Help me uit de droom…..

Dames 1Heb al eerder over mijn dromen geschreven. Ik droom vaak en veel en onthou ze ook met grote regelmaat.
Soms word ik zelfs lachend wakker of vind ik het zelfs jammer dat ik wakker word.
En ik heb het ook wel meegemaakt dat de droom na een sanitaire stop gewoon verder ging.
Dromen houden me soms ook nog lang bezig zoals de droom die ik pas had.
En die droom ging over een aantal bloggers, ja het was zelfs geen nachtmerrie maar een leuke droom. Alleen het einde was wat onbevredigend en daarom mijn vraag om me uit mijn droom te helpen.
Wat was mijn droom:Edward cartoon Rietepietz had een aantal bloggers uitgenodigd voor een gezellig middag. Marja was uitgenodigd, zij was samen met haar zoon die gereden had. Ik zei de gek en nog een vrouw die niet in mijn dromen voorkwam vreemd genoeg. En er zou nog een man komen en wel Edward om foto’s te maken.
We zaten gezellig aan de thee te wachten op Edward die nog aan de late kant was. (Foei Edward)
Op een of andere manier was Wim er ook bij, die was meegekomen maar was het gekletst van de dames al lang zat en was met Henk in de tuin verdwenen want daar waren nog wel wat klusjes te doen.
Een mooie tuin was het. Je moest vanuit de kamer via de openslaande deuren een paar treetjes af via een hele brede trap en kwam dan in de tuin.
Wim en Henk konden het goed vinden samen en waren druk aan het rommelen in de tuin.
Wim en HenkWij hadden het ook naar ons zin en kletsten heel wat af. Zo leuk om nu Riet en Marja eens een keer “echt” gezien te hebben. Alleen die vierde vrouw he……. wie was dat waarom zag ik die niet in mijn droom want ze was er al wel.
Dus Riet, Marja help me uit de droom, wie was het want terwijl we daar zo gezellig zaten en de mannen aan het tuinieren waren werd ik wakker en zelfs na een sanitaire stop kwam mijn droom niet meer terug.  Ik wacht het maar ff af of de oplossing toch nog komt.  Werd trouwens ook deze keer wel lachend wakker, zo’n leuke droom was het………..

Sorry maar ik heb alle foto’s met veel plezier van de blogs afgepikt en ge(mis)bruikt……

