Mannen in witte pakken…..

Fazanten 4 (Middel)Vandaag op pad geweest om iemand te interviewen voor het huisblad van de zorginstelling.
Een vrouw die zelf 40 jaar in de zorg gewerkt heeft en daar nu een boek over geschreven heeft. Ik kende haar nog uit te haven waar zij ook lagen met een boot. Heb zelfs nog een keer een artikel over hen geschreven toen ze zelf een boot gebouwd hadden en die te water werd gelaten.
Het grappige was dat ze dat helemaal niet wist dat wij ook een boot in de haven hadden.
Zij kwam zelf zelden of nooit in de kantine, haar man wel, die kende me dan ook nog beter.
Wat triester was wel dat die man echt jarenlang gewerkt had aan die boot en kort nadat de boot te water was gelaten kreeg hij de ziekte van Meniere en dat was zo heftig dat ze niet meer konden varen maar de boot al weer snel moesten verkopen.
Maar goed, dat was even een zijweg.
Fazanten 3 (Middel)Een heel leuk interview werd het over haar boek. Een boek, zoals ze zelf zei, in Jip en Janneke taal geschreven met allemaal verhalen die haar bijgebleven waren.
Sommige om te lachen, andere weer heel ontroerend.
Ze vertelde het verhaal hoe dat er aan toe was gegaan bij de uitgeverij waar het gedrukt gaat worden. Ze had nooit geweten dat het zoveel om handen had.
Ook met de privacy wet moest ze rekening houden. Toestemming om de namen van de instellingen waar ze gewerkt had. Sommige gaven heel gemakkelijk toestemming, andere wilden het eerst lezen bang voor imagoschade.
Nou ja kortom een leuk gesprek, een leuk mens en de presentatie is binnenkort in de zorginstelling en de bibliotheek.
Nog even een rondje gefietst tussen de buien door. Onderweg werd ik gebeld, de uitvoerder naast me.
Hij vertelde dat ze morgen bij onze huizen de boel af gaan zetten en dat er mannen in witte pakken komen om een stuk pijp van de schoorsteen weg te halen die van asbest is.
Het stelt niet zoveel voor zei hij, je hoeft je nergens ongerust over te maken maar ik bel maar even dat je niet denkt morgen wat lopen die mannen hier te doen. Dat zijn nou eenmaal de regels die nu gelden.
Nou heel attent natuurlijk dat hij even belde. Ga morgen maar een uurtje eerder werken want anders zou ik mijn huis niet meer uitmogen en dan ben ik liever maar weg en kunnen ze hun gang gaan.
Zou het eigenlijk ook wel willen zien maar ja dat gaat vast niet lukken omdat ik moest werken.


Op de terugweg zag ik twee fazantenhanen, ik stapte even af en hoopte eigenlijk dat ze een echt “hanengevecht” zouden houden. Maar nee hoor ze gingen gezellig samen eten lopen scoren van ruzie geen sprake. Hoewel op de foto van een van de twee zag ik wel dat hij een plek op zijn kop had. Misschien heeft ie toch al een gevecht geleverd.
Ooit heb ik het een keer gezien en dat was spectaculair maar geen camera bij de hand destijds, zo jammer. Vanavond dus maar vroeg mijn mandje induiken om morgen weer fris en fruitig te gaan werken.

Ieder leven een verhaal…..

