Een gala feest……

Voor het eerst sinds corona was er weer een feest in ons zorgcentrum aangeboden door een man van een van de werkneemsters daar.
Hij had het Pieterpad gelopen en heeft zich laten sponsoren en daarmee werd dit feest betaald.
Ik was gevraagd om foto’s te maken.
Bij binnenkomst kwamen de bewoners over de rode loper onder een ballonnenboog door en daar nam ik ze als eerste allemaal op de foto.
Wel leuk om te doen en ik herkende ook weer een aantal mensen waarvan ik niet wist dat ze daar ook al woonden soms best confronterend ook. Ons voorland???

Afijn allereerst werd de man die het betaald had gehuldigd door de directrice en daarna kwam er een artiest om de mensen te entertainen.
Veel Nederlands talige nummers uit de oude doos werden ten gehore gebracht en ja ik vond het heel leuk en zo te zien genoten de mensen er ook van.
De organisatoren waren helemaal in gala gekomen, lange jurken dus en dat had degene die mij vroeg om foto’s te maken ook gezegd.
Nou ben ik niet van de galajurken, bovendien lastig om daar foto’s mee te gaan maken maar ik had iets verzonnen.
Vanmorgen was ik nog naar de kringloop gegaan en had een veel kleurig vestje gekocht met volop glinstertjes, had een aantal armbandjes om gedaan en bijpassende oorbellen in. Het vestje nog gauw gewassen en gelukkig waaide het en scheen de zon dus werd het nog droog.
Een nette zwarte broek er bij en een zwart hemdje met kantje er onder en klaar was Anna. Helaas geen foto’s er van, dat is het lot van mensen die zelf foto’s maken.
Hier en daar praatjes gemaakt met mensen, echt zo leuk, genieten hoor die verhalen van die mensen dat is toch prachtig. En een mooie serie portretten kunnen maken.
Ook meegegeten, je kon kiezen uit verschillende gerechten allemaal vers gemaakt in de keuken en je kon zien dat iedereen er volop van genoot. Een lekker ijsje toe.

Afijn het was ontzettend leuk om mee te maken weer eens, dat het weer kon na zoveel tijd. Een vrouw vroeg ook aan me, is er een feestje of zo vandaag. Ja je ziet gewoon dat er ook bij deze nog zelfstandig wonende bewoners ook al mensen zijn die een beetje de weg kwijt beginnen te raken.
Om privacy redenen mag ik natuurlijk geen foto’s plaatsen er van maar van de artiest en personeel mag het wel.
Een mooie avond en iedereen was ook zo blij, personeel en bewoners dat dit weer mogelijk was.

Bingo

naaiatelierNa het bingoën van gisteren moest ik opeens weer denken aan die keer, al jaren geleden (2007) dat ik voor de krant een stukje zou schrijven over een meisje dat als project in het verzorgingstehuis een dierenbingo ging verzorgen voor de bewoners of cliënten zoals ze tegenwoordig genoemd moeten worden.
Naast de bingo hadden ze ook gezorgd dat er wat dieren aanwezig waren.
De zaal was vol maar er waren eigenlijk te weinig vrijwilligers om de mensen te helpen met de bingo. Ik had verder toch niet zo veel te doen dus ik zei, ik ga ook wel bij een tafel zitten om te helpen.
Aan mijn tafel zat een dame die aan haar spraak te horen heel duidelijk uit Rotterdam afkomstig was. Hoezo dan, nou dan.
De bingo vond ze niet zo interessant hoor maar vertellen kon ze wel.
Over de tijd dat ze werkte in een naaiatelier. Ze had het er heel erg naar haar zin en ging zelfs een opleiding volgen tot coupeuse.
Zoals ze het zat te vertellen was het een mooie tijd met haar vriendinnen die daar ook werkten.
Er werd blijkbaar veel gelachen maar ook hard doorgewerkt. Er was nog geen 32 uren werkweek uitgevonden. Maar dat was gewoon, iedereen werkte hard en lang en zelfs als ze dan thuis kwam moesten de handen nog uit de mouwen gestoken worden.
Ze ging trouwen en het was over, vertelde ze, toen moest ze stoppen met werken. Voor haar kinderen naaide ze al hun kleding en ook nog voor anderen waarmee ze dan toch nog wat bij kon verdienen.
Ik hield haar bingokaart een beetje bij en ze won zelfs nog een pak koek.
Maar duidelijk was dat ze het vertellen van haar verhaal, het even terug zijn in de tijd mooier vond dan het winnen van een pak koek of de bingokaart bijhouden.
BreejeEn dat vond ik ook eigenlijk wel.  Door haar manier van vertellen, de anekdotes was ik even bij haar in dat atelier.
Jammer dat ze in de zorg daar momenteel totaal geen tijd voor hebben, ik denk wel eens als dat er wel was dat er misschien minder te zorgen was.
Maar dat is maar een gedachte van mij die niet op wetenschappelijk bewijs gebaseerd is. 🙂

Plaatje internet Foto @nneke