkster tegen me “soms kan verdriet zo groot zijn dat je er gewoon niet over kan praten”. En ik denk dat ze gelijk had. Vanavond was ik bij mijn broer, het gaat heel goed met hem, gisteren was hij overgeplaatst naar de medium care, vandaag al weer naar een zaal. Natuurlijk is ie nog heel moe, kan nog haast niet praten en na een half uurtje gaan we weer weg. Hij is heel emotioneel, heb mijn broer nog zelden zien huilen maar nu wel, ook bij hem komen denk ik nu pas de emoties eruit want voor die tijd leek hij ook wel een koele kikker. Allemaal schijn, we zijn ook niet opgevoed om over emoties en verdriet te praten. kikker voor FBHet maakte hem voor mij meer menselijk. Deze operatie heeft hem en zeker ook mijn schoonzusje weer veel dichter bij me gebracht qua gevoel en emoties en dat voelt goed. En Freek de Jonge, ik zeg niet dat ik opeens fan van hem geworden ben maar ik waardeer zijn openhartigheid en de manier waarop hij aangeeft ook te kunnen veranderen. En Wilfried de Jong, ach die neem ik maar op de koop toe want ik vind dit programma nog steeds een van de beste programma’s van de televisie.

Deze koele kikkers zaten gisteren bij mij in de vijver heerlijk te genieten in het zonnetje ;).

Die droom……….

J00000ammer genoeg voelde ik me vandaag niet beter en door de paracetamols heel slaperig en moe.  Dus om 2 uur lag ik al weer te slapen en viel nog heel vast in slaap ook.
En daar kwam hij weer “Die droom”.

Vanaf dat mijn dochtertje overleden is droom ik regelmatig deze droom, er zijn tijden geweest dat ik het wekelijks een paar keer droomde maar de laatste jaren is het gelukkig minder geworden.  Maar hij blijft zo vervelend dat ik er vanmiddag ook weer helemaal verdrietig van was.

Ik droom dat ik ergens ben en me dan opeens realiseer dat mijn dochtertje nog thuis ligt in haar bedje en dat ik haar helemaal vergeten ben om eten te geven, te wassen of te verschonen.  En dat ik gewoon weggegaan ben.
Het is een bizarre droom die ik regelmatig heb proberen te verklaren voor mezelf maar ik kom er niet uit.

Vorige week op vakantie sprak ik een man die zijn zoon had verloren bij een auto ongeluk, de jongen was 19 jaar.
De man kon het goed doen en had zijn zoon toen hij zijn rijbewijs haalde een auto’tje gegeven.
Op een mistige dag raakte hij van de weg af en verongelukte.  Hij verweet zichzelf dat hij die jongen een auto gegeven had en hem er niet voor had laten sparen, dan zou dat ongeluk ook niet gebeurd zijn.

traneneeeIk snapte precies zijn gevoel van denken, heb dat zelf ook vaak gehad, had ik eerder aan moeten dringen dat mijn dochtertje geopereerd zou worden. Had ik nog sneller dan we al gedaan hadden de dokter moeten roepen.  Had ik dingen anders kunnen doen. Je wilt altijd een verklaring en een oorzaak of een schuldige van wat er gebeurd is.

Ik weet inmiddels dat we alles gedaan heb wat mogelijk was voor ons dochtertje en dat er soms dingen gebeuren die je niet kan begrijpen omdat ze gewoon te zeer doen.
Misschien heeft die droom daar ook mee te maken, een schuldgevoel dat je iets niet goed gedaan heb, ik weet het niet.
Voor mij hoeft ie niet meer te komen maar ik zou ook niet weten hoe ik hem zou kunnen stoppen.

Twisten

MoederdagZondag is het Moederdag. Hoewel het niet op die dag aankomt vind ik het toch wel een mooi iets zo’n dag waarop moeders in het zonnetje gezet worden. Ik ga altijd naar haar toe met een bloemetje of wat lekkers. Ook kindlief heeft die traditie wel meegekregen en komt op zijn beurt eigenlijk altijd wel even een bakje doen. Het is ook een dag waarop veel moeders pijn voelen. Moeders die hun kinderen niet meer zien. Ook mijn moeder, dat weet ik al spreekt ze er de laatste tijd eigenlijk nooit meer over.  Over het feit dat mijn zus eigenlijk nooit meer op visite komt bij haar. Zelfs met Nieuwjaarsdag is ze niet geweest. Toen mijn moeder in januari haar verjaardag vierde bij mijn andere zus kwam ze nog wel met haar man maar van enige genegenheid naar mijn moeder toe kon ik weinig merken. Daarna is ze nooit meer bij mijn moeder geweest en ik vind dat echt heel jammer. Vorig jaar begon mijn moeder er nog regelmatig over maar ik merk dat bij haar ook een soort gelatenheid gekomen is en zelf begin ik er ook niet meer over. Het doet haar alleen maar pijn en als er nu wat schokkends gebeurd was zou ik het nog kunnen begrijpen maar toen ik er ooit met mijn zus over sprak zei ze dat haar moeder iets gezegd had waarmee ze haar erg gekwetst had. Toen ik hoorde waar het over ging, iets was een nicht op mijn moeders verjaardag gezegd had, vond ik dat echt een flutreden om dan zomaar bijna helemaal weg te blijven. Zelf ga ik ook met mijn zus het gesprek er over niet meer aan, ik wil toch nog graag een beetje “on speaking terms” blijven met haar, al valt met me soms heel moeilijk.

 

Geschreven voor de WE300 uitdaging van Plato. Meer verhalen op :  http://platoonline.wordpress.com/2014/04/25/we-300-twisten/

Ieder huisje…….

Ik kijk bijna altijd naar programma’s als “Het mooiste meisje van de klas” , “de Reünie”  “Hello Goodbye” en dat soort tranentrekkende programma’s en dat was ook vanavond het geval bij de Reünie.

Twee mannen die hun verhaal vertelden, allebei kregen ze een kindje met het syndroom van Down, beide ook geboren met een hartafwijking wat dus gewoon veel voor komt bij deze kindjes, mijn dochter had dat ook namelijk.

Beide kindjes werden geopereerd en de een overleed en de ander overleefde. Voor beide mannen emotionele verhalen en zelf had ik het er ook weer niet al te breed mee. Kon me zo voorstellen hoe die mannen zich voelden.

Een andere man verloor op zijn zus na, in een klap zijn hele familie tijdens een ramp op een camping, vader moeder en zussen en broer.
Wat een vreselijke dingen kunnen mensen toch overkomen eigenlijk en als je eens achter alle deurtjes kan kijken, krijgt iedereen zijn of haar eigen portie mee. De een wat meer dan de ander misschien.

Verdriet is niet te meten of te vergelijken natuurlijk en je kan ook niet alle leed van de wereld op je schouders meedragen maar als je deze verhalen dan weer zo hoort dan klopt het spreekwoord “Ieder huisje heeft zijn kruisje” precies.