Belastingaangifte

Dit jaar heb ik het mooi verdeeld, mijn eigen belastingaangifte heb ik meteen de eerste dag gedaan dat ik het kon doen en die van mijn moeder vanavond, dus de laatste dag dat je aangifte mag doen. Zowaar geen overbelaste site dus binnen een half uurtje was het klaar.
Eigenlijk is er belastuingook niets meer aan, de belastingdienst vult bijna alles al van te voren in dus hoef ik alleen nog maar wat medische kosten op te tellen en te vullen en dan is het gewoon klaar.
Waar zijn de tijden dat ik met mijn map met papieren naar het FNV ging om bij de belastinghulp de aangiftes in te vullen. Ze hebben gelijk de belastingdienst, makkelijker hebben ze het zeker gemaakt, leuker niet.
Voor mij is het meteen altijd de gelegenheid om weer een jaar papieren door de versnipperaar te doen. Ik ga naar boven om een jaar bankafschriften op te zoeken van mijn moeder en kom dan weer van alles tegen.
Een hele doos nog met foto’s die ik uit moet zoeken, pff nog wel een klussie om een keer te gaan doen, eigenlijk echt zo’n winterklus.
En ik kom ook de doos tegen met papieren van mijn broer en bedenk dat het bijna al weer 5 jaar geleden is dat hij is overleden dus belastingtechnisch kan ik al zijn papieren ook door de versnipperaar doen. En dat ga ik ook inderdaad doen, wat bewaar ik er aan.
Bewaar een paar dingen van hem maar de rest doe ik weg.
Vorige week toen ik bij mijn moeder was sliep ik op zijn kamer en zag daar ook nog een hele rij met fotoalbums staan. Daar ligt ook nog een uitdaging om te kijken wat er weg kan, wat bewaard “moet” worden en wie wil het hebben al die foto’s. Ik niet een paar wel maar ik hoef geen jaren wintersportfoto’s bijvoorbeeld van mijn broer of zijn vakantiefoto’s van al zijn reizen die hij gemaakt heeft en ik denk mijn broer en zussen ook niet.
Wat doen mensen met die foto’s, zal ze niet bij het oude papier gooien maar denk toch dat ze de versnipperaar door zullen gaan. papa
Alleen daar al om is de digitale fotografie wel mooi. Je hebt geen rijen vol met albums met foto’s meer maar je kan het gewoon op een stick zetten en je hebt jaren foto’s als je die nog eens zou willen bekijken ooit.
Ik heb ik de doos foto’s die ik vanavond even vluchtig bekeek veel foto’s zitten die bij mijn oma nog vandaan komen. Daar staan mensen op die ik totaal niet ken. Waarvan ik weet niemand van de familie die nog kent.Wat moet je daar dan mee. Maar ik heb ook wel iets met die oude foto’s. Mensen gingen echt op de foto, gingen er voor staan want zoveel kwam het niet voor dat ze op de foto gingen. (foto rechts weet ik dan wel natuurlijk dat is een zeldzame foto van mijn vader als kind).
Wat doen jullie met onbekende en vreemde foto’s die je erft van ouders of grootouders ?