De verklaring………

FamiliewapenJa ik vraag me wel eens af waarom ik zwanen altijd zo leuk vind. Zwanen hebben van die verschillende verschijningsvormen en ik zie wel herkenbare dingen met mezelf.
Zoals als ze uit de sloot komen en het weiland opgaan, van de sierlijk zwemmende vogels in de sloot naar toch wel wat logge waggelende zwanen op het weiland. Ongeveer zoals ik me voel als ik op mijn knieën heb zitten werken of fotograferen en weer overeind kom.
Alleen het sierlijke zwemmen in de sloot, helaas dat moet ik ontberen.
Zoals ze opstijgen uit de sloten, eerst een stukje “lopen” en dan het luchtruim kiezen en dan begrijp ik opeens wel waarom de KLM ze ooit gebruikte als reclame voor vliegen.
Als ik ze vliegend over hoor komen, dat mooie kenmerkende geluid van ze, heel anders dan bijvoorbeeld ganzen die altijd snateren en herrie maken. Bij zwanen is het een soort zoevend geluid.
Eigenlijk hoor ik zwanen als ik te dichtbij kom alleen maar blazen maar een paar weken geleden tijdens het baltsen van de zwanen hoorde ik ze ook echt harde geluiden maken om te imponeren, mededingers weg te houden of whatever….
De broeiende zwanen, altijd zo’n prachtig gezicht, de bescherming van de jongen, ze onder hun veren mee laten varen.
Kortom zwanen zijn best mooie watervogels in de polder. Niet de allermooiste dat vind ik toch wel de Zwarte Sterns en de Visdieven. En ik heb ook wel een zwak voor de hooligans van de polder de meerkoeten. De elegance van de futen. De vele ganzen en eenden soorten. Nou ja zo kan ik nog wel even doorgaan. De mooie tijd het broedseizoen komt er weer aan en daar verheug ik me nu al op.
Maar om even terug te komen op die zwanen, ze inspireren me vaak om een fotoblogje van te maken, ik zie gewoon de verhalen zo voor me. Ben geen dr. Dolittle maar soms denk ik dat ik begrijp wat ze bedoelen. ( https://nl.wikipedia.org/wiki/Doctor_Dolittle_(1967)) Voor wie niet weet wie dr. Dolittle was.
En vorige week kwam ik er opeens achter hoe dat nu eigenlijk komt dat ze me zo fascineren. Ik had het met Wim over mijn familienaam, het feit dat we zelfs een eigen familiekrant hadden (of misschien zelfs nog hebben, ben er niet zo actief mee) en ook een eigen wapen.
Ik zocht het even voor hem op, wist het ook niet meer precies maar ja er staat in dat wapen duidelijk een Zwaan. Het kon niet missen natuurlijk, alle stukjes van de puzzel vielen opeens in elkaar. Het is verder maar een miezerig wapen hoor moet ik zeggen, geen dappere leeuwen, zwaarden of andere dingen er in maar gewoon voor een Friese naam.
Het is bijna weer weekend, morgen ga ik lekker een weekendje Apeldoorn, ze geven prachtig weer op dus mooi om daar wat te gaan wandelen. Heerlijk vooruitzicht hoor, heb er dan ook heel veel zin in……. Iedereen een mooi zonnig weekend en tot laters…..
Op de foto’s een compilatie van foto’s die ik de afgelopen jaren maakte met allerlei levensfases van zwanen…….

‘T zijn net mensen……

In de tijd dat ik voor de krant werkte heb ik 5 burgemeesters meegemaakt en allemaal waren ze natuurlijk anders.28058839_1885382801532903_4948179284012140444_n - kopie
