Het verleden herleeft….

Het zal de leeftijd zijn, de tijd van het jaar maar ik vind het zo leuk als ik foto’s van vroeger van mijn geboortedorp tegen kom en deze week werd ik echt getrakteerd.
Een B.()-er oftewel een bekende Ouderkerker was overleden. Hij had samen met zijn broer destijds een winkel in het dorp. De een deed in fietsen en de andere in elektrische apparaten.
Daarnaast zaten ze ook in de winkeliersvereniging, hij was bij de brandweer en nog meer van dat soort dingen. Ze waren bijzonder betrokken bij het dorp.
Op het gemeentehuis werkte ik ook jaren samen met een van de dochters.
EN hij maakte van veel gebeurtenissen ook foto’s of eigenlijk dia’s maar na zijn overlijden bleek dat hij al die dia’s had laten digitaliseren.
Ruim 300 dia’s.
Zijn zoon plaatste een aantal van die foto’s op een FB pagina en daar kreeg hij zoveel positieve en leuke reacties op. Mooie verhalen kwamen los, steeds meer mensen werden volger van deze pagina en volgens mij doken ook een aantal in de oude schoenendozen met foto’s dat resulteerde in het feit dat ook deze mensen foto’s gingen plaatsen.
Ik vind het echt ontzettend leuk.

De zoon met de 300 gescande dia’s wilde wel de mensen die geïnteresseerd waren de foto’s toesturen en ik stuurde hem ook een mailtje. Via We Transfer kreeg ik ze binnen. Kwam zoveel bekenden van vroeger tegen. Soms diep nadenken hoe heette die ook al weer.
Inmiddels heeft hij de foto’s al weer aan 100 mensen verstuurd, super dat hij dat allemaal wil doen. Zag ook de gymnastiekvereniging met de meiden in de witte jurkjes paraderen, jammer genoeg was het niet mijn groep die op de foto stond maar herinnerde het me nog precies dat we dan met elkaar op het voetbalveld een uitvoering gaven. Braderieën waar we later zelf ook nog op gestaan hebben met onze winkel.
Of een van de burgemeesters die om half 9 met zijn horloge in zijn handen in het kantoor zat om te kijken wie er te laat was. Juffrouw (was nog niet getrouwd) M we beginnen hier om half 9. Ik weet nog dat ik bij de gemeente ging werken als eerste vrouwelijke ambtenaar op het secretarie (speciaal in de raadsvergadering was er over gesproken of dat wel kon een vrouw werken met allemaal mannen maar ik had daar een gouden tijd). De eerste keer dat ik daar ging werken ging ik 10 minuten te vroeg. De gemeentebode liet me binnen maar voordat de eerstvolgende binnenkwam was het zeker 10 over half 9 en zo druppelden ze binnen tot 9 uur aan toe. Op den duur pas je je dan ook aan natuurlijk vandaar dat die burgemeester daar ging zitten. (Niet dat het hielp hoor).

Foto’s met verhalen van mensen er bij. Foto’s van de kerk waar wij naar toe gingen maar nu van de binnenkant. Ik speelde er ook vaak omdat ik bevriend was met de dochter van de koster. Domineetje op de preekstoel, stiekem bij het orgel naar boven gaan kijken dat niet mocht of verstoppertje tussen de kerkbanken. En telde iedere week wel een keer alle glas-in-lood ramen tijdens de preek. Volgens mij komt daar mijn teltik vandaan. De kerk is inmiddels een woonhuis geworden al heel lang, vind het nog wel steeds jammer dat ze de torenspits weggehaald hebben alsof ie geamputeerd is.
Zelf ben ik ook mijn dagboek ingedoken want er was destijds een blaadje dat uitgegeven werd door de Winkeliersvereniging waarin iedere maand een oude foto werd geplaatst met een beschrijving er bij.
Ik wist dat ik die destijds uitgeknipt had en in mijn dagboek geplakt. Blijkbaar vond ik het toen ook al leuk die dingen.

