Ingesneeuwd…..

winter (Small)Soms loopt een weekend heel anders dan gepland en dat was dit weekend ook wel het geval in ieder geval, het werd een vreemd en bizar weekend zo.
Wim zou het weekend dus naar mij toekomen maar vrijdagochtend belde hij op dat hij bericht had gekregen dat een van zijn jeugdvrienden (ze hebben een clubje van 5) op sterven lag en hij daar naar toe wilde gaan.  Logisch natuurlijk en ik zei kijk maar hoe het loopt of je nog komt.  Hij was er ’s morgens naar toe gegaan maar hij lag al in coma  en het had ook verder weinig zin om daar bij te blijven, de week ervoor was hij ook al geweest toen hij opgenomen was in het ziekenhuis en eigenlijk hadden ze toen al afscheid genomen.  Dus in de loop van de middag kwam hij toch bij mij. Hij had slecht geslapen, toch het afscheid van die vriend in zijn hoofd, even de omschakeling van ik kom naar hem naar hij komt naar mij, dus hij was best heel moe.
Iwinter 4 (Small)k had ’s morgens nog gewerkt met letterlijk pijn en moeite al ging het gelukkig iets beter, veel smeren en niet teveel bukken.  En daarna nog in een zorgcentrum foto’s gaan maken van de Kerstman met de bewoners en personeel, allemaal liefdeswerk oud papier maar zo ontzettend leuk om te doen.
Zaterdagochtend krijg ik een telefoontje. Mijn beste vriendin heeft een zoon die ze niet meer ziet door allerlei moeilijke dingen die er gebeurd zijn en die zoon die had kanker.
Een nichtje van de vrouw van die zoon belde mij op dat hij donderdag overleden was, ik schrok me best een hoedje.  De vrouw zei, ik weet niet wat ik moet doen, ik durf haar niet te bellen om het te vertellen en ik weet niet of ze het al weet.  Ik wist zeker dat ze het nog niet wist anders had ze me al lang gebeld. ganzen (Small)Ik ga het haar wel vertellen antwoordde ik want ik zou het vreselijk vinden als ze iemand op straat tegenkomt en haar gaat condoleren terwijl ze het nog helemaal niets weet terwijl ik het wel weet. Dat lijkt me zo vreselijk erg. Terwijl ik zat te bellen kreeg Wim ook een belletje dat zijn vriend overleden was. Hoe bizar eigenlijk dus ik besloot mijn vriendin maar te bellen al was ik er liever zelf naar toe gegaan maar kon ook Wim niet aan zijn lot overlaten vond ik. Ik belde haar op en nu wil het toeval dat haar zoon ook Wim heet dus ik vertelde haar dat Wim overleden was en zij dacht dus dat het “mijn” Wim was.  Nou ja natuurlijk meteen dikke tranen en voelde me rot dat ik haar niet even vast kon pakken. Maar ze was ook zo blij dat ik haar gebeld had en dat ze het nu wist.
Nou ja zo begon ons weekend.
Zaterdagavond begon het hier al een beetje te sneeuwen en zondag toen we opkwamen sneeuwde het flink, bus en treinverkeer helemaal in de war. Wim bleef maar hier en maandag was het idem dito en bovendien zou Wim dinsdagmiddag afscheid gaan nemen voor de crematie van zijn vriend met de andere samen en anders moest ie alleen maar heen en weer rijden naar Apeldoorn en weer terug naar Utrecht waar zijn vriend in de buurt woont. Tegenlicht (Small)
Zo hadden we opeens onverwacht een lang en ondanks de vele sneeuw een heel warm weekend met een vracht van emoties en verhalen die langskwamen. Maar het was goed zo, vanmiddag is hij weer vertrokken en eigenlijk is het best stil in huis nu even. Vanmiddag meteen naar mijn vriendin gegaan die vanzelfsprekend heel verdrietig was, vandaag zou haar zoon ook gecremeerd worden. Ze was wel heel blij dat ik gebeld had om het haar te vertellen. Haar eigen zus had wel een kaart gehad en haar niet eens gebeld toen ze het wist. Wat kunnen mensen het elkaar soms toch moeilijk maken. Dan denk ik ook wel eens aan mijn eigen zus hoor die ik ook al weer zo’n 1 1/2 jaar niet meer gezien heb. Waarom gaan die dingen soms zo…
Het kwam er niet van het weekend om wat foto’s te maken van de sneeuw. hek (Small)Gisterenavond was de tuin echt een sprookje maar kon het even niet opbrengen om er wat goede foto’s van te maken. Vandaag was ik echt wel een beetje afgedraaid en durfde ook nog niet echt op de fiets te stappen, de straten hier waren toch nog wel flink glad terwijl het wel prachtig weer was om even de polder in te gaan. Ach wie weet krijgen we nog wel een keer deze winter een pak sneeuw.  Of krijg ik morgen nog herkansing er ligt nog sneeuw genoeg…………
Even maar wat foto’s dus uit mijn archief…… Het zal er niet veel anders uitgezien hebben…. 😉  😉

