Het voelt nog steeds zo goed……..

Dit weekend weer mijn “vrije” weekend en hoewel ik het echt niet anders zou willen

 

voelt het toch altijd wel een beetje “stil” aan zo’n weekend zonder bij elkaar te zijn.
Voordat ik Wim kende had ik dat helemaal niet. Zaterdag ging ik meestal wat boodschappen doen, wat rondsnuffelen en zondag was voor de tuin en de was doen of afhankelijk van het weer nog een rondje fietsen.
Gisteren had ik me voorgenomen een keer naar de kringloop in een naburig dorp te gaan, de andere kant op dan dat ik gewoonlijk ga fietsen.  Mijn zus appte nog wel of ik zin had om een “rondje” te doen, dus even naar Krimpen bakje doen, wat boodschappen maar ik appte dat ik andere plannen had voor deze dag en dat was prima.
Vanmorgen op mijn gemakkie gegeten en een kopje thee gedronken en toen op weg gegaan. Een keer de route langs de Lek fietsen. Meestal neem ik de route door de weilanden en ik wist ook wel toen ik ging fietsen waarom ik dat altijd doe. Vond het best saai fietsen langs die Lek en de afstand lijkt veel langer dan de andere route terwijl het allebei zo’n 9 km is. THEEPOT
De kringloop daar is een heel leuke en druk bezochte kringloop. De opbrengst is voor Dorcas en ze ondersteunen bepaalde projecten voor mensen die het minder getroffen hebben.
Ik was op zoek naar een lampje voor boven mijn computer die is voor de zoveelste keer weer kapot maar kon niets vinden. Een ander ding was nog een bolletje katoen want ik ben voor mijn zus een paar pannenlappen aan het haken als verrassing. Dat vond ik wel voor 40 cent en ook een deksel voor een grote pan voor 1 euro. Ik zag ook weer een stapel plastic hoesjes waar ik mijn dagboek altijd in doe. Voor maar 50 cent had ik 60 hoesjes. Nog een miniboekje. Ze hadden er nog wel meer maar allemaal van die Christelijke boekjes en daar heb ik geen zin in om heel het kastje mee vol te zetten. Een mini bijbeltje lijkt me nog wel leuk een keertje maar dat kon ik niet vinden. Ook zoek ik al maanden naar een melkkannetje dat bij mijn theeservies hoort dat ik ook helemaal via allerlei kringlopen en rommelmarkten opgespaard heb en verrek die vond ik ook voor 75 cent. Nu is ie compleet theepot met theelichtje, 6 kopjes en melk en suikerstelletje. Zo schattig en leuk om dat op zo’n manier bij elkaar te sparen.
Op de terugweg had ik al gepland om een keer in de Nespolder (daar ging ik ooit met Wim een mooie wandeling maken) een eindje te gaan lopen. Niet de hele route maar gewoon lekker een stukje wandelen. Ik kwam in een vlinderparadijs terecht, echt tientallen vlinders waren er aan het fladderen, wat een geweldig gezicht. Zomaar een uurtje of 1 ½  lopen “vlinderen” dus kijken en wat fotograferen.
Bij de Hema een bakje gaan doen, had de oplader van mijn telefoon meegenomen want die was al half leeg toen ik wegging. Ik zei tegen de mevrouw die naast me zat dat ik hem even in het stopcontact stopte zodat ze op moest passen om er niet over te vallen.
Alsof ik een kwartje in de automaat stopte begon de mevrouw een gesprek en haar levensverhaal te vertellen. (daar later een logje over) . Wat een uit het leven gegrepen gesprek.  Nog een paar boodschappen en weer naar huis. In de tuin gaan zitten, even mijn foto’s op mijn camera bekijken en opeens zie ik in mijn ooghoeken wat bewegen,

