Het verhaal uit de doeken…..

Vanavond was er een avond over verhalen verzorgd door een vrouwenclub zal ik maar zeggen. Ik had de aankondiging gelezen en een paar keer per jaar als ze iets hebben wat me boeiend lijkt ga ik er naar toe om er iets over te schrijven. Dat is het voordeel dat ik zelf mijn onderwerpen kan kiezen (niet alles hoor krijg ook wel opdrachten) .
Zat vanavond lekker thuis na een drukke dag nog wel even te dubben maar ben toch gegaan.
Het onderwerp was dat alles een verhaal heeft, ieder ding, ieder mens een verhaal kan hebben en over goed luisteren en aanhoren.
Als voorbeeld vertelde ze een aantal verhalen. Een aantal kende ik wel, vrij bekende verhalen een soort “feeling good” verhalen.
Heel eerlijk gezegd viel het me een beetje tegen, had er meer van verwacht. Er was ook weinig interactie met de aanwezigen.  Ik zat naast een wat oudere dame die wat dingen op zat te schrijven. Dus in de pauze vroeg ik zo, bent u vandaag van de koffiedienst (dat hebben ze bij toerbeurt dus). Ze antwoordde dat ze een aantal mensen moest vragen om een bijdrage voor een bloemetje.
En toen op een gegeven moment de mevrouw vroeg of iedereen iets uit haar tas wilde halen waar een verhaal aan vastzat kwam ik met die mevrouw in gesprek over de pen waarmee ze schreef. En dat was de aanleiding dat ze een prachtig verhaal aan me vertelde.
Deze mevrouw had de pen nog van haar moeder die al 20 jaar geleden was overleden.  En hij schrijft nog steeds zei ik. Ja zei ze, eigenlijk komt ie nooit mijn tas uit. U heeft goede herinneringen er aan, zei ik.  Aarzelend of ze het wel of niet moest vertellen zei ze, dubbele herinneringen. Ik liet haar doorgaan luisterde toen ze ging vertellen. Ze kwam uit een gezin van 9 kinderen en haar vader was de baas als hij thuis kwam, zijn wil was wet. Haar moeder was “de koningin” zoals de kinderen haar noemden. Ze zat heel de dag mooi te wezen. De kinderen hadden voor de school en na schooltijd allemaal hun eigen taken die ze moesten doen en voor de rest was er een dienstmeisje in huis.
Na het eten gingen mijn vader en moeder in de voorkamer zitten vertelde ze en moesten wij onze werkjes doen en daarna naar bed.
Ze mochten wel allemaal naar de middelbare school want dat hoorde bij de status. Maar iets van een compliment of bemoediging was er nooit. De oudste die goed kon leren werd als een soort standaard gehouden en zij als derde kind had altijd het gevoel tekort te komen omdat ze wel kon leren maar niet zulke goede cijfers als haar zus. Een goed verzorgd, financieel goed maar liefdeloos ouderpaar zo had zij het ervaren en ook haar zussen en broers.
Met hen had ze een heel goede band, misschien omdat we het van jongsaf aan met elkaar moesten zien te rooien zei ze. Zelfs toen haar moeder dementerend werd ging ze nog wekelijks naar de kapper en toen ze merkte dat ze dement werd heeft ze zichzelf doodgehongerd. Ze bleef maar praten en praten en op dat moment was ik blij dat ik toch gegaan was en dit mooie verhaal van haar mocht horen.
Ze zei na afloop toen ze naar huis ging, fijn om kennisgemaakt te hebben. Het gaf me een warm gevoel en ik zei, bewaar de pen maar goed want daar had de spreekster wel gelijk in. In veel dingen zit een mooi verhaal.