Versnipperd……

Van de week was ik op zoek bij mijn moeder naar een pasfoto van haar voor een ID kaart. Mama en papa trouwfotokopieHeb heel wat dozen doorgespit en wel gemerkt dat ik erfelijk belast ben. Mijn moeder heeft echt ook overal kaarten van bewaard, niet zo gek als ik die alle kaarten die ik ooit kreeg heb bewaard maar wel degene die ze mooi en bijzonder vond blijkbaar. Best jammer dat ze zo slecht ziet dat ze dat allemaal niet eens een keer terug zou kunnen kijken of lezen.
Er was ook een hele doos nog met rouwkaarten van mijn vader en broer, op een of andere manier heb ik ook altijd moeite om dat soort dingen weg te gooien maar nu heb ik ze toch maar meegenomen naar huis.  Een aantal wel bewaard natuurlijk maar de rest moet toch een keer weg dus vanavond heeft de versnipperaar overuren gedraaid.
Het geeft me altijd een beetje weemoedig gevoel, ik weet dat dingen opgeruimd moeten worden maar vaak zijn het toch zaken die voor diegene zijn ziel en zaligheid betekende zoals voor mijn broer alle foto’s van zijn tuin.  Niemand wil ze hebben eigenlijk. Ik heb zelf een cd met foto’s van zijn tuin bewaard maar de rest zal toch opgeruimd moeten worden.
Dat is nog heel wat avondjes versnipperen te gaan want ze zo bij de oude kranten gooien dat kan ik gewoon niet.
Van mijn vader lagen ook alle condoleance kaarten er nog, die van mijn broer hebben we al eerder weggedaan. Het waren heel veel kaarten, denk wel zo’n 150 en met terugwerkende kracht geeft me dat toch een warm gevoel. Mijn vader was een heel aimabele man, altijd een grapje en grol, een beetje ondeugend en dat kan je teruglezen in die kaarten dat hij heel geliefd was.
Voordat ze de versnipperaar doorgaan lees ik ze allemaal nog een keer en het geeft me een warm gevoel al is mijn vader al bijna 24 jaar geleden overleden.
De laatste 1 1/2 jaar woonde hij in een verpleegtehuis omdat hij dementeerde door de vele tia’s die hij had gehad.
Mijn moeder ging er iedere dag naar toe met de bus naar Gouda waar hij woonde. En ook van dat tehuis waren er kaarten van bewoners en verzorgers. En van mensen waarmee ze iedere dag in de bus zat die ook naar hun man gingen. Een groepje van drie vrouwen was dat.
Van alles blijft niets anders over dan twee grote dozen met snippers maar het warme gevoel en de liefde voor mijn vader kan ook niet door een versnipperaar verdwijnen.

De nieuwe tijd net wat u zegt……

Wilgen3Vanmorgen bij mijn minibaantje gaan werken en daarna heerlijk gaan fietsen. Het was best nog wel fris en grijs maar had zo’n zin er in, heerlijk mijn camera meegenomen, dacht misschien kom ik nog wat tegen. Hoewel dit saaie en grijze weer me nog niet meteen uitnodigde om ergens te stoppen om foto’s te gaan maken.
Broodje gaan eten bij de Hema, bijna heel mijn crypto van afgelopen zaterdag uit het AD klaar, nog een paar woorden missen maar dat komt wel, merk dat ik er weer een beetje inkom zo.
Terug een lange route genomen door het Loetbos. Voor mij is fietsen gewoon zoveel fijner dan autorijden. Ik zie de vogels, hoor de vogels.  Alles lijkt nog winters rustig te zijn in vogelland.
Een paar honderd meter voordat ik thuis ben staat er een bord, werkzaamheden, wachttijd maximaal 10 minuten. IMG_2708Ze zijn bezig met het snoeien van de wilgen langs het fietspad.
Al wachtend denk ik terug aan hoe dat vroeger ging, meestal was het snoeien van de wilgen werk voor de boerenknechten als het winter was, de koeien op stal stonden en er dus minder werk was te doen op het land. Het liefst als er ijs in de sloten lag zodat de takken op het ijs vielen en makkelijk verwijderd konden worden.
Dan gaat het er nu heel anders aan toe. Een rijtje machines staan er die het werk vergemakkelijken (het aantal arbeidsplaatsen drastisch verminderen) .
Allereerst een hoogwerker met twee manWilgen9nen er op met grote kettingzagen, daarna volgt een auto met grijper die de takken van de weg en uit de sloot haalt en ze meteen in de volgende machine stopt die ze weer versnippert. Alles weer klaar en opgeruimd.
Ik maak wat foto’s. Ik ben gek op wilgenknotten en stronken, op een of andere manier boeien die mij altijd.
Op een gegeven moment mag ik langs de tractoren lopen met mijn fiets, een heel eind wegzakkend in de zachte berm, daar gaan mijn nieuwe laarzen weer, en mijn fiets over dikke stammen tillend.  Wilgenmiddelvinger
Ach het lukt allemaal wel weer. Als ik thuiskom lekker muziekje aan, meezingen, echte chocolademelk maken van cacaopoeder net als vroeger en niet met de kant en klare korrels en mijn foto’s bekijken.
Ik zie een wilg en meteen schiet in in de lach. Het lijkt wel of ie zijn middelvinger omhoog heft en protesteert tegen de huidige manier van snoeien.
Onzin natuurlijk, ik snap heus wel dat je de vooruitgang niet tegenhoudt, ik kook ook niet meer op een houtkachel.
Maar de nieuwe tijd, net wat u zegt……….. het maakt me soms melancholiek