page_2Vorig jaar was ik al samen met iemand van een vrijwilligersorganisatie voor ouderen die allerlei activiteiten organiseren aan de praat geweest om iets te doen met levensboeken schrijven.
Daarvoor ging ik even “buurten” bij een andere gemeente waar al zo’n groep actief was.
Echt leuk en ik was meteen enthousiast.
Niet om zelf voor iemand een levensboek te schrijven maar wel om mensen te gaan helpen/begeleiden die zo’n boek willen gaan schrijven voor anderen.
Ging nog een keer naar een workshop door een journalist die ook zelf een aantal levensboeken had geschreven.
Daarnaast had ik nog een aantal documenten gekregen wat betreft het organiseren en het regelen van gelden er voor waar ik me in had verdiept.
Kortom was er best aardig mee bezig geweest en ook enthousiast om mee te gaan doen.
Vorige week werd ik gemaild of ik nog zin had om het nu echt op te gaan pakken en vanmorgen had ik een gesprek er over.
Deze week nog even alles weer boven gehaald, ingelezen en doorgenomen want het was zowel bij haar als bij mij wel een beetje weggezakt weer.
We zijn er eigenlijk uitgekomen om eerst een combinatie te maken van mensen die hun verhaal graag willen vertellen en vrijwilligers die daar verslag van gaan maken.
Of het dan echt een boek wordt hangt ook af van hoe dingen zich zullen ontwikkelen.
Vorig jaar was ik gespreksleider bij een middag met als thema “Oud worden, hoe doe je dat”  . Heel leuk om te doen en er waren daar een aantal mensen die hier nog een boekenvervolg aan willen geven. Dat was er ook nog niet van gekomen.
Op deze manier willen we dus samen dit op poten gaan zetten, heb er echt veel zin in en hoop dat het lukt om mensen bij elkaar te krijgen. Het zullen 6 bijeenkomsten worden waarbij iedere keer een ander thema aan bod zal komen.
Vooraf ga ik om nog meer handvaten te krijgen zoals het er nu naar uitziet een cursus “levensboek schrijven” volgen. Lijkt me super leuk om te doen en echt mijn ding. Bovendien vind ik het leuk weer wat in mijn eigen dorp te doen. Momenteel ben ik toch wel veel uit mijn eigen dorp, ook leuk, maar wil toch in mijn eigen dorp ook wel weer eens wat doen. (Hoewel vanmorgen na het gesprek even een bakje bij de Hema en daar telde ik zo 7 mensen uit mijn eigen dorp haha ben niet de enige dus) Denk ook dat ik onbewust na mijn “krantentijd” een beetje afstand nam mijn mijn eigen dorp omdat mensen er toch altijd weer over begonnen in de vorm van “jammer hé en mis je het niet” . Nee ik mis het helemaal niet meer, het is een mooie tijd geweest, heb het 20 jaar gedaan en nu weer tijd voor nieuwe uitdagingen en dingen. En dit lijkt me zo’n nieuwe ervaring en heb er heel veel zin in.

Help me uit de droom…..

Dames 1Heb al eerder over mijn dromen geschreven. Ik droom vaak en veel en onthou ze ook met grote regelmaat.
Soms word ik zelfs lachend wakker of vind ik het zelfs jammer dat ik wakker word.
En ik heb het ook wel meegemaakt dat de droom na een sanitaire stop gewoon verder ging.
Dromen houden me soms ook nog lang bezig zoals de droom die ik pas had.
En die droom ging over een aantal bloggers, ja het was zelfs geen nachtmerrie maar een leuke droom. Alleen het einde was wat onbevredigend en daarom mijn vraag om me uit mijn droom te helpen.
Wat was mijn droom:Edward cartoon Rietepietz had een aantal bloggers uitgenodigd voor een gezellig middag. Marja was uitgenodigd, zij was samen met haar zoon die gereden had. Ik zei de gek en nog een vrouw die niet in mijn dromen voorkwam vreemd genoeg. En er zou nog een man komen en wel Edward om foto’s te maken.
We zaten gezellig aan de thee te wachten op Edward die nog aan de late kant was. (Foei Edward)
Op een of andere manier was Wim er ook bij, die was meegekomen maar was het gekletst van de dames al lang zat en was met Henk in de tuin verdwenen want daar waren nog wel wat klusjes te doen.
Een mooie tuin was het. Je moest vanuit de kamer via de openslaande deuren een paar treetjes af via een hele brede trap en kwam dan in de tuin.
Wim en Henk konden het goed vinden samen en waren druk aan het rommelen in de tuin.
Wim en HenkWij hadden het ook naar ons zin en kletsten heel wat af. Zo leuk om nu Riet en Marja eens een keer “echt” gezien te hebben. Alleen die vierde vrouw he……. wie was dat waarom zag ik die niet in mijn droom want ze was er al wel.
Dus Riet, Marja help me uit de droom, wie was het want terwijl we daar zo gezellig zaten en de mannen aan het tuinieren waren werd ik wakker en zelfs na een sanitaire stop kwam mijn droom niet meer terug.  Ik wacht het maar ff af of de oplossing toch nog komt.  Werd trouwens ook deze keer wel lachend wakker, zo’n leuke droom was het………..