Zit een vrouw bij de Hema

slapenGisteren lag ik op 10 uur al op bed, niets voor mij maar ik heb bijna het klokje rond geslapen, had het even nodig.
Toch nog maar even langs mijn moeder gegaan vandaag, ze had wel veel pijn en ze lag nog veel op bed vertelde ze.  Niet zo gek natuurlijk.
Bij de Hema een bakje koffie gaan drinken en een broodje eten. Naast me komt een mevrouw zitten, ik ken haar als zoveel mensen uit het dorp, niet heel persoonlijk maar ik heb wel eens eerder met haar zitten praten toen ze aan het fietsen was. Ze is denk ik al een flink eind in de zeventig en een goed ontwikkelde vrouw die eigenlijk over van alles wel mee kan praten.
Hallo zeg ik, ook even een bakje bij de Hema doen.
Ja zegt ze, ik dacht dat er misschien iets speciaals vandaag zou zijn omdat het Valentijnsdag is maar dat is niet zo. En nu miste ik de bus dus heb ik mezelf maar verwend met een appelpunt. Ik vind het altijd zo leuk om iets te krijgen, het hoeft geen waarde te hebben en maar een hebbedingetje te zijn. Gek eigenlijk hé.
Zo raken we in gesprek. Ze vertelt me dat ze ook regelmatig naar Rotterdam naar de markt gaat, gewoon zegt ze, even verstand op nul en die drukte geeft me het gevoel dat ik ergens bij hoor. Ik weet niet hoe ik dat precies kan vertellen hoe dat voelt.
Maar ik snap precies wat ze bedoelt, dat soort dingen heb je gewoon als je alleen bent, geen zin hebt om altijd binnen te blijven zitten dan ga je die dingen opzoeken.
Ze vertelt met nog een mooi verhaal over haar schoonmoeder die helemaal niet van bossen bloemen hield en als ze er een kreeg altijd zei, hoe krijg ik straks die vaas weer schoon als je uitgebloeid zijn en de rommel er van.
Ik vond haar altijd maar een zeur, zei ze, maar nu denk ik precies hetzelfde dan krijg ik van die grote takken die ik een grote vaas moeten en dan denk ik hoe krijg ik die zware vaas met al dat water weer leeggegoten als alles uitgebloeid is.
Hoe ouder ik word hoe vaker het lijkt alsof ik in de spiegel kijk en mijn moeder zie. appeltaartEn soms heb ik ook het idee dat ik mijzelf verloochen om met de tijd mee te doen, zegt ze heel openhartig.
Wil je soms ook een punt appeltaart vraagt ze aan me, maar ik bedank, heb net een broodje gegeten zeg ik tegen haar.
We zitten zo nog even te praten over dingen in het dorp, de vrouwendag waar ik nog naar toe moet gaan. Verschillende culturen, godsdiensten, onze kinderen.
Met een goed gevoel stap ik even later op de fiets en ga naar mijn volgende adresje, een vrouwendag dus waar ik even foto’s ga maken en een gesprekje voor een verhaal er bij.
Onderweg bedacht ik me dat ik ook nog een verjaardag had vandaag dus meteen daar maar naar toe gegaan. Ze vragen of ik blijf eten en ik denk, waarom ook niet, gezellig toch en ik hoef zelf niets te doen.
Nu ik toch on tour ben ga ik meteen even naar mijn vriendin en haar man, heb voor hen een kleinigheid gekocht omdat ze er gewoon ook altijd voor mij zijn en het Valentijnsdag is vandaag. Ze gaat met mij mee kijken voor iets nieuws op de vloer aankomende week.
toneelspelenMijn laatste klusje voor vandaag is een toneeluitvoering, ik kom een half uur voor de pauze binnen maak wat foto’s. Ik vind het een aardig saai stuk, kom nog wel wat bekenden tegen en drink even een wijntje en maak een praatje over het stuk met de regisseur.
Zo was het wel weer welletjes voor vandaag, heel de dag op pad zonder thuis geweest te zijn en dat in mijn “vrije” weekend. Nu nog even met de beentjes op tafel, glaasje wijn en detective kijken.

Dat maakt het zo leuk…

Pas hoorde ik in een programma een journalist zeggen, het leuke van journalist is dat je iedereen vragen mag stellen, nieuwsgierig mag zijn. picasso
En hoewel ik mezelf geen journalist wil noemen en eigenlijk toevallig in dit werk terecht gekomen ben kan ik me heel erg vinden in hetgeen die journalist zei.
Zoals vorige week bij een expositie van een project “kunst bij de koffie” . Een initiatief van een ouderen stichting om mensen van 60 jaar en ouder in aanraking te brengen met kunst en zelf aan de slag te laten gaan met schilderen.
Eerst kregen ze een stukje kunstgeschiedenis, het waren 4 zaterdagen en daarna gingen ze zelf aan de slag. Vier kunstrichtingen werden behandeld en aan de hand van bekende schilderijen maakten ze zelf een schilderij. Daarna werd alles geëxposeerd. Monet, Matisse, Picasso en Vincent van Gogh kwamen aan de orde.
Interview die en die mevrouw maar eens een keer, zei de docente, dat is een van de oudste deelnemers.
En zo kwam ik in gesprek met een 84 jarige mevrouw. Ze tekende al vanaf haar derde jaar vertelde ze en had in de loop der jaren verschillende cursussen gevolgd.
Ze vertelde dat ze alleen was en geen kinderen had. Pas was haar hulp die al 20 jaar bij haar kwam overleden en daardoor was ze vaak alleen en zeker in het weekend.
Daarom vond ze dit zo’n mooi initiatief om het weekend te breken. Het is echt een heel inspirerend en creatief mens de docente, vertelde ze. En we hebben zo’n leuke club van mensen die elkaar ook waarderen en respect hebben voor de manier waarop een ieder op haar manier (er was een man en 24 dames die zich aangemeld hadden) aan de slag gaat. Er zijn leuke vriendschappen ontstaan tijdens de lessen.
Zo kreeg ik in een korte tijd een heel levensverhaal van haar te horen en ik zuig het dan op, laat het haar vertellen, heerlijk vind ik het. Ze had altijd gewerkt als arbeidsadviseuse op het arbeidsbureau. Had ook nog gezongen op een koor en vooral het schilderen was haar passie of zoals ze zelf lachend aan het einde tegen me zei : Ik noem schilderen voor mij dan ook geen liefhebberij meer maar een aandoening. Heerlijk om zulke mensen te ontmoeten, dat maakt mijn werk voor de krant hoe simpel soms ook zo ontzettend leuk eigenlijk.
En gelukkig heeft de docente het opgepikt dit initiatief en komt er een vervolg, dit keer niet meer gesubsidieerd door de stichting voord e ouderen maar bijna alle deelnemers hadden zich opnieuw aangemeld en dat vond ik ook heel leuk voor deze oudere dame voor wie deze zaterdagmiddagen toch belangrijk zijn geworden.