Musiceren

Een WE300 verhaal van Plato. Schrijf een verhaal van 300 woorden met een thema, dit keer Musiceren. Meer verhalen op https://platoonline.wordpress.com/

Een waargebeurd verhaal. IMG_0765
Honderd keer vertelde zij het verhaal aan haar kleinzoon over haar man (zijn opa) die altijd speelde op zijn mondharmonica. Ook voor de kinderen speelde hij altijd en toen zijn gezondheid achteruit ging, zijn geest hem in de steek ging laten speelde hij nog steeds op zijn mondharmonica.
En toen jij klein was, gaat ze verder, kreeg jij ook een mondharmonica en zat je op zijn schoot samen met hem te spelen.
De kleinzoon luistert met zijn vriendin voor de zoveelste keer naar haar verhaal, stiekem neemt hij het verhaal een keer op met zijn telefoon en dat wordt een dierbare herinnering.
Hij was nog klein toen zijn opa overleed maar dit is ergens nog in zijn hoofd blijven zitten maar het kan ook natuurlijk doordat hij het verhaal zo vaak heeft horen vertellen.
Samen spelen op de mondharmonica.
Het huis van oma wordt leeggehaald. Mijn zoon komt naar me toe om een aantal spullen op te halen en we laden het in de auto.
Mijn broer is ook aanwezig en is bezig met de foto’s en fotolijsten die nog in laden liggen.
Foto’s die ooit ergens stonden maar weer vervangen zijn door nieuwere foto’s.
Hier zegt hij tegen mijn zoon, een foto van jou met je opa dat jullie aan het spelen zijn op de mondharmonica’s.
En terwijl ik eigenlijk denk daar zal ie wel niets mee hoeven pakt ie het op alsof het een kostbaar iets is en neemt het mee naar zijn huis.
De foto die past bij het verhaal dat zijn oma hem zo vaak verteld heeft.
Als ik de volgende dag iets wil appen zie ik dat hij deze foto op zijn profiel gezet heeft en heel eerlijk moet ik zeggen dat ik even moest slikken toen ik het zag. Zo mooi.

Gered door de telefoonbel ……….

Manatelmeeuwen5Vanmorgen schrok ik zo negen uur wakker van mijn telefoon en ik was daar heel blij mee. Ik zat in een soort nachtmerrie waar ik gewoon niet uit kon komen blijkbaar, want zelfs twee keer tussendoor naar het toilet zorgde er niet voor dat mijn droom verdween, hij bleef gewoon doorgaan. Ik moest euthanasie doen zelf omdat ik zo ziek was, hoe kan een mens het dromen, en iedereen die ik tegenkwam vroeg heb je het nou nog niet gedaan. Ouderkerk dorp vanaf overkantZo raar. En het gekke was dat ik een tasje met de pillen er voor bij me had en daarvan moest ik eerst een pil innemen om in slaap te vallen en daarna de andere. Daarom zijn dromen ook niet echt want hoe zou ik ooit slapend die andere pillen in kunnen nemen. Maar toch had die droom me zo in zijn greep dat toen ik een uur later voor een artikel in de krant een trap op moest klimmen naar een dak en ik dacht, zou ik die trap wel op kunnen komen.Veerbootje IJssel Zo had het verhaal zich in mijn hoofd genesteld. Nou ja dromen zijn meestal ook wel te verklaren en ook deze wel natuurlijk, mijn broer is gisteren weer uit het ziekenhuis thuisgekomen, mijn buurvrouw zit ook helemaal in de lappenmand en ik had met iemand over mijn zwager zitten praten die euthanasie heeft gehad. Tel alles bij elkaar op, hussel het door elkaar en je krijgt zo’n nachtmerrie.Manelmeeuwe met jong De auto van mijn zus vanmorgen weer weggebracht en daarna was mijn agenda dus leeg voor vandaag en ben ik heerlijk gaan fietsen, even letterlijk uitwaaien en proberen die droom uit mijn hoofd te krijgen. Maar het lukte niet helemaal, ik bleef er gewoon aan denken, echt vervelend. Nou ja hoop dat ik vannacht eens een keer droomloos slaap en na 50 km fietsen vandaag zal dat toch wel moeten lukken.
Vandaag eens gekozen om te fietsen aan de andere kant van de IJssel met zicht op de kant waar ik normaliter fiets. Ook leuk weer voor een keer.