Sorry maar ik heb alle foto’s met veel plezier van de blogs afgepikt en ge(mis)bruikt……

De verklaring………

FamiliewapenJa ik vraag me wel eens af waarom ik zwanen altijd zo leuk vind. Zwanen hebben van die verschillende verschijningsvormen en ik zie wel herkenbare dingen met mezelf.
Zoals als ze uit de sloot komen en het weiland opgaan, van de sierlijk zwemmende vogels in de sloot naar toch wel wat logge waggelende zwanen op het weiland. Ongeveer zoals ik me voel als ik op mijn knieën heb zitten werken of fotograferen en weer overeind kom.
Alleen het sierlijke zwemmen in de sloot, helaas dat moet ik ontberen.
Zoals ze opstijgen uit de sloten, eerst een stukje “lopen” en dan het luchtruim kiezen en dan begrijp ik opeens wel waarom de KLM ze ooit gebruikte als reclame voor vliegen.
Als ik ze vliegend over hoor komen, dat mooie kenmerkende geluid van ze, heel anders dan bijvoorbeeld ganzen die altijd snateren en herrie maken. Bij zwanen is het een soort zoevend geluid.
Eigenlijk hoor ik zwanen als ik te dichtbij kom alleen maar blazen maar een paar weken geleden tijdens het baltsen van de zwanen hoorde ik ze ook echt harde geluiden maken om te imponeren, mededingers weg te houden of whatever….
De broeiende zwanen, altijd zo’n prachtig gezicht, de bescherming van de jongen, ze onder hun veren mee laten varen.
Kortom zwanen zijn best mooie watervogels in de polder. Niet de allermooiste dat vind ik toch wel de Zwarte Sterns en de Visdieven. En ik heb ook wel een zwak voor de hooligans van de polder de meerkoeten. De elegance van de futen. De vele ganzen en eenden soorten. Nou ja zo kan ik nog wel even doorgaan. De mooie tijd het broedseizoen komt er weer aan en daar verheug ik me nu al op.
Maar om even terug te komen op die zwanen, ze inspireren me vaak om een fotoblogje van te maken, ik zie gewoon de verhalen zo voor me. Ben geen dr. Dolittle maar soms denk ik dat ik begrijp wat ze bedoelen. ( https://nl.wikipedia.org/wiki/Doctor_Dolittle_(1967)) Voor wie niet weet wie dr. Dolittle was.
En vorige week kwam ik er opeens achter hoe dat nu eigenlijk komt dat ze me zo fascineren. Ik had het met Wim over mijn familienaam, het feit dat we zelfs een eigen familiekrant hadden (of misschien zelfs nog hebben, ben er niet zo actief mee) en ook een eigen wapen.
Ik zocht het even voor hem op, wist het ook niet meer precies maar ja er staat in dat wapen duidelijk een Zwaan. Het kon niet missen natuurlijk, alle stukjes van de puzzel vielen opeens in elkaar. Het is verder maar een miezerig wapen hoor moet ik zeggen, geen dappere leeuwen, zwaarden of andere dingen er in maar gewoon voor een Friese naam.
Het is bijna weer weekend, morgen ga ik lekker een weekendje Apeldoorn, ze geven prachtig weer op dus mooi om daar wat te gaan wandelen. Heerlijk vooruitzicht hoor, heb er dan ook heel veel zin in……. Iedereen een mooi zonnig weekend en tot laters…..
Op de foto’s een compilatie van foto’s die ik de afgelopen jaren maakte met allerlei levensfases van zwanen…….