verrek het kan niet op vandaag, de kolibrievlinder. Vorig jaar voor ’t eerst in mijn tuin gezien en nu was ie er weer. Gauw geprobeerd wat foto’s te maken, camera instellen maar hij/zij was snel weer verdwenen. Toch nog wel een paar foto’s kunnen maken.
Zo zittend op het terras naast de vijver wist ik het weer. Vanmiddag zei ik het nog tegen die vrouw, mijn scheiding is de beste beslissing die ik ooit genomen heb in mijn leven. En dat voelt nog steeds zo al duurde het wel een aantal jaren om de stap te nemen.  Daarom zal ik ook nooit meer samen willen wonen (zoals ik er nu over denk tenminste) want dit wil ik niet missen. Mijn eigen ding doen beslissingen nemen, niet hoeven te denken dat er iemand thuis is die op mij wacht of appt waar blijf je. Met de mooie weekenden samen met Wim vind ik het eigenlijk heerlijk zo……. zo’n perfecte dag.  Het voelt nog steeds zo goed aan…………..

Paniek bij de Lidl…..

Landkaartje zomer 2 (Middel)Het was vandaag onverwacht prachtig weer, zelfs een beetje broeierig voelde het aan.
Even een rondje gaan fietsen. Bakje bij de Hema gedaan,
Weer op de fiets gestapt en even naar de Lidl gaan fietsen, al fietsend hoorde ik al sirenes aankomen, eerst een politiewagen die met een rotvaart voorbij kwam, daarna een ambulance met loeiende sirenes. Ik dacht zeker een ongeluk ergens gebeurd en fietste door. Ik hoorde nog meer sirenes en toen de hoek om sloeg naar de Lidl toe zag ik daar al twee politiewagens, een ambulance staan, een tweede ambulance kwam ook aanrijden met sirenes. Er uit stapten twee mensen met ik denk meer gespecialiseerde apparatuur en nog een brandweerwagen.  De Lidl was afgesloten en voor de deur stonden een aantal klanten.  Een mevrouw vertelde dat ze bij het brood liep en achter haar een klap hoorde en een vrouw op de grond viel. Meteen was het personeel van de Lidl er bij om hulp te verlenen en werd het pad afgesloten en de klanten zo snel mogelijk uit de winkel geleid. Buiten stond dicht bij me een van de medewerkers, een jonge man, van de Lidl helemaal shakend buiten. Ik hoorde hem praten met een man, hij vertelde dat hij de eerste reanimatie had gedaan tot de ambulance kwam. “Ik kreeg meteen een flashback zei hij van toen mijn vader gereanimeerd werd”.  Ik vroeg of het wel goed met hem ging en hij zei “even bijkomen, zo’n reanimatie is niet zomaar iets”.  Ik kon me daar wel iets bij voorstellen en even later kwam een collega weer naar hem toe en nam hem onder zijn hoede.
Ooit heb ik het ook meegemaakt dat ik na een avondje kaarten met een vrouw zat te praten. Ze had een prijs gewonnen met kaarten en werd naar voren geroepen. Toen ze terug kwam lopen viel ze opeens om en ondanks dat er ook mensen waren die meteen gingen reanimeren was ze toch al overleden. Heb het er echt destijds best moeilijk mee gehad een tijdje en hoorde nog nachten die stem van haar man die er ook bij was als ik ging slapen die haar naam riep.
Was in ieder geval blij dat ik er dit keer geen getuige van was. Had ook geen zin meer om te blijven staan kijken, weet ook niet of de reanimatie gelukt is en hoe het met de vrouw afgelopen is. Ben weggegaan en bij een andere winkel boodschappen gaan doen. Toen ik later weer voorbij fietste zag ik dat alle hulpvoertuigen verdwenen waren en de Lidl weer open was. Het lijkt me echt zo moeilijk ook voor het personeel als je zoiets meemaakt en dan misschien een half uur of uurtje later weer achter je kassa moet zitten. Hoop dat ze ook nog een luisterend oor krijgen en hun verhaal kwijt kunnen.
Even maar een uurtje gaan vlinderen.. voor mij momenteel de ultieme remedie om mijn hoofd even leeg te maken en aan wat anders te denken. En voor de liefhebbers:  Atalanta’s, bont zandoogje, landkaartje zomerkleuren en een gamma uil.