Ben nu bezig die foto’s te fotograferen en dan ook op de site te plaatsen. Daarnaast had ik ook nog een aantal oude krantenartikelen over zaken die in de gemeente gebeurden.
Doordat ik op het gemeentehuis werkte zat ik dicht bij het vuur ook zal ik maar zeggen.
Kwam ook nog bonnen tegen van de oliecrisis. Die bonnen gaven wij toen als gemeente uit.
Er zit nog een ontheffing bij van mijn ex omdat hij destijds op een taxi werkte.
Leuk ook om dat weer even terug te zien allemaal, kortom ik geniet er van die oude beelden en verhalen weer eens te horen en te zien.


Leven als God in Frankrijk……..

zomercarnNou mijn eerste vakantiedag begon al anders dan ik had gepland. Was van plan om naar het Zomercarnaval in Rotterdam te gaan maar dat was vanwege het weer afgelast en om nou zomaar in de stad te gaan dwalen had ik ook geen zin in.
zomercarn2Ik had gisteren pas een persbericht gekregen dat vanmorgen een inwoonster van ons dorp 100 is geworden en de wethouder kwam haar feliciteren, pers gewenst.
Zomercarnaval 6Heb wel even een berichtje gestuurd dat ik het wel heel laat vond deze aankondiging maar ben er toch maar naar toe gegaan omdat mijn plannen toch al heel anders liepen.
De mevrouw woonde in een zorgcentrum, lichamelijk kon ze niet veel meer zelf alleen haar hoofd was nog wel goed dus dat was wel leuk.Zomercarnaval 5
Even later zat ik met haar enige dochter te praten en toen zij haar naam zei gingen er opeens allemaal belletjes in mijn hoofd rinkelen en was ik weer even op het gemeentehuis waar ik vroeger werkte en haar man daar als hoofd van een school regelmatig kwam. Zelf was ze ook altijd onderwijzeres geweest. En als leerkrachten van de gemeenteschool dus in dienst bij de gemeente.Zomercarn3 Ze kende dan ook nog alle collega’s waar ik destijds mee samenwerkte. De wethouder die kwam feliciteren komt ook uit  mijn geboortedorp en de kinderen van haar zaten bij die onderwijzeres in de klas en samen zaten ze in de OR.  Elkaar ook heel veel jaren niet gezien. Allemaal lijntjes die even samenvielen.
Het werd daar dus heel gezellig met verhalen ophalen en vertellen.
De dochter van die 100 jarige mevrouw vertelde dat ze in Frankrijk woonde maar nu ze zelf ook tegen de 80 liep en eigenlijk wel weer Zomercarnaval 4deze richting op wilde komen. Haar ene zoon woonde 600 km verderop in Frankrijk en haar andere zoon zo’n 600 km bij haar vandaan in Nederland.
Ze had met haar man daar een huis gekocht en in al de jaren opgeknapt en toen ze zelf gestopt was met werken daar permanent gaan wonen.
Dat had niet lang geduurd want ze woonden er nog maar net toen haar man overleed. Ze had het er best naar haar zin, vond het er prachtig wonen. Maar toch vertelde ze had ze nu wel vaak dat ze toch haar verhaal niet kwijt kon in een taal die niet haar moedertaal is of bij artsen toch niet dat over kunnen brengen zoals je dat wel kan in je eigen taal. En naarmate ze ouder werd vond ze dat het steeds meer voorkwam.
zomercarn1Maar een huis midden in de middle of nowhere raak je ook niet zo gauw kwijt in Frankrijk.
Zo had ik opeens toch een heel leuke ochtend al was ie dan heel anders dan ik hem gepland had. En toen ik bij thuiskomst nog een brief van het borstkankeronderzoek zag liggen waar ik al dagen op aan het wachten was. Het duurde lang dit keer en nadat twee jaar geleden mijn buurvrouw hoorde dat ze borstkanker had ben ik toch wat nerveuzer geworden bij het wachten op de uitslag van het onderzoek. Gelukkig was het weer allemaal goed.
Nou toch nog wat foto’s van het zomercarnaval van een paar jaar geleden. Om deze stormachtige regendag wat vrolijker te maken.