‘T zijn net mensen……

In de tijd dat ik voor de krant werkte heb ik 5 burgemeesters meegemaakt en allemaal waren ze natuurlijk anders.28058839_1885382801532903_4948179284012140444_n - kopie
Het begon met burgemeester van ’t Laar, hij was meer een ambtenaar vond ik dan een burgervader zal ik maar zeggen. Uiterst correct, niks mis mee maar de jaren dat ik met hem samenwerkte noemde hij me pas de laatste keer dat we elkaar spraken na zijn afscheid in 2003 bij mijn voornaam.
Daarna kwam burgemeester Kees Veerhoek, een joviale man die meteen door de raadsleden al aangesproken werd als Kees. Een ijdele man ook wel want ik kreeg vaak zijn toespraken na afloop en die liet hij afdrukken op lettertype maxi zodat hij geen leesbril op hoefde te zetten. Ambitieus wel want tijdens zijn burgemeesterschap kwam de structuurvisie tot stand waarbij de kernen Lekkerkerk en Krimpen aan de Lek waar onze gemeente Nederlek toen uit bestonden totaal op de schop gingen. Wat een commotie was daar destijds over. Had me er best aardig in verdiept in die tijd en de visie ook verdedigt omdat het nodig was voor onze gemeentes die anders toch wel in dreigden te dutten en te vergrijzen.
Nu inmiddels een groot deel van die plannen uitgevoerd zijn blijkt dat het goed geweest is en de jeugd weer naar onze dorpen kwam/bleef. Hij vertrok in 2008.
Daarna kwam Trix van der Kluit, gevraagd om de tijd op te vullen als interim tot de herindeling een feit zou zijn, gedacht werd dat het twee jaren zouden zijn maar het werden er 6. Mooie jaren en ik bewaar zulke goede herinneringen aan haar. Wat een leuk mens, een mensenmens die door de mensen waar ze kwam ook op handen werd gedragen. Zelf vroeg ik ooit eens of ze het niet vervelend vond dat ik vaak bij gesprekken van mensen zat die zoveel jaren getrouwd waren. Maar ze zei dat ze het juist leuk vond omdat er ook wel eens mensen waren die niet zo welbespraakt waren en ik wist dan best nog wel veel over het dorp en kende er heel veel mensen zodat ik nog wel eens een hint kon geven.
Het laatste heel persoonlijke interview met haar bij haar afscheid waar meer off the record werd gesproken dan in de krant verscheen.
Na de herindeling kwam Tjerk Bruinsma om de nieuwe gemeente te vormen en de grote lijnen uit te zetten. Echt ook een leuk mens, een Twitteraar die iedere gebeurtenis op FB en Twitter zet.  Hij bleef een jaar maar ook aan hem bewaar ik goede herinneringen ook toen mijn moeder 100 werd was ie er.
En last but not least de burgemeester die we nu hebben Roel Casemier denk dat we het met hem ook weer getroffen hebben. Heb hem natuurlijk niet zolang meer meegemaakt maar vanaf het begin had hij zeker naar de mensen toe een open mind, deelde ook zijn eigen herinneringen en ik vergeet nooit dat hij bij een echtpaar was dat 60 jaar getrouwd was en 60 jaar naar Terschelling gingen. Zelf komt hij uit Friesland en was ook burgemeester van een van de andere Waddeneilanden geweest. Huldiging Patrick Roest 25 maart 2015 raadzaalWat een mooie verhalen kwamen daar en denk dat hij daar ook langer bleef dan vooraf gepland. Een aimabele man.
Nou ja waar ik het eigenlijk over wilde hebben haha was de reacties van twee oud-burgemeesters op de overwinning van Patrick Roest, de twee die bij mij op FB zitten en nog regelmatig een reactie geven op dingen die ik post.
Maar net als dat ik een blogje over Patrick Roest schreef omdat het een beetje aanvoelt alsof ie toch van ons is deden deze twee dat ook op Facebook.
Trix schreef het volgende:

13 maart 2014… Toen wisten wij al dat hij een hele grote zou worden. Mijn felicitaties (als burgemeester) voor Patrick Roest in Lekkerkerk…
Hij maakt het helemaal waar en nu in oranje! https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f10/1.5/16/1f44d_1f3fb.png
👍🏻https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f92/1.5/16/1f44f_1f3fb.png👏🏻https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f5b/1.5/16/1f60d.png😍

En Tjerk dit:

Op zondag 22 februari 2015 is Patrick Roest voor de tweede maal wereldkampioen Allround bij de junioren geworden! 

Schaatskampioen Patrick Roest feestelijk gehuldigd! Het is alweer even geleden, maar ook toen was Patrick Roest al een kampioen! Proficiat!

Zo zie je maar ook burgemeesters zijn net mensen die net als ik even meedoen met de euforie van onze dorpsgenoot, hun foto’s weer even er bij zetten,  ook al zijn ze hier inmiddels al geen burgemeester meer.

Stemmen…….

