De knop om……

Bijene 1 (Middel)Gisterenavond na het fietsen ging ik wat papieren uit zitten zoeken en opruimen en opeens betrapte ik mezelf er op dat ik opeens niet meer aan pijntjes en dingen dacht en ik me een stuk rustiger voelde worden. Niet als een gestreste kip zoals de dagen er voor op de bank zat, zo van wanneer begint het weer.
Wim had al weer gebeld, wat een schat is het toch. Ik twijfelde nog of ik vandaag wel zou gaan werken en hij zei ook, misschien kan je het beter wel doen. Hommelel (Middel)Gaat het niet dan kan je altijd nog naar huis gaan toch. (Hij weet dat ik een makkelijke werkgeefster heb).
Vannacht weer heerlijk geslapen (alle nachten hoor trouwens ondanks mijn stress/paniekdingen) en vanmorgen gaan werken.
Niet dat ik niks meer voelde maar het leek wel of het een plaatsje had gekregen en dacht, oké Bloempjes tuin 5 (Middel)precies bij die beweging heb ik er last van en voel ik pijn. Ik ging me steeds beter voelen.
Weer op de fiets gestapt, het was net weer droog en heerlijk bij de Hema weer eens een keer een bakje/broodje gedaan. Een prima medicijn.
Gewoon weer dingen doen had ik blijkbaar even nodig.
Ooit in de laatste jaren van mijn huwelijk heb ik ook best vaak last gehad van paniekaanvallen, geen auto meer durven rijden, op zijn slechts alleen nog maar zo snel mogelijk naar mijn weg, het aller-kortste Hommelele (Middel)rondje met de hond doen om zo snel mogelijk weer thuis en binnen te zijn. Hyperventilatie… gewoon rottige dingen allemaal, veel stress.
Eigenlijk de laatste jaren (op soms een dipdagje) weinig last van gehad en dit overviel me best, was gewoon een rottige week zo voor mezelf. Dacht dat ik dat wel helemaal achter me gelaten had.
Destijds ben ik gaan praten met een maatschappelijk werkster die mij enorm geholpen heeft met praten en tips…. Ze deed haar naam eer aan Rietje Raatgever (niet te krap kijken hé ik weet dat raadgever met een d is maar zij heette nu eenmaal zo)
Vanmiddag voelde ik me weer zo prima dat ik meteen weer van alles wilde gaan doen maar ik dacht, ho ff draaf nou weer niet gelijk door Anna (zo noem ik mezelf altijd als ik me streng toe moet spreken). Bloempjes tuin 1 (Middel)
Vandaar dat ik maar een lekker bakje thee genomen heb, een filmpje opgezet in het kinder/flauw/leuke/ontspannende genre. Hugo echt zo’n sentimenteel verhaal maar zo heerlijk om even te zien lekker liggend onder een dekentje op de bank, zelfs zonder in slaap te vallen.
Ben best blij dat de knop blijkbaar weer een beetje omgezet is en hoop maar dat het ook zo blijft want paniek/angst is gewoon een slechte raadgever. En als ik me zo blijf voelen aankomende weekend weer naar Wim.. zo’n zin in.
Wat hommel(e)s omdat ik ze gewoon zo mooi vind, heel de dag bezig om al mijn plantjes te bezoeken……en nog belangrijker te bestuiven….

