Die droom……….

J00000ammer genoeg voelde ik me vandaag niet beter en door de paracetamols heel slaperig en moe.  Dus om 2 uur lag ik al weer te slapen en viel nog heel vast in slaap ook.
En daar kwam hij weer “Die droom”.

Vanaf dat mijn dochtertje overleden is droom ik regelmatig deze droom, er zijn tijden geweest dat ik het wekelijks een paar keer droomde maar de laatste jaren is het gelukkig minder geworden.  Maar hij blijft zo vervelend dat ik er vanmiddag ook weer helemaal verdrietig van was.

Ik droom dat ik ergens ben en me dan opeens realiseer dat mijn dochtertje nog thuis ligt in haar bedje en dat ik haar helemaal vergeten ben om eten te geven, te wassen of te verschonen.  En dat ik gewoon weggegaan ben.
Het is een bizarre droom die ik regelmatig heb proberen te verklaren voor mezelf maar ik kom er niet uit.

Vorige week op vakantie sprak ik een man die zijn zoon had verloren bij een auto ongeluk, de jongen was 19 jaar.
De man kon het goed doen en had zijn zoon toen hij zijn rijbewijs haalde een auto’tje gegeven.
Op een mistige dag raakte hij van de weg af en verongelukte.  Hij verweet zichzelf dat hij die jongen een auto gegeven had en hem er niet voor had laten sparen, dan zou dat ongeluk ook niet gebeurd zijn.

traneneeeIk snapte precies zijn gevoel van denken, heb dat zelf ook vaak gehad, had ik eerder aan moeten dringen dat mijn dochtertje geopereerd zou worden. Had ik nog sneller dan we al gedaan hadden de dokter moeten roepen.  Had ik dingen anders kunnen doen. Je wilt altijd een verklaring en een oorzaak of een schuldige van wat er gebeurd is.

Ik weet inmiddels dat we alles gedaan heb wat mogelijk was voor ons dochtertje en dat er soms dingen gebeuren die je niet kan begrijpen omdat ze gewoon te zeer doen.
Misschien heeft die droom daar ook mee te maken, een schuldgevoel dat je iets niet goed gedaan heb, ik weet het niet.
Voor mij hoeft ie niet meer te komen maar ik zou ook niet weten hoe ik hem zou kunnen stoppen.

Twisten

MoederdagZondag is het Moederdag. Hoewel het niet op die dag aankomt vind ik het toch wel een mooi iets zo’n dag waarop moeders in het zonnetje gezet worden. Ik ga altijd naar haar toe met een bloemetje of wat lekkers. Ook kindlief heeft die traditie wel meegekregen en komt op zijn beurt eigenlijk altijd wel even een bakje doen. Het is ook een dag waarop veel moeders pijn voelen. Moeders die hun kinderen niet meer zien. Ook mijn moeder, dat weet ik al spreekt ze er de laatste tijd eigenlijk nooit meer over.  Over het feit dat mijn zus eigenlijk nooit meer op visite komt bij haar. Zelfs met Nieuwjaarsdag is ze niet geweest. Toen mijn moeder in januari haar verjaardag vierde bij mijn andere zus kwam ze nog wel met haar man maar van enige genegenheid naar mijn moeder toe kon ik weinig merken. Daarna is ze nooit meer bij mijn moeder geweest en ik vind dat echt heel jammer. Vorig jaar begon mijn moeder er nog regelmatig over maar ik merk dat bij haar ook een soort gelatenheid gekomen is en zelf begin ik er ook niet meer over. Het doet haar alleen maar pijn en als er nu wat schokkends gebeurd was zou ik het nog kunnen begrijpen maar toen ik er ooit met mijn zus over sprak zei ze dat haar moeder iets gezegd had waarmee ze haar erg gekwetst had. Toen ik hoorde waar het over ging, iets was een nicht op mijn moeders verjaardag gezegd had, vond ik dat echt een flutreden om dan zomaar bijna helemaal weg te blijven. Zelf ga ik ook met mijn zus het gesprek er over niet meer aan, ik wil toch nog graag een beetje “on speaking terms” blijven met haar, al valt met me soms heel moeilijk.

 

Geschreven voor de WE300 uitdaging van Plato. Meer verhalen op :  http://platoonline.wordpress.com/2014/04/25/we-300-twisten/

Ieder huisje…….

Ik kijk bijna altijd naar programma’s als “Het mooiste meisje van de klas” , “de Reünie”  “Hello Goodbye” en dat soort tranentrekkende programma’s en dat was ook vanavond het geval bij de Reünie.

Twee mannen die hun verhaal vertelden, allebei kregen ze een kindje met het syndroom van Down, beide ook geboren met een hartafwijking wat dus gewoon veel voor komt bij deze kindjes, mijn dochter had dat ook namelijk.

Beide kindjes werden geopereerd en de een overleed en de ander overleefde. Voor beide mannen emotionele verhalen en zelf had ik het er ook weer niet al te breed mee. Kon me zo voorstellen hoe die mannen zich voelden.

Een andere man verloor op zijn zus na, in een klap zijn hele familie tijdens een ramp op een camping, vader moeder en zussen en broer.
Wat een vreselijke dingen kunnen mensen toch overkomen eigenlijk en als je eens achter alle deurtjes kan kijken, krijgt iedereen zijn of haar eigen portie mee. De een wat meer dan de ander misschien.

Verdriet is niet te meten of te vergelijken natuurlijk en je kan ook niet alle leed van de wereld op je schouders meedragen maar als je deze verhalen dan weer zo hoort dan klopt het spreekwoord “Ieder huisje heeft zijn kruisje” precies.