stem1Nadat gisteren de natte moesson afgelopen was even lekker een eindje gaan fietsen, ik wilde nog een keukenweegschaal hebben omdat ik het leuk vind om een beetje te weten hoeveel groentes en fruit ik oogst dit jaar.
Op naar de kringloop, natuurlijk ook nog even lekker snuffelen bij de boeken, een heel leuk boekje voor 50 cent gekocht over mijn favoriete vlinder de vuurvlinder, die ik nog niet ontdekt heb trouwens dit jaar.
Als ik bij de boeken zit te snuffelen hoor ik een stem, nu heb ik best een goed gehoor voor stemmen. Heel toevallig had ik het gisteren nog daarover met mijn werkgever. Er was iemand binnengekomen terwijl ik in de keuken aan het werk was en ik hoorde aan zijn stem wie het was. Dus toen ik klaar was en even gedag zei, zei ik dat ook, ik hoorde aan je stem dat jij het was. En ik vertelde het verhaal van toen ik nog op het gemeentehuis werkte heeeeeeel lang geleden toen er nog geen email, internet en dat soort dingen waren. Ja die tijd is er geweest 😉 . Maar goed iedere dag om 12 uur werd ik dan gebeld door de directeur van het destructie bedrijf. Het was namelijk zo dat de boeren voor 12 uur door moesten geven als ze een dood dier hadden zodat het opgehaald kon worden. Wij moesten dat noteren en om 12 uur wanneer die mijnheer belde, ik weet zijn naam ook nog want hij zei altijd “U spreekt met Risseeuw”. Afijn de stem van die man herkende ik altijd meteen maar ik had hem nog nooit gezien. Tot er een keer een receptie van de gemeente was en opeens hoorde ik een bekende stem, dat moest hem zijn. Ik liep even naar hem toe en vroeg het hem en inderdaad het klopte. Zo grappig eigenlijk omdat eens iemand die je alleen van een stem kent in het echt te zien.  stemMaar goed gisteren dacht ik, verrek, het lijkt Lien wel. Lien is iemand die met een buurjongen van mij van vroeger getrouwd is geweest en ze woonden destijds naast mijn broer in zijn ouderlijk huis en mijn broer woont in ons ouderlijk huis. Dus die waren buren gebleven en natuurlijk kwamen wij hen daar ook vaak tegen.
Na haar scheiding ben ik haar nog wel eens een paar keer tegen gekomen maar niet zo heel vaak.  Ik keek nog even rond of ik haar toevallig zag maar zag haar niet. Ging verder met zoeken naar een weegschaal en vond die daar ook. Een hele mooie witte voor maar 2 euro. Met nog een paar boeken, een prachtig boek over wilde planten, een boek van Maarten ’t Hart, twee nieuwe weckpotten. Even een kopje thee drinken en nog wat zitten kletsen met een aantal mensen die daar ook zaten en toen naar de kassa gegaan met een winkelmand vol en moest ik zeven euro afrekenen.
En daar bij de kassa stond inderdaad Lien met nog een vriendin van vroeger die ik ook goed kende. We raakten zo in gesprek, in eerste instantie hield ze mij voor mijn oudste zus, dat hoor ik wel vaker, we schijnen best veel op elkaar te lijken al zie ik dat zelf echt niet.
Maar goed we stonden zo te kletsen toen Corien die vriendin zei, zullen we even ergens wat gaan drinken of heb je geen tijd Anneke.
Nou had ik helemaal geen afspraken dus vertrokken we richting Hema (Where else) want daar waren we het dichtst in de buurt.
We hebben echt zeker 1 1/2 zitten kletsen, herinneringen ophalen. Een verdrietig verhaal horen van Lien die in haar volgende relatie bedreigd was, met politie en maatschappelijk werk weggehaald is bij haar ex vandaan en vaak nog bang is als ze in het donker thuis komt dat hij haar nog wat aan zal doen. Dames theeEcht wel een heftig verhaal.
Maar ook luchtige dingen hoor, eigenlijk alle drie wat over ons huidige leven verteld, herinneringen opgehaald aan vroeger, gelachen over de dingen van vroeger.
Het was gewoon zo’n ontzettend leuk gesprek en hoe kunnen die dingen toch lopen. We zijn alle drie gescheiden, overeenkomsten maar ook verschillen. Maar gewoon even of de tijd had stil gestaan.  Met een heel goed gevoel fietste ik weer naar huis…….. en het klopte dus wel dat veel dingen veranderen maar stemmen blijken toch wel herkenbaar en hetzelfde te blijven.