Levenslessen

weiland-mist-1-smallGisteren en vandaag heel wat uurtjes weer in de tuin bij de kinderen wezen werken en eigenlijk is ie nu wel zover klaar dat het de winter over kan zo. Het ziet er allemaal mooi en opgeruimd uit. Heb geloof ik 40 vuilniszakken en de nodige containers gevuld met het afval en bladeren. Kilometers hedera verwijderd, wat een zooi is dat. Maar ik vond het zo ontzettend leuk om te doen. Ik vind dat ze een fantastisch huis hebben maar die tuin ben ik echt helemaal verliefd op. Zoals vandaag ook, eigenlijk had ik het laatste stukje iets gemakkelijker ingeschat maar goed ik wilde het toch af hebben vandaag. En ik ben ook heel benieuwd naar het voorjaar wat er allemaal op gaat komen daar. En weer vandaag mijn roodborstje dat gezellig achter me aan hipt om de lekkere hapjes die tevoorschijn komen op te eten. weiland-mist-2-small
Vandaag zaterdag waren ze natuurlijk ook zelf hard aan het werk, het is denk ik meer werk dan ze vooraf ingeschat hadden maar ze hebben toch besloten om volgende week te verhuizen. Ze hadden gehoopt om alles geverfd en klaar te hebben maar dat zit er niet in.
Hun slaapkamer is helemaal klaar, de badkamer, de keuken, de kamer dus ze kunnen er gewoon gaan wonen en de andere slaapkamers en nog wat verfwerk kunnen ze dan wel doen als ze er wonen.
Nu hebben ze ook nog twee huizen, heen en weer reizen, dat andere huis moeten ze ook nog bijhouden dus. Ze laten praktisch al hun meubels staan want de nieuwe eigenaar gaat het gemeubileerd verhuren maar goed je hebt altijd je persoonlijke dingen en nog een kast die wel over moet. En de dingen die nog her en der opgehaald moeten worden zoals bij mij en haar ouders.
Als we even een bakje thee zitten te drinken tussendoor begint mijn schoondochter over hun vrienden die het eigenlijk best een beetje af hebben laten weten om een keer te komen helpen. Alleen een vriend van Peter is een aantal keren geweest om te helpen met de nieuwe plafonds en dat soort werk. Een vriend van baby af aan is het maar de laatste jaren waren ze niet zo heel close meer maar nu staat ie er toch maar. En nog een andere vriend die een middag even langskwam om te helpen.
En de vrienden die ze verwachten dat ze zeker zouden komen helpen een keer zien ze niet.
Peter heeft samen met zijn allerbeste vriend een soort opslagruimte omgebouwd tot appartement, ik durf niet te zeggen hoeveel uren hij daar ingestoken heeft voor niets, gewoon als vriend. En ook die vriend is geen dag wezen helpen. En dat snap ik dan niet.
Ik weet dat de omstandigheden veranderd zijn, die vriend heeft inmiddels een baby van een half jaar ongeveer, natuurlijk is het dan anders maar je kan toch wel een dag vrij maken lijkt me om een keer te komen helpen.
Ja zeg ik tegen Chantal, zo gaat het meis, als alles leuk en feest is, samen eten en uitgaan dan is het helemaal prima maar met zulke dingen leer je gewoon je echte vrienden kennen, dat zijn levenslessen.  Zo gaat het meestal, soms vallen er dan mensen af en komen er weer nieuwe mensen in de leven. Alleen de echte die blijven ten alle tijden vrienden.
Ze werken natuurlijk ook heel de week allebei er nog bij en dan is het best zwaar hoor dat geklus. Nu hebben ze wel geluk met de ouders. Chantal haar moeder heeft ook een drukke baan maar daar kunnen ze altijd komen eten en die doet de was. Chantal haar vader is er bijna dagelijks bezig met verven en allerlei klusjes die gedaan moeten worden. Ook Hans mijn ex heeft er de nodige verf uurtjes in gestoken en haar zus en zwager kwamen ook regelmatig helpen met verven en andere klussen en ik zelf de tuin.   Mijn zus zorgt iedere zaterdag dat er wat warms te eten komt zoals vandaag weer een grote pan erwtensoep. Dus per saldo genoeg hulp eigenlijk. Mijn tuinwerk is klaar, heb aangeboden om nog hun kelder helemaal te gaan verven, behangen en voorzien van nieuwe planken en een stukje zeil. Mijn cadeautje voor hun nieuwe huis. Het is een hele grote kelder van 4 meter lang met veel hoekjes en gaten, echt mijn ding, hou wel van dat soort klusjes dus dat hoop ik deze week te doen. En dan vind ik het wel even mooi geweest weer.