Het begon met burgemeester van ’t Laar, hij was meer een ambtenaar vond ik dan een burgervader zal ik maar zeggen. Uiterst correct, niks mis mee maar de jaren dat ik met hem samenwerkte noemde hij me pas de laatste keer dat we elkaar spraken na zijn afscheid in 2003 bij mijn voornaam.
Daarna kwam burgemeester Kees Veerhoek, een joviale man die meteen door de raadsleden al aangesproken werd als Kees. Een ijdele man ook wel want ik kreeg vaak zijn toespraken na afloop en die liet hij afdrukken op lettertype maxi zodat hij geen leesbril op hoefde te zetten. Ambitieus wel want tijdens zijn burgemeesterschap kwam de structuurvisie tot stand waarbij de kernen Lekkerkerk en Krimpen aan de Lek waar onze gemeente Nederlek toen uit bestonden totaal op de schop gingen. Wat een commotie was daar destijds over. Had me er best aardig in verdiept in die tijd en de visie ook verdedigt omdat het nodig was voor onze gemeentes die anders toch wel in dreigden te dutten en te vergrijzen.
Nu inmiddels een groot deel van die plannen uitgevoerd zijn blijkt dat het goed geweest is en de jeugd weer naar onze dorpen kwam/bleef. Hij vertrok in 2008.
Daarna kwam Trix van der Kluit, gevraagd om de tijd op te vullen als interim tot de herindeling een feit zou zijn, gedacht werd dat het twee jaren zouden zijn maar het werden er 6. Mooie jaren en ik bewaar zulke goede herinneringen aan haar. Wat een leuk mens, een mensenmens die door de mensen waar ze kwam ook op handen werd gedragen. Zelf vroeg ik ooit eens of ze het niet vervelend vond dat ik vaak bij gesprekken van mensen zat die zoveel jaren getrouwd waren. Maar ze zei dat ze het juist leuk vond omdat er ook wel eens mensen waren die niet zo welbespraakt waren en ik wist dan best nog wel veel over het dorp en kende er heel veel mensen zodat ik nog wel eens een hint kon geven.
Het laatste heel persoonlijke interview met haar bij haar afscheid waar meer off the record werd gesproken dan in de krant verscheen.
Na de herindeling kwam Tjerk Bruinsma om de nieuwe gemeente te vormen en de grote lijnen uit te zetten. Echt ook een leuk mens, een Twitteraar die iedere gebeurtenis op FB en Twitter zet.  Hij bleef een jaar maar ook aan hem bewaar ik goede herinneringen ook toen mijn moeder 100 werd was ie er.
En last but not least de burgemeester die we nu hebben Roel Casemier denk dat we het met hem ook weer getroffen hebben. Heb hem natuurlijk niet zolang meer meegemaakt maar vanaf het begin had hij zeker naar de mensen toe een open mind, deelde ook zijn eigen herinneringen en ik vergeet nooit dat hij bij een echtpaar was dat 60 jaar getrouwd was en 60 jaar naar Terschelling gingen. Zelf komt hij uit Friesland en was ook burgemeester van een van de andere Waddeneilanden geweest. Huldiging Patrick Roest 25 maart 2015 raadzaalWat een mooie verhalen kwamen daar en denk dat hij daar ook langer bleef dan vooraf gepland. Een aimabele man.
Nou ja waar ik het eigenlijk over wilde hebben haha was de reacties van twee oud-burgemeesters op de overwinning van Patrick Roest, de twee die bij mij op FB zitten en nog regelmatig een reactie geven op dingen die ik post.
Maar net als dat ik een blogje over Patrick Roest schreef omdat het een beetje aanvoelt alsof ie toch van ons is deden deze twee dat ook op Facebook.
Trix schreef het volgende:

13 maart 2014… Toen wisten wij al dat hij een hele grote zou worden. Mijn felicitaties (als burgemeester) voor Patrick Roest in Lekkerkerk…
Hij maakt het helemaal waar en nu in oranje! https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f10/1.5/16/1f44d_1f3fb.png
👍🏻https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f92/1.5/16/1f44f_1f3fb.png👏🏻https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f5b/1.5/16/1f60d.png😍

En Tjerk dit:

Op zondag 22 februari 2015 is Patrick Roest voor de tweede maal wereldkampioen Allround bij de junioren geworden! 

Schaatskampioen Patrick Roest feestelijk gehuldigd! Het is alweer even geleden, maar ook toen was Patrick Roest al een kampioen! Proficiat!

Zo zie je maar ook burgemeesters zijn net mensen die net als ik even meedoen met de euforie van onze dorpsgenoot, hun foto’s weer even er bij zetten,  ook al zijn ze hier inmiddels al geen burgemeester meer.

Stemmen…….

stem1Nadat gisteren de natte moesson afgelopen was even lekker een eindje gaan fietsen, ik wilde nog een keukenweegschaal hebben omdat ik het leuk vind om een beetje te weten hoeveel groentes en fruit ik oogst dit jaar.
Op naar de kringloop, natuurlijk ook nog even lekker snuffelen bij de boeken, een heel leuk boekje voor 50 cent gekocht over mijn favoriete vlinder de vuurvlinder, die ik nog niet ontdekt heb trouwens dit jaar.
Als ik bij de boeken zit te snuffelen hoor ik een stem, nu heb ik best een goed gehoor voor stemmen. Heel toevallig had ik het gisteren nog daarover met mijn werkgever. Er was iemand binnengekomen terwijl ik in de keuken aan het werk was en ik hoorde aan zijn stem wie het was. Dus toen ik klaar was en even gedag zei, zei ik dat ook, ik hoorde aan je stem dat jij het was. En ik vertelde het verhaal van toen ik nog op het gemeentehuis werkte heeeeeeel lang geleden toen er nog geen email, internet en dat soort dingen waren. Ja die tijd is er geweest 😉 . Maar goed iedere dag om 12 uur werd ik dan gebeld door de directeur van het destructie bedrijf. Het was namelijk zo dat de boeren voor 12 uur door moesten geven als ze een dood dier hadden zodat het opgehaald kon worden. Wij moesten dat noteren en om 12 uur wanneer die mijnheer belde, ik weet zijn naam ook nog want hij zei altijd “U spreekt met Risseeuw”. Afijn de stem van die man herkende ik altijd meteen maar ik had hem nog nooit gezien. Tot er een keer een receptie van de gemeente was en opeens hoorde ik een bekende stem, dat moest hem zijn. Ik liep even naar hem toe en vroeg het hem en inderdaad het klopte. Zo grappig eigenlijk omdat eens iemand die je alleen van een stem kent in het echt te zien.  stemMaar goed gisteren dacht ik, verrek, het lijkt Lien wel. Lien is iemand die met een buurjongen van mij van vroeger getrouwd is geweest en ze woonden destijds naast mijn broer in zijn ouderlijk huis en mijn broer woont in ons ouderlijk huis. Dus die waren buren gebleven en natuurlijk kwamen wij hen daar ook vaak tegen.
Na haar scheiding ben ik haar nog wel eens een paar keer tegen gekomen maar niet zo heel vaak.  Ik keek nog even rond of ik haar toevallig zag maar zag haar niet. Ging verder met zoeken naar een weegschaal en vond die daar ook. Een hele mooie witte voor maar 2 euro. Met nog een paar boeken, een prachtig boek over wilde planten, een boek van Maarten ’t Hart, twee nieuwe weckpotten. Even een kopje thee drinken en nog wat zitten kletsen met een aantal mensen die daar ook zaten en toen naar de kassa gegaan met een winkelmand vol en moest ik zeven euro afrekenen.
En daar bij de kassa stond inderdaad Lien met nog een vriendin van vroeger die ik ook goed kende. We raakten zo in gesprek, in eerste instantie hield ze mij voor mijn oudste zus, dat hoor ik wel vaker, we schijnen best veel op elkaar te lijken al zie ik dat zelf echt niet.
Maar goed we stonden zo te kletsen toen Corien die vriendin zei, zullen we even ergens wat gaan drinken of heb je geen tijd Anneke.
Nou had ik helemaal geen afspraken dus vertrokken we richting Hema (Where else) want daar waren we het dichtst in de buurt.
We hebben echt zeker 1 1/2 zitten kletsen, herinneringen ophalen. Een verdrietig verhaal horen van Lien die in haar volgende relatie bedreigd was, met politie en maatschappelijk werk weggehaald is bij haar ex vandaan en vaak nog bang is als ze in het donker thuis komt dat hij haar nog wat aan zal doen. Dames theeEcht wel een heftig verhaal.
Maar ook luchtige dingen hoor, eigenlijk alle drie wat over ons huidige leven verteld, herinneringen opgehaald aan vroeger, gelachen over de dingen van vroeger.
Het was gewoon zo’n ontzettend leuk gesprek en hoe kunnen die dingen toch lopen. We zijn alle drie gescheiden, overeenkomsten maar ook verschillen. Maar gewoon even of de tijd had stil gestaan.  Met een heel goed gevoel fietste ik weer naar huis…….. en het klopte dus wel dat veel dingen veranderen maar stemmen blijken toch wel herkenbaar en hetzelfde te blijven.