Voor mij geen blote voetenpad

Een tijdje geleden waren Wim en ik ergens bij een soort kwekerij met een uitspanning (om eens een heel ouderwets woord te gebruiken) erbij en ook allerlei evenementen waaronder een “blote voetenpad” in de buurt van Doetinchem . Het leek mij best leuk om eens te doen maar het was nog best een stuk lopen en het kostte ook nog rond de 8,00 we moesten nog een flink eind terug fietsen dus maar niet gedaan.
En sinds vanmorgen weet ik dat ik het ook nooit ga doen..
Had vanmorgen al op tijd een interview voor De Pet, het blad van het zorgcentrum, stapte op de fiets gewoon in korte broek en shirtje en onderweg dacht ik, getver, ik vind het gewoon koud….. Dat klinkt misschien overdreven maar het was gewoon fris op de fiets. Ook wel heerlijk even hoor die verademing maar toch zo’n groot verschil met gisteren.
Een leuk interview, thuis heel snel alles even tegen elkaar open gezet zodat de frisse lucht ook mijn huis in kon komen.
Moest nodig mijn dagboek bij werken dus muziekje op en gaan schrijven. Had me ook weer omgekleed toen ik thuis kwam.
Even op de pedalen zo na de middag en ik wilde wat gaan “vlinderen” met het warme weer zijn de vlinders meestal aardig actief en ik vind het gewoon leuk, weet nu een aantal plaatsen waar ik er meestal wel meerdere te vinden zijn en dat was ook dit keer het geval. Een stukje wandelen waar veel vlinders en ik denk nog veel meer libellen rondvlogen. Er zijn dit jaar heel veel distelvlinders en die zag ik daar ook veel. De vlinderstichting schrijft het volgende er over
De distelvlinder heeft af en toe een ‘invasiejaar’; er zijn er dan heel erg veel. 2019 is zo’n jaar. Met een kleine omweg zijn er nu vele duizenden distelvinders ons land binnengekomen.
Gehavende distelvlinder, na een lange tocht
De distelvlinder maakt een bijzondere reis. Zijn leven begint in de Sahel in Afrika. Van daaruit vliegt de distelvlinder steeds verder naar het noorden. Dat duurt verschillende generaties: de vlinders die we hier zien, zijn de (achter)kleinkinderen van de vlinders die uit Afrika vertrekken. Als de weersomstandigheden en windrichting goed zijn, kunnen er grote aantallen distelvlinders ons land bereiken. En het lijkt er op dat 2019 zo’n jaar is.
Omweg
De distelvlinders die je nu ziet hebben een wat ‘gerafeld’ uiterlijk. Ze hebben namelijk al flink wat vlieguren gemaakt. In februari vertrokken ze uit Zuid(-Oost)- Europa. Eind maart kwam ze aan in Israël en Cyprus. Midden mei gingen de nakomelingen op weg naar het noordwesten. Door het slechte weer weken ze noordwaarts uit (Zweden), maar via een omweg zijn ze nu toch bij ons.


Alleen ik had open sandalen aan en waar ik liep was een pad met van een soort houtsnippers, die allemaal graag meeliften in mijn schoenen, wat verschrikkelijk irritant was dat dus. Ben nog op een paar locaties geweest om te vlinderen.
Eenmaal thuis gauw die schoenen uitgegooid en op mijn blote voeten in de tuin en huis gaan lopen. Maar dan ook weer steentjes hier, een geribbeld vlonder, grind, en ik dacht bij mezelf ik ben geen blote voeten loper. Voor mij geen blotevoetenpad dus met allemaal van dat soort dingen die er vast inzitten.
Ondanks dat was het heerlijk om daar rond te lopen, wat te fotograferen en te genieten.