Gisteren lang bezig geweest en toen ik naar huis fietste begon het al donker te worden en de mist op te komen op het land. Echt een prachtig gezicht. Als ik langs een lichtmast fiets hoor ik het gekwetter van honderden spreeuwen die daar nog even uitrusten om daarna verder te vliegen naar de rietkragen waar ze de nacht doorbrengen. Een magisch gezicht en ik stap toch nog even uit om een paar foto’s te maken.

Surprise surprise

peet-122-smallEen half jaar geleden begon mijn schoondochter er over dat ze een surprise party wilde gaan organiseren omdat peet-120-smallPeter 30 jaar werd en ze ging plannen er voor maken.
Kijken waar we het konden vieren, wie er moesten komen en wie wat zou gaan doen.
De allereerste optie om het te vieren in het café waar hij jaren gewerkt heeft achter de bar in zijn studententijd viel af, het werd te duur.
Dus gezocht naar een locatie waar zelf de catering verzorgd kan worden en zo kwam ze terecht bij de Tuinfluiter in een naburig dorp. Een clubhuis van een vogelvereniging dat verhuurd wordt voor feestjes en partijen, gelegen midden in een park.
Nu nog zorgen dat iedereen zijn mond hield en een plan verzinnen om Peter ergens naar toe te krijgen om hem daarna onverwacht mee te nemen naar deze locatie.
peet-9-smallEn daar zijn vrienden goed voor, hij zou met zijn vrienden een mannenavond hebben en met elkaar naar een of ander feest gaan.
Een groepsapp werd er gemaakt waarin de afspraken gemaakt werden en alle dingen geregeld, mensen uitgenodigd. Dat werkte wel goed ook.
Gisterenavond was het zo ver. Iedereen die uitgenodigd was, zo’n 60 man denk ik, waren binnen en hielden zich stil. Vooral de laatste weken vond ik dat lastig en moest ik er echt op lette op wat ik zei. ’s Middags was hij gaan voetballen en werd ook nog periodekampioen in de enige echte derby tegen het dorp waar het feest werd georganiseerd en de voetbalclub waar hij zelf ook jaren gevoetbald heeft. Voor Chantal een mooie gelegenheid om alles in orde te maken voor het feest. Opvallend veel jonge ouders ook al, dat heb je natuurlijk in die leeftijdsgroep, er worden aan de lopende band kinderen geboren. Zo schattig, er was er zelfs een die nog maar twee weken oud was. peet-36-smallEen vriend waar hij mee gewerkt had in het café die een eigen discotheek heeft verzorgde de muziek en startte toen hij binnen kwam met Lang zal ie leven….
Via de telefoon van Chantal konden we zien dat hij er aan kwam. Zat startklaar met mijn camera maar het duurde en duurde maar uiteindelijk ja hoor daar ging de deur open en keek een heel verraste zoon zo in mijn camera…… Toen had hij het echt pas door.
Van zijn vriend hoorde ik later dat die gezegd had dat hij nog iemand moest ophalen daar in de buurt en toen ze zagen dat er licht in de Tuinfluiter brandde hij tegen Peter zei, zullen we ff daar naar binnen stappen.
Ben je gek had Peter gezegd, ga daar niet naar binnen als die mensen daar een feestje hebben maar ze haalden hem toch over om het toch maar te doen, vandaar dat het ook zo lang duurde….
Er was echt niemand die zijn peet-108-smallmond voorbij gepraat had, hij was totaal verrast, had er echt geen idee van dat zag ik wel aan zijn gezicht. Nou ja het werd een heel gezellig feestje en hij vond het echt geweldig. Ze hadden er veel werk van gemaakt, leuk versierd en allerlei lekkere hapjes. Chantal haar ouders, zus en vriend hadden zich ontpopt als barpersoneel.
Een heel geslaagde surprise party voor zijn 30e verjaardag.