Een lichtend voorbeeld

Vanmorgen lekker zo’n tuttelochtend, nog wat administratieve dingen gedaan, oude kranten opgeruimd (mijn methode, een doos onder in de kelder, geen zin om iedere keer de trap af te lopen dus op goed geluk gooi ik ze dan boven vandaan de doos in, dat gaat natuurlijk meer fout van goed dus een keer per week daal ik af en ruim ze netjes in de dozen om ze daarna mee te geven aan de oudpapierophalers) lege flessen weggebracht.
Bij ons mag je tegenwoordig ook lege blikken in de glasbakken gooien dat is een nieuw project van de gemeente maar goed ook al eet ik niet heel vaak uit blik die moet je dan toch even omspoelen en niet te lang laten staan anders is het niet echt fris denk ik zomaar.
En daarna gaan fietsen, het was best lekker weer met een zonnetje al blijft het nog steeds wel koud vind ik. Even langs mijn zusje om iets af te geven, eergisteren heeft haar man een TIA gehad dus meteen even gevraagd hoe het ging. Gisteren had hij een heel onderzoek in het ziekenhuis gehad en daaruit bleek dat zijn cholesterol veel te hoog was dus hij moest aan de pillen, verder was alles wel in orde bij hem.  Hij had geen last er meer van gelukkig dus kijken of de pillen hun werk gaan doen.
Ik vertelde dat ik nog even naar de Hema ging en dat ik ook nog wat in de tuin wilde gaan werken dus geen tijd had voor een bakje thee. Je hoeft niet naar de Hema hoor zei mijn zus maar ik wilde het wel, meteen nog een paar boodschappen doen en dan lekker een uurtje polderen zoals ik dat noem. Langzaam fietsend de langste route naar huis nemen door de polder en hier en daar even stoppen en wat fotograferen.
Ik op weg, een andere route dan ik eigenlijk normaal neem en op een hek zag ik twee visdiefjes zitten. Nou vind ik dat zulke leuke vogels eigenlijk, samen met de zwarte stern, denk zomaar dat het familie van elkaar is, die zo heerlijk duikend het water in gaan en door de polder scheren. Even verder nog een paar scholeksters die aan het smikkelen waren. Het is echt genieten in de polder momenteel.
Bij de Hema stond een wat oudere mevrouw al even te wachten tot ze geholpen werd vertelde ze, als u nu naar voren loopt dan zien ze het misschien wel zei ze tegen me dus dat deed ik. En inderdaad even later kwamen de dames uit de keuken waar ze bezig waren.
De mevrouw werd ook geholpen en ze kwam naast me zitten en begon een praatje.
Wat een ontzettend leuk mens was dat, ze was 77 jaar vertelde ze, vol leven en wat ze allemaal vertelde het was geweldig. Maar ze kon ook heel goed luisteren als ik wat vertelde. Een mooie wisselwerking.  Waar het overal over ging, fotograferen, haar kinderen en kleinkinderen, haar man die overleden was 30 jaar geleden.
Zal een voorbeeld noemen waaruit meteen blijkt wat voor mevrouw het was.
Ze vertelde me dat haar kleinzoon Fin was geboren en daar was ze op bezoek geweest in Amsterdam. Ze kon blijven slapen maar ze wilde naar huis en gewoon de volgende dag weer terug want ze wilde nog even langs het strand naar Kijkduin om de zee te vertellen dat ze een kleinzoon Fin had gekregen.  En echt er was helemaal niets zweverigs aan die mevrouw en ik herkende dat gevoel zo van ergens in de natuur even die rust vinden.
Toen ze in een restaurantje in Kijkduin ergens wat ging drinken zat daar een man te schilderen een beetje. Hij werd gebeld en liep even weg, kwam later weer terug en zo maakten ze een praatje over wandelen wat ze beide graag deden. Ze vertelde dat ze een kleinzoon had gekregen en dat aan de zee had verteld.
De man ging weer verder met schilderen en net voordat ze wegging kreeg ze een kaart waarop een tekening stond en de tekst “Voor Fin, ik hoop dat zijn levenspad voorspoedig zal verLOPEN”
We hadden het zo over onverwachte ontmoetingen in de trein, omgaan met verdriet, de blijdschap toch in het leven houden.
Kortom ik heb gewoon 2 1/2 uur met die mevrouw zitten praten, we dronken nog een kopje thee tussendoor.  Wat ontzettend leuk zo’n gesprek van zo’n mooi mens en een soort lichtend voorbeeld voor me om volop van het leven te genieten.
We komen elkaar vast nog wel een keer tegen zei ze, ik vind het zo heerlijk als een dag zo loopt dat ik nog dacht van ik ga nog even een broodje eten bij de Hema en dan hebben we zo’n mooi gesprek. En dat kon ik alleen maar beamen.
Van het in de tuin werken kwam echt niets meer maar ik had dit gesprek niet willen missen.  Bij thuiskomst toen ik even op mijn bank-app keek viel ik bijna van mijn stoel van verbazing. Ze gemeente had het bedrag van de dwangsom al op mijn rekening gestort. Het moet niet gekker worden…… morgen ga ik weer naar mijn lief, hij heeft flink de griep belde hij van de week al een paar keer dus ik ga hem maar vertroetelen een beetje de zielenpoot (het is wel een man he, die overdrijven altijd zo).
Iedereen een mooi weekend gewenst met veel zon en mooi weer………