Hommeles onderweg

Met dit mooie weer ben ik best veel onderweg, fietsen en momenteel ook best veel fotograferen en wandelen of vlinderen zo leuk om te doen vlinders opzoeken.
Zo kom ik onderweg soms de gekste dingen tegen maar ook mensen die opmerkingen maken over mij en meestal vind ik dat wel grappig soms ook wel irritant.
Regelmatig rijd ik langs een bankje waar zodra het weer het toelaat een aantal hangouderen of te wel oudere mannetjes zitten met elkaar te kletsen en kijken wat er zoal langskomt.
Meestal roep ik vrolijk goedemorgen/middag naargelang de tijd natuurlijk maar goed gisteren fietste ik er langs en hoorde ik ze zeggen, daar gaat ze weer en het irriteerde me een beetje en dacht, jullie zitten daar toch ook weer. Dus in plaats van goede morgen zei ik toch wel kattig (ouderwets woord) “Jullie zitten hier toch ook weer”.  Kreeg geen reactie verder.
Eergisteren was ik bezig met de terroreenden op de foto te zetten en er kwam een echtpaar langsfietsen die keken wat ik aan het doen was. O hoorde ik de vrouw zeggen, dat is die tweede fotograaf, die Anneke.  Kijk dat vond ik dan wel weer grappig haha.
Nou ja gisteren kwam ik een mevrouw in de scootmobiel tegen, ik stond net even te vlinderen en ze vroeg of ze me mocht storen. Ze was de weg kwijt. Nou heb je me dan meteen want ik voel meteen zoveel verwantschap. Ik leer het nooit zei ze en ze vertelde waar ze naar toe moest. Ik wees haar de weg en zei, geloof me ik heb dat ook zo vaak.
Zij vertelde dat ze uit Denemarken kwam en hier in de omgeving al 16 jaar woonde, ze sprak heel goed Nederlands (mogen sommige wel eens een voorbeeld aan nemen, zag deze week een nog een vrouw van een jaar of eind veertig op tv die al 30 jaar in Nederland was en nog geen Nederlands sprak alleen Marokkaans, dat snap ik dan niet hoor) . We hadden zo even een leuk gesprek en ik vroeg of ze nog wel genoeg energie in haar scootmobiel had om er te komen en dat had ze wel.
Gisteren was ik dus aan het vlinderen, was een heel eind het natuurgebied ingelopen en zag daar halverwege in de middle of nowhere een man zitten op een bankje. Hij zat lekker in het zonnetje duidelijk te genieten van het uitzicht op de velden die onder andere geel,paars,rood en wit zijn van het koolzaad, hondsdraf, fluitekruid, pinksterbloemen en zuring.
Nu heb ik toch altijd dat ik dan ook meteen denk, ja je loopt hier wel helemaal in je uppie en de stem van mijn vader klinkt dan nog altijd, zoek het niet op. Maar ik blijf er ook niet voor weg. Ik groette de man en zei, heerlijk he dit weer en het uitzicht. Hij antwoordde me “als je dit ziet dan wil je toch helemaal niet meer naar de bollen” . Ik zei tegen hem, dat zeg ik nu ook altijd als mensen aan me vragen of ik wel eens naar de bollenvelden ben geweest.
Zo kom je nog wel weer eens wat tegen onderweg, hoor je wat, heb je een praatje en het is voor mij vooral zo genieten nu.


Gisteren weer een uurtje lopen vlinderen en terwijl ik bezig was een dagpauwoog te fotograferen viel mijn ook opeens op een hommel die toch wel wat vreemd gedrag vertoonde. Ik ging het fotograferen en halverwege begreep ik het opeens (telelens dus aardig veraf was niet zo duidelijk) hij was bezig te ontpoppen zo mooi om te zien. Even toen hij klaar was met zijn worsteling zat ie nog heel stil en opeens floep weg was ie. Ademloos heb ik gekeken en gefotografeerd, zo’n cadeautje vond ik het dat te mogen zien.  Thuis meteeen de foto’s gaan bekijken en het nog een keer beleefd allemaal.  Tja mij hoor je niet hoor met dit weer zo in het voorjaar, toch wel voor mij de mooiste tijd van het jaar.