Zij maken het verschil

Al weer een blogje over het ziekenhuis, ja zeker want het heeft toch best wat impact op me gehad. Ben soms nog best onzeker. Als ik een pijntje voel als ik wat doe of bang ben om weer misselijk te worden. Merkte ook deze week op de fiets, het fietsen op zich gaat prima maar ben bang dat andere mensen onverwachte dingen doen. Zoals die drie scholieren naast elkaar fietsten alle drie meer aandacht voor hun telefoon dan de weg. Een kwam zo op me af rijden. Een flinke brul en hij ging wel aan de kant maar toch… heb echt geen zin in een derde ronde.
Nu ik al weer een paar weken thuis ben en het de goede kant allemaal weer opgaat lijkt het wel of die 1 1/2 week in een soort roes voorbij is gegaan.
Ondanks het feit dat het natuurlijk een heel vervelend iets was heb ik in het ziekenhuis toch wel heel veel bewondering gekregen voor de verpleegkundigen daar. Heel veel respect heb ik voor ze gekregen.
En er zijn er altijd die net het verschil maken.
Zoals die nachtverpleegkundige. Ik mocht alleen nog maar wat slokjes water drinken, het was een heel warme week dus dat water was ook lauw. Ik vroeg haar of ze een glaasje koud water wilde geven en ze zei, zal ik er ijsklontjes indoen. Geloof me, dat was zo lekker dat ik het liefst het glas meteen helemaal leeg zou drinken…….
Of die verpleegkundige, mocht nog steeds alleen maar water, kwam vragen of ik misschien een waterijsje wilde hebben. Cassissmaak. Zo’n staafje die je in kan vriezen. De lekkerste magnum (Almont met nootjes) zou op dat moment niet lekkerder gesmaakt hebben.
Die nachtverpleegster weer die voor mij een kopje thee met honing ging maken omdat ik niet kon slapen. Zo lekker en het werkte ook nog.
Er kwam ook nog iemand langs die vroeg of ik een handmassage wilde. Was totaal verbaasd en zei ach ja waarom niet. Ze ging mijn handen zitten masseren, het was een flinke klessebes maar leuk was het wel.
Een andere keer kwam er ook nog een vrijwilligster die een praatje kwam maken. Ze was net in Gouda komen wonen en we hadden een leuk gesprek over verhuizen op latere leeftijd naar een heel andere omgeving en dat het soms nog best lastig was.
Heb ook wel gezien dat je zelf heel goed op moet letten met medicijnen.  Ik slik gelukkig niet veel, maagbeschermer wel en kreeg paracetamol en kon natuurlijk een paar dagen geen medicijnen slikken vanwege die slang. Dus kreeg ik het via mijn infuus. Kreeg daar nog wel een antibiotica en een prik tegen de trombose. Maar ook iedere dag kwamen ze toch weer vragen of ik nog een morfine tablet wilde of diclofenac. Ik zei dat ik dat niet wilde hebben. Maar ik dacht wel, al je dat niet meer snapt of zo of misschien iets niet durft te zeggen krijg je misschien wel van alles binnen wat je niet wilt.
Nou ja denk dat iedereen zo in een ziekenhuis wel eigen ervaringen hebt maar zo belangrijk die mensen die net het verschil maken als iemand het toch wel moeilijk heeft.

Middag E.R.

Alsspoedeisende hulp je zo een middagje zit te wachten bij de afdeling spoedeisende hulp zie je echt van alles langskomen en ik moest ook een beetje denken aan “man bijt hond” . Dat is uit het leven gegrepen en deze middag zag ik ook zo’n doorsnee van mensen langskomen.

Zoals een ouder echtpaar dat binnenkomt, mevrouw blijkt ook nog jarig te zijn en heeft last van het feit dat ze te weinig vocht heeft.
Druk pratend samen hoor ik het hele verhaal aan en manlief wordt gestuurd om een bakje koffie en thee te halen bij het daarvoor bestemde apparaat.
Met grote letters staat er op het apparaat ” niets drinken voordat u door de arts gezien bent” of iets in die trant. Dus denk ik, misschien zien ze het niet dus zeg ik het even.
O zegt de vrouw, heb toch vochttekort dus een kopje thee kan geen kwaad. Ik ga er niet mee in discussie omdat ik bij voorbaat weet dat ik die ga verliezen en ach ja iedereen heeft zijn eigen verantwoording ook denk ik maar.

Even later komt er een duidelijk zenuwachtige man binnen, gevolgd door zijn vrouw met haar hand ik een geruite theedoek die aardig bloederig eruit ziet.
Er is een stuk van de vinger van mijn vrouw af, vertelt de man en ze wordt niet lekker kan er iemand komen helpen. Mevrouw had een paar zware tegels willen verleggen en er was er een op haar vinger gevallen.
Niet echt mijn ding dus ik kijk maar de andere kant op, pff kijk nooit naar operaties en doktersprogramma’s omdat dat niet zo goed is voor mijn toch wel hypochondrische inslag.
Ze wordt snel in een rolstoel gezet en afgevoerd door een verpleegkundige.

Stel drie komt binnen, de vrouw loopt krom van de pijn. Mijn vrouw heeft een aanval van haar galstenen, ze staat al op de nominatie om geopereerd te worden en als ze weer last kreeg zou ze eerder geopereerd worden, vertelt de man.eerste hulp
Even later worden ze binnen geroepen bij de dokter. Een half uurtje later zie ik ze weer naar buiten lopen, de vrouw loopt weer recht en bij het naar buiten gaan hoor ik de man zeggen ” je moet hier eerst half dood zijn voor ze je helpen”.

Twee jongens van een jaar of 17 komen binnen, ik ben doorgestuurd om te laten controleren of mijn arm gebroken is, zegt de ene jongen. Hoe komt dat vraagt de vrouw achter de balie. Ja stom zegt ie maar ik gaf een klap tegen de muur aan.
Uit het verdere gesprek dat ze samen voeren in de wachtkamer maak ik op dat de jongen met de gebroken arm uit huis is geplaatst en bijna 18 is en een traject van op kamers wonen ingaat.

Zo hoor ik in een paar uur tijd heel wat verhalen langskomen, enige vorm van privacy is er eigenlijk niet aanwezig en ik denk ook dat mensen die daar komen het ook op dat moment niet uitmaakt wie, wat hoort, als ze maar geholpen worden.
Bovendien zitten de baliemedewerkers, helaas waarschijnlijk niet zonder reden, achter een voor mijn gevoel haast gepantserd glas waardoor je ook wel hard moet praten anders horen ze niet wat je vertelt. Zelfs je papieren moeten via een lade ingeleverd worden.

Een dus niet echt saai middagje op de E.R. van het ziekenhuis.