 

Ellemijn Veldhuijzen van Zanten

Eind vorig jaar zat ik naar een uitzending te kijken van Recht naamloosuit het hart, ik had het nog nooit gezien maar bleef kijken en zag daar Ellemijn Veldhuijzen van Zanten haar verhaal vertellen.
Heel eerlijk gezegd kende ik haar amper, wist ook niet van welke programma´s of wat ze deed maar ze ging vertellen over haar drie kinderen die overleden waren.

En ik hoorde mijn eigen verhaal vertellen en dat was een openbaring moet ik zeggen.
Zoveel herkenning met dit verschil dat haar verhaal zich vele jaren later afspeelde dan het mijne en het nog niet zo was dat er gezegd werd `je kan er beter maar niet meer over praten` .

De herkenning van mensen die wel eens vroegen `hoe kan je na zoiets nog verder` ik weet ook soms niet te verklaren maar zij verwoordde het precies zoals ik het ook gevoeld heb.
Ook haar tomeloze levenslust en levensvreugde om er toch weer wat van te maken ondanks de dingen die gebeuren in je leven en toch wel bijzonder ingrijpend zijn. En zo voel ik dat ook.

Ik heb altijd gezegd `ik hoef geen extra straf te hebben voor wat me overkomen is, ik mag weer leven, ik wil weer leven, genieten, plezier maken`.
Vergeten nooit, verdrietige dagen, die zijn er zeker,  maar er weer iets van proberen te maken ja zeker en dat doe ik zonder me ook maar ergens schuldig over te voelen.

http://rechtuithethart.kro.nl/seizoenen/4/afleveringen/27-12-2013

plaatje internet

Oplossing

Schrijfopdracht van Plato een verhaal van precies 300 woorden waarin het woord van deze maand “oplossing” niet genoemd mag worden.
Meer verhalen op http://platoonline.wordpress.com/2013/04/22/5859/

MijnAnnneke manco is dat ik alle dingen die ik moet doen steeds aan het uitstellen ben, iedere dag zeg ik tegen mezelf, ach dat doe ik morgen wel even en als het dan morgen is dan stel ik het weer uit en zo ben ik continu bezig afspraken met mezelf te maken.

Heel de dag spoken deze dingen door mijn hoofd als een soort onrustige duiveltjes die zeggen wat ik nog allemaal doen moet.

Zoals het schrijven voor mijn krant, gemiddeld heb ik iedere week zo’n drie evenementen/interviews waar ik naar toe ga en waarvoor ik bijvoorbeeld al makkelijk een concept verhaal kan maken als ik daar geweest ben. Toch wacht ik tot donderdagavond voordat ik begin met het schrijven van de artikelen zodat het altijd weer nachtwerk wordt.
En dan heb ik altijd nog mazzel gehad dat het nog nooit gebeurd is dat mijn internet het een keer af liet weten.

Een paar maanden geleden beloofde ik aan iemand die iets ging organiseren om een aantal mensen voor hem te bellen die als  vrijwilligers zouden helpen.
Dat had ik allemaal allang afgerond en klaar kunnen hebben maar toch moet ik nog steeds een aantal mensen benaderen,  dat is een van mijn duiveltjes.

duiveltje 1

duiveltje 1

Ik heb voor mezelf geanalyseerd dat ik dat doe omdat ik gewoon bang ben dat ik niets meer te doen zal hebben, anders kan ik het namelijk niet verklaren. Maar mijn agenda is steeds gewoon weer vol iedere week.

Dat moest ik veranderen en dat  bleek zowel simpel als doeltreffend te zijn namelijk: GEWOON DOEN

Vorige week begon ik er mee, mijn stukken eerder schrijven, al die mensen opbellen, mijn agenda bijwerken, mails beantwoorden en afhandelen.

Het  geeft  me rust in mijn hoofd en ik voel me vrij om andere dingen te gaan doen. Nu nog volhouden..