 

Zoektocht naar polissen

Polis mama 1Ach ja niets veranderlijker dan een vrouw toch. Zei ik nog een paar dagen geleden dat ik geen blogjes meer zou schrijven over mijn moeder, ja hoor hier komt er toch weer een geïnspireerd vanmorgen door mijn zoektocht naar oude polissen.
Veel oudere mensen hebben nog heel oude polissen die ooit afgesloten werden en ook mijn moeder had die, ze had er zelfs nog vier.
Nu heb ik inmiddels wel ervaring opgedaan door de laatste paar afwikkelingen van de nalatenschappen van broer en zwager dus in ben onderhand een routinier geworden al ben ik dat liever met andere dingen maar dit terzijde.
Via een site zoeken oude polissen had ik de nieuwe verzekeraars achterhaald en gemaild maar 3 van de 4 mails kreeg in terug met een foutmelding.
Vandaag was het echt zo’n dag om die dingen eens aan te gaan pakken, grijs, regen, getver morgen is het 21 juni zomer, niks van te merken het lijkt wel herfst vandaag. Dus vanmorgen al op tijd begonnen. Kopje thee, lekker muziekje en de papierhandel van mijn moeder afhandelen. Een aantal dingen waren al gedaan natuurlijk de afgelopen weken maar dit klusje lag er nog. En een flinke stapel post die opgeborgen en opgeruimd en bekeken moest worden.
Bellen dus maar met Aegon een van de namen die vermeld stond en geloof het of niet daar kreeg ik zo’n onwijs leuk mens aan de telefoon die samen met mij alle polissen door ging nemen. Zelf kon ze dus kijken in een register waar alle polissen ondergebracht zijn.
En daarbij gaf ze dan ook nog de telefoonnummers die ik kon bellen.
Een hele oude polis was nog niet gedigitaliseerd en die gingen ze nog handmatig uitzoeken vertelde ze.  Dat kon dat nog wel even duren. Ik bedankte haar hartelijk voor haar medewerking en stuurde de polissen met kopieën via de mail allemaal op. Toch wel even mee bezig geweest maar goed dan is als het goed is alles nu op de goede adressen terecht gekomen.
Als ik vooral die oude polis bekijk vertelt dit ook weer een verhaal. In 1922 werd die polis afgesloten. Mijn moeder was 6 jaar oud toen mijn opa en oma deze verzekering afsloten voor haar en ik neem aan ook voor de andere kinderen. En dan gaan mijn gedachten naar het verhaal dat mijn moeder altijd vertelde dat haar broertje overleed ten gevolge van een inenting voor de pokken. Zonder briefje van pokken inenting mocht je niet naar school toen. Zouden mijn opa en oma toen toch maar een verzekering afgesloten hebben voor de andere kinderen denk ik dan. Dat kostte 3 cent per week in 1922 was dat toch nog best wel veel geld want mijn moeder was niet het enigste kind.  En dan staat er ook nog bij dat bij overlijden onder de vier jaar maar een gedeelte van de 75,00 gulden zou worden uitbetaald.
Een tweede polis werd afgesloten door mijn vader op het leven van mijn moeder, als ik naar de datum kijkt is dat 11 maart 1946, dat was een paar maanden nadat mijn oudePolis mama 2rs getrouwd waren. De wekelijkse premie was inmiddels flink verhoogd en 22.5 cent per week.
Als ik het dan vergelijk wat tegenwoordig een begrafenis kost en waar mensen destijds hun polis voor afsloten dan is er heel wat veranderd.
Ik kan me ook nog herinneren hoor dat voor ons ook van die polissen afgesloten werden en dat de verzekeringsman dat gewoon wekelijks en later volgens mij maandelijks nog persoonlijk af kwam rekenen. Nieuwe tijden nieuwe regels en ik moet zeggen dat ik alles even in kon scannen en mailen is toch ook wel gemakkelijk hoor.

