Van de hak op de tak….

Vandaag had ik een echtpaar dat 50 jaar getrouwd was en dan ga ik, als ze daar prijs op stellen, een praatje maken voor een klein verhaaltje in de krant over dit echtpaar.
Het zijn vaak de leukste gesprekken die soms onverwacht op heel persoonlijke verhalen uitdraaien van de mensen.
Zoals dit echtpaar, ze vertelden op een gegeven moment over een nog ouder echtpaar dat kort na elkaar overleed en die nog thuis opgebaard werden.
Zelf kwamen ze oorspronkelijk uit Rotterdam en hadden dit nog nooit meegemaakt eigenlijk.
Hoe kan je op zo’n onderwerp komen op een bruiloftsfeest maar goed, zo gaat dat soms en ze begonnen er zelf over.
Ik zei dat ik het eigenlijk best mooi vond al is het niet altijd praktisch natuurlijk.
Mijn schoonouders zijn ook allebei nog thuis opgebaard omdat ze dat graag wilden en ik vond het echt helemaal niets engs hebben of zo.
Net zoals bij ons dochtertje dat ook gewoon thuis bij ons bleef tot ze begraven werd.
Ja eigenlijk stond vandaag wel een beetje in het teken van overlijden want afgelopen zondag kwam mijn wandelvriendin vertellen dat haar vader overleden was.
Dus vanmiddag na het huwelijksfeest even nog naar haar toe gegaan om te kijken hoe het met haar ging. De dagen tussen overlijden en begraven/cremeren zijn voor mijn gevoel altijd zo’n soort niemandsland. Als alles geregeld is zit je als het ware te wachten op de begrafenis. Even haar verhaal laten doen en de verschillende manieren waarop zij en haar twee broers hiermee omgaan.
Ik denk gewoon dat ieder het op zijn of haar eigen manier moet doen en dat niemand het goed of fout doet.
Vroeger was alles heel ingetogen en somber en tegenwoordig moet het bijna wel eens een feestje zijn.
Voor allebei is wat te zeggen denk ik.
Ik heb wel gemerkt dat zeker bij mijn oude ooms en tantes het na de begrafenis eigenlijk altijd heel gezellig is met neven en nichten waarbij herinneringen worden opgehaald, gelachen en soms ook gehuild natuurlijk.
En ik denk gewoon dat bepaalde rituelen erbij horen bij het afscheid nemen en dat is gewoon heel persoonlijk.

Ik blijf me verbazen

Soms denk ik wel, ik heb al zoveel menselijke reacties meegemaakt op heel veel verschillende manier en in verschillende situaties, ik verbaas me nergens meer over.
Maar vanmiddag gebeurde het toch weer wel.
Gisteren in mijn buuf weer thuisgekomen gelukkig en ik had van de week nog even haar bed verschoond en de was meegenomen dus ging ik die vanmiddag even terug brengen bij haar.

De laatste dagen dat ze in het ziekenhuis lag, lag ze samen op een kamer met een wat oudere man want de tijd van gescheiden ziekenkamers voor manroddelennen en vrouwen is al weer een hele tijd geleden.
Ook geen probleem natuurlijk en ze was al blij dat ze niet meer alleen hoefde te liggen.
Vanmiddag zaten we zo nog even na te praten en toen vertelde ze dat die vrouw van die man aan haar gevraagd had of ze het wel vertrouwde dat ik daar iedere dag kwam met haar man.
Ik gescheiden vrouw en er op uit om een ander haar man af te pakken natuurlijk haha.
Echt ik wist niet of ik nou moest lachen of heel boos moest worden zeg, maar goed dat ik daar niet meer op bezoek kwam terwijl die mevrouw er op bezoek zou zijn.

Nou verbeeld ik me niets maar mijn buufman is bijna 80 jaar, niet echt een adonis en zeker niet iemand die in mijn fantasieën (zo ik die al zou hebben over mannen, ach ja natuurlijk wel een paar) een rol zou spelen.
Sterker nog ik zou er niet aan moeten denken.

Ik vroeg mijn buuf wat ze had gezegd.
Nou zei ze, ik zei vertrouw je jouw eigen man dan wel, ik lig wel hier iedere nacht naast hem te slapen en ben heel de dag bij hem. Vond het wel een goed antwoord. Hoewel die man met een infuus in zijn voet nou wel niet zo hard zou rennen achter haar aan denk ik zomaar.

Maar gewoon dat iemand dat zegt, zo belachelijk dat als je iemand gewoon probeert te helpen mensen er meteen weer dingen bij gaan denken.
Eigenlijk is dat toch wel jammer en wat dat betreft mag een beetje minder bemoeien van mij wel.

plaatje internet