Daar geniet ik van……

Gisteren liep ik bij de Zeeman met mijn zusje, we waren lekker wezen fietsen en mijn sprei is bijna klaar dus ik wilde even kijken of ze nog leuke wol hadden om aan de volgende te beginnen. Ik vind het gewoon heerlijk zo in de winter wat te haken als ik tv kijk of naar de radio zit te luisteren. In de winkel liep een jongeman, schat hem een beetje de leeftijd van mijn zoon. Hij duwde een rolstoel met daarin zijn (neem ik aan) oma. Ze gingen de hele winkel door want oma had blijkbaar het een en ander nodig. Ik ging er helemaal vanuit dat het niet zo vaak meer voor zal komen dat ze in dit soort winkels komt en ze van de gelegenheid gebruik maakte. Een paar kopjesdoeken, schoonmaakdoekjes, zeep, shampoo.
Haar kleinzoon zocht het allemaal geduldig op. Welke shampoo wil je oma, volume of glans. Ze konden er samen om lachen en de mensen die in de buurt stonden hadden er ook duidelijk plezier in, ik ook. Ik zei tegen mijn zus, heerlijk he zo’n joch die dat doet met zijn oma daar geniet ik nou van.
Gisteren was ik ook nog even een bakje met bloemen op het graf van mijn dochtertje wezen brengen. De toegang tot het kerkhof ligt aan een polderweg en toen ik terugkwam stond er een mooie witte reiger. Ik kon aardig dicht bij komen en had mijn camera bij me dus eigenlijk voor het eerst weer eens wat foto’s gemaakt, voelde weer goed aan.
(Al kwam er wel een auto aanrijden met een paar mensen er in die op de polderweg hun hond uit gingen laten en hem parkeerden op de parkeerplaats bij het kerkhof. Niets mis mee. Ze zagen dat ik foto’s stond te maken van de reiger maar ze gooiden de hond los, klap klap met de deuren van de auto, reiger weg. Wat een lomperiken heb je er toch ook bij zeg, daar genoot ik dan even niet van)
Vanmiddag in het Loetbos wezen wandelen. Ik wilde even naar “mijn” paddenstoelenbos waar ik ieder jaar wel even paddenstoelen ga spotten. Niet de verstandigste keuze om dat te doen want daar groeien altijd veel bramen en dat is net touw waar je flink over kan struikelen maar goed. Verstandig zijn staat bij mij niet altijd op de eerste plaats. Ik deed het heel voorzichtig en goed uitkijkend waar ik liep en waar ik over heen stapte. Het ging goed alleen er was nog geen paddenstoel te zien.

De stronken die normaal om deze tijd al flink begroeid zijn stonden er droog en dor te zijn. Nu vind ik stronken altijd mooi, weet niet waarom maar ze fascineren me gewoon. En de lichtval tussen de bomen door was prachtig. Zo mooi als het echt was krijg ik het niet op een foto. Afgelopen vrijdag was ik ook al even kijken waar ieder jaar veel vliegenzwammen groeien maar ook daar is nog niets te zien.
Na een mooie wandeling (wat was het druk, gelijk hebben ze wat een prachtig weer was het vandaag weer) kwam ik op de terugweg nog oude vrienden tegen die dezelfde kant opgingen als ik. Gezellig even bijgekletst en opgelopen met elkaar. Zij waren ook op zoek naar paddenstoelen maar nog niets gevonden. Het is gewoon nog te droog, paddenstoelen zijn vochtminnend dus die hebben wat regen nodig. Maar ondanks was het heerlijk om lekker te wandelen in het Loetbos.