 

Te vroeg gejuicht

Berger (Small)

Afgelopen week ging ik even langs bij mijn fietsenmaker, mijn fiets gaf me al ruim een half jaar geen problemen alleen was er nu een band aan vervanging toe.
Het kon nog wel een weekje wachten vertelde de fietsenmaker want hij had het onwijs druk zonder dat ik met een lekke band zou komen te staan maar hij moest wel vervangen worden. Maar wel lekker dat hij het nu zo goed doet he, zei mijn fietsenmaker nog.
Vandaag dus na een gezellige opening van ons nieuwe dorpshart op pad gegaan naar Krimpen aan den IJssel om wat te eten om daarna door te fietsen naar mijn moeder.
Net voor het winkelcentrum ga ik oversteken om mijn fiets neer te zetten als ie opeens een heel raar geluid maakt. Ik kijk of ik iets zie, maar ik zie niets, deed ook geen gekke dingen dus het kwam zomaar vanuit het niets.
Ik ga eerst op mijn gemakkie maar even eten en dan nog een keer proberen, je weet maar nooit, wonderen bestaan misschien nog al had ik er weinig moed op. En inderdaad hij maakte nog hetzelfde gekke geluid.
Had inmiddels al mijn pasje van de hulpdienst van de verzekering opgezocht en belde ze op om me dan maar op te komen halen want heb tenslotte niet voor niets zo’n dure verzekering afgesloten.
Binnen een half uur zou ik opgehaald worden door een hulpdienst en thuisgebracht worden. Tien minuten later gaat de telefoon, de sleepwagen noem ik het maar, heel toevallig was hij net achter het winkelcentrum waar ik was om een kapotte auto op te komen halen. Dus kon de fiets opgeladen worden en werd ik thuisgebracht.
Een aardige man die vertelde ooit in Lekkerkerk gewerkt te hebben en en passant komt zijn hele levensloop aan bod. Van het werken als matroos op een schip tot zijn werk als chauffeur, het faillissement van het bedrijf waarbij zijn collega door de stress een fatale hartaanval kreeg tot het werk dat hij nu deed het bergen van auto’s en ook fietsen tegenwoordig voor de verzekering.
Het grappige was eigenlijk dat hij zelf begon te vragen of ik niet een leuk verhaal wist te vertellen.
En toen ik daarop zei dat ieder mens wel een leuk of minder leuk verhaal had hij meteen begon te vertellen.  Nou ja zo al pratende waren we zo bij mijn fietsenmaker die ook niet echt blij was natuurlijk. Ja ik had die fiets te vroeg geprezen, hij ging er even een klein stukje op fietsen en ik zag een zeer bedenkelijk gezicht. Weer de motor zei hij. Nou dat wordt dan even vechten met Gazelle en de verzekering want ze zullen er echt niet opnieuw een nieuwe motor van zo’n 1100 euro, net als de vorige keer, er op zetten. Dan moeten ze maar eens over de brug komen een keer na 3 nieuwe accu’s, twee keer nieuwe sensoren, mijn tweede nieuwe motor………heb ik het echt helemaal gehad met die rotfiets.