Een lichtend voorbeeld

Vanmorgen lekker zo’n tuttelochtend, nog wat administratieve dingen gedaan, oude kranten opgeruimd (mijn methode, een doos onder in de kelder, geen zin om iedere keer de trap af te lopen dus op goed geluk gooi ik ze dan boven vandaan de doos in, dat gaat natuurlijk meer fout van goed dus een keer per week daal ik af en ruim ze netjes in de dozen om ze daarna mee te geven aan de oudpapierophalers) lege flessen weggebracht.
Bij ons mag je tegenwoordig ook lege blikken in de glasbakken gooien dat is een nieuw project van de gemeente maar goed ook al eet ik niet heel vaak uit blik die moet je dan toch even omspoelen en niet te lang laten staan anders is het niet echt fris denk ik zomaar.
En daarna gaan fietsen, het was best lekker weer met een zonnetje al blijft het nog steeds wel koud vind ik. Even langs mijn zusje om iets af te geven, eergisteren heeft haar man een TIA gehad dus meteen even gevraagd hoe het ging. Gisteren had hij een heel onderzoek in het ziekenhuis gehad en daaruit bleek dat zijn cholesterol veel te hoog was dus hij moest aan de pillen, verder was alles wel in orde bij hem.  Hij had geen last er meer van gelukkig dus kijken of de pillen hun werk gaan doen.
Ik vertelde dat ik nog even naar de Hema ging en dat ik ook nog wat in de tuin wilde gaan werken dus geen tijd had voor een bakje thee. Je hoeft niet naar de Hema hoor zei mijn zus maar ik wilde het wel, meteen nog een paar boodschappen doen en dan lekker een uurtje polderen zoals ik dat noem. Langzaam fietsend de langste route naar huis nemen door de polder en hier en daar even stoppen en wat fotograferen.
Ik op weg, een andere route dan ik eigenlijk normaal neem en op een hek zag ik twee visdiefjes zitten. Nou vind ik dat zulke leuke vogels eigenlijk, samen met de zwarte stern, denk zomaar dat het familie van elkaar is, die zo heerlijk duikend het water in gaan en door de polder scheren. Even verder nog een paar scholeksters die aan het smikkelen waren. Het is echt genieten in de polder momenteel.
Bij de Hema stond een wat oudere mevrouw al even te wachten tot ze geholpen werd vertelde ze, als u nu naar voren loopt dan zien ze het misschien wel zei ze tegen me dus dat deed ik. En inderdaad even later kwamen de dames uit de keuken waar ze bezig waren.
De mevrouw werd ook geholpen en ze kwam naast me zitten en begon een praatje.
Wat een ontzettend leuk mens was dat, ze was 77 jaar vertelde ze, vol leven en wat ze allemaal vertelde het was geweldig. Maar ze kon ook heel goed luisteren als ik wat vertelde. Een mooie wisselwerking.  Waar het overal over ging, fotograferen, haar kinderen en kleinkinderen, haar man die overleden was 30 jaar geleden.
Zal een voorbeeld noemen waaruit meteen blijkt wat voor mevrouw het was.
Ze vertelde me dat haar kleinzoon Fin was geboren en daar was ze op bezoek geweest in Amsterdam. Ze kon blijven slapen maar ze wilde naar huis en gewoon de volgende dag weer terug want ze wilde nog even langs het strand naar Kijkduin om de zee te vertellen dat ze een kleinzoon Fin had gekregen.  En echt er was helemaal niets zweverigs aan die mevrouw en ik herkende dat gevoel zo van ergens in de natuur even die rust vinden.
Toen ze in een restaurantje in Kijkduin ergens wat ging drinken zat daar een man te schilderen een beetje. Hij werd gebeld en liep even weg, kwam later weer terug en zo maakten ze een praatje over wandelen wat ze beide graag deden. Ze vertelde dat ze een kleinzoon had gekregen en dat aan de zee had verteld.
De man ging weer verder met schilderen en net voordat ze wegging kreeg ze een kaart waarop een tekening stond en de tekst “Voor Fin, ik hoop dat zijn levenspad voorspoedig zal verLOPEN”
We hadden het zo over onverwachte ontmoetingen in de trein, omgaan met verdriet, de blijdschap toch in het leven houden.
Kortom ik heb gewoon 2 1/2 uur met die mevrouw zitten praten, we dronken nog een kopje thee tussendoor.  Wat ontzettend leuk zo’n gesprek van zo’n mooi mens en een soort lichtend voorbeeld voor me om volop van het leven te genieten.
We komen elkaar vast nog wel een keer tegen zei ze, ik vind het zo heerlijk als een dag zo loopt dat ik nog dacht van ik ga nog even een broodje eten bij de Hema en dan hebben we zo’n mooi gesprek. En dat kon ik alleen maar beamen.
Van het in de tuin werken kwam echt niets meer maar ik had dit gesprek niet willen missen.  Bij thuiskomst toen ik even op mijn bank-app keek viel ik bijna van mijn stoel van verbazing. Ze gemeente had het bedrag van de dwangsom al op mijn rekening gestort. Het moet niet gekker worden…… morgen ga ik weer naar mijn lief, hij heeft flink de griep belde hij van de week al een paar keer dus ik ga hem maar vertroetelen een beetje de zielenpoot (het is wel een man he, die overdrijven altijd zo).
Iedereen een mooi weekend gewenst met veel zon en mooi weer………