En de stilte valt zo hard……

Het ene moment zit ik in de tuin bij mijn moeders huis samen met mijn broer en zus en hebben we het over de moeilijke momenten die we alle drie zo nu en dan hebben.
Mijn broer toen ie dingen weg moest brengen, mijn zus die nog steeds met een stuk boosheid zit die nu een beetje begint te zakken pas en ikzelf had het vorige week toen ze opeens van de kringloop bijna alles (gelukkig hoor) meenamen.
Ik voelde opeens het huis zo leeg en dacht alleen de regels van een song  van Dik Hout “de stilte valt zo hard dat het wel waar moet zijn”.
Er is nog een flink klusje te gaan maar gelukkig hebben we nog tot 1 juli aanstaande om het allemaal voor elkaar te krijgen.
Dan had ik een heel fijn weekend in Apeldoorn bij mijn vriend, ook nog allemaal pril en nieuw maar heerlijk dat ik hem ontmoet heb en we hebben het goed samen.
Momenteel heb ik een paar dagen “vrij” genomen. Ander werk aan de winkel namelijk een feestweek, hoe dubbel kan alles zijn.
Vier dagen feest bij ons in het dorp in een grote tent waar zo’n 2000 mensen per avond komen en verschillende artiesten optreden.
Ik help daar als vrijwilliger een aantal uren mee in ruil voor het maken van foto’s op een goed plekkie en ik werk er een aantal uren gewoon in plaats van mijn andere werk dat ik normaal doe. Want deze week wordt georganiseerd door ’t café waar ik een paar uur per week werk.
Gisterenavond trad Jan Smit op, ach eigenlijk is het repertoire niet mijn ding maar het is wel gezellig in de tent altijd. Een paar maffe DJ’s beetje uit de disco tijd.  Ik kom veel bekenden tegen, het werken is gewoon leuk om te doen, heel druk maar gewoon een paar uur mijn verstand op nul en gaan.
Vanavond ook weer dan komt er een bekende DJ La Fuente weer draaien. Weer heel andere muziek dan gisteren en wat ander publiek denk ik. Het is altijd afwachten.
Veel mixed emotions dus momenteel maar eigenlijk voel ik me er

wel goed bij. Hou nou eenmaal wel van hectiek en druk bezig zijn met van alles.
En als daarna de stilte hard zal vallen komt er wel weer wat anders. Lekker fietsen wat er nu weinig van komt of fotograferen, lekker luieren hopelijk met mooi weer. Mijn tuintje, mijn vriend. Ook dat is wel een aantrekkelijk vooruitzicht eigenlijk.

Valentijnsdag……..

Vandaag is het Valentijnsdag, niet dat ik daavalentijsssssssssssr wat aan doe en ik heb ook ooit maar een keer een kaartje gekregen maar toch denk ik op deze dag wel even aan mijn vriend(inn)en.

Vriend(inn)en in het “echte” leven waar ik zo blij mee ben en dingen mee onderneem en daarnaast mijn digitale vriend(inn)en waar ik zo nu en dan mee praat via MSN, mail, blog  of sms’jes en waarvan sommige me ook heel dierbaar zijn.

Ik sta nog steeds ingeschreven op een datingsite (wel gratis) en vanmorgen kreeg ik een berichtje van ene Dree of ik contact met hem op wilde nemen.

knuffelennnnnnnnnnnNu heb ik momenteel helemaal geen tijd, zin en interesse om opnieuw weer met een man ook maar iets te beginnen ( weer je hele levensverhaal vertellen, dodelijk vermoeiend) of het moet een beetje spontaan gaan in de echte wereld.

Dus ik stuur hem zo’n standaard berichtje terug van geen interesse, meteen krijg ik weer een mailtje terug. “Wat is er verkeert aan mij” groeten André.

Ik schrijf maar niet terug dat verkeert met een d geschreven moet worden maar beperk me tot : Dat ik geen interesse heb wil niet zeggen dat er aan jou iets niet goed ik, dat is een conclusie die jezelf trekt”.

Geen reactie terug dus dat is ook snel afgehandeld…..

Maar voor al mijn “echte” en “digitale” vriend(inn)en een heel fijne Valentijnsdag en dat we nog heel lang vrienden mogen blijven.

valentine62