Een goede buur

0002 Arie en Wil Eierengooien mei 2002Dertig jaar geleden kwamen we naast elkaar te wonen, nieuw gebouwde huizen en zoals dat gaat maak je dan kennis met je buren. Wie zou er naast je komen wonen en wat voor mensen zijn het, dat moet je altijd maar afwachten.
Al snel bleek het aardig te klikken tussen ons, we hadden een beetje dezelfde achtergrond, allebei een winkel gehad en nu in zo’n voor mijn gevoel sfeerloos nieuwbouwhuis opnieuw beginnen.
Zowel zij als wij moesten ons huis uit omdat de winkels verkocht waren en deze huizen waren beschikbaar dus maar genomen.
Ze waren ouder dan wij waren, zij zo’n 10 jaar ouder en hij zelfs bijna 20 jaar ouder, maar dat maakte eigenlijk niets uit. 0016 zomer camping 88
Echt niet dat we zo vaak bij elkaar op visite zaten maar even een praatje over het hek, op straat, spontaan even kom wat drinken of met elkaar eten. Je wist als er wat was kon je bij elkaar terecht.
Toen onze zoon geboren werd waren zij al grootouders van kinderen van die leeftijd en de eerste keer dat er iemand op hem paste waren zij het, ze waren gek op hem en hij ging gewoon mee alsof het ook een kleinkind van hen was.
Zo woonden we tien jaar ongeveer naast elkaar, maar onze keus van huis was het nooit geweest. Er was een straat in het dorp waar we graag woonden en toen daar een huis te huur werd aangeboden hebben we er op inschreven en kregen we het meteen.
0002 Wil Kerst 86Het bijzondere van het geval was dat in dat huis de moeder van mijn buurvrouw woonde,  waar zij was opgegroeid en een heel moeilijke jeugd had gehad. Zij had dan ook geen contact meer met haar moeder.
De eerste paar keren dat ze op visite kwam bij ons moest ze echt wel iets overwinnen maar omdat we het huis totaal verbouwd hadden werd het voor haar ook een ander huis en zo bleven we ook na de verhuizing nog goede vrienden.
Kerstmis, Sinterklaas, Oud-en Nieuw waren dagen die we praktisch altijd samen doorbrachten en ook voor onze zoon bleef het een soort opa en oma.
Na mijn scheiding werd het weer anders, mijn ex haakte eigenlijk af en ik bleef goed bevriend nog steeds met hen.
Vandaag zijn ze ook verhuisd, uit het oude huis naar een appartement en heb ik geholpen. Een drukke dag maar het liep als een trein, we hadden een leuk team van 10 mensen om de verhuizing te doen.
Mijn oude buurvrouw, inmiddels best een goede vriendin van me geworden, was in het nieuwe huis met een paar vriendinnen om alles uit te pakken en een plaatsje te geven. Ikzelf was in het oude huis gebleven om de boel aan te sturen. Had van de week al een lijst gemaakt waar wat naar toe moest en in welke volgorde ze het liefst alles daar kreeg.
Vier mannen en een grote bus om alles te verhuizen ( en ze luisterden ook nog naar me 😉 ) Drie keer rijden en als we gewild hadden was het in twee keer over geweest. Wat is dat handig zo’n heel grote bus met laadklep er bij, perfe0059 febr 97ct geregeld.  Terwijl zij weer weggingen met de spullen heb ik nog de laatste dingen uit het huis verwijderd zoals wat vloerbedekking, rolgordijnen en hier en daar haakjes of schroeven. Lampen er af gehaald.
Vanavond na afloop nog met elkaar gegeten, de klus is weer geklaard, de afgelopen weken toch nog wel heel wat tijd ingestoken.
Heb me wel voorgenomen voorlopig geen nieuwe klusjes aan te nemen, eerst mijn eigen zaakjes maar eens op orde gaan brengen en wat meer  gaan ontspannen want het hakt er toch best in hoor dat gesjouw en gedoe allemaal. Maar heel eerlijk vind ik het ook wel leuk om te doen, dat geregel en dingen aanpakken, het ligt me allemaal wel. En ook blij dat we (eind van dit jaar 30 jaar) nog steeds, hoewel al lang geen buren meer toch nog goede vrienden zijn.

Verstand op nul…….

slapie doenPrecies drie weken geleden begon ik met het schuurwerk in mijn keuken en vanmorgen heb ik de laatste dingen geverfd.  Wat was ik blij vanmorgen toen ik opkwam dat ik gisteren het plafond en de muren geverfd had zeg. Misschien hier en daar nog een beetje bij tippen morgen als alles goed droog is en ik het kan bekijken bij daglicht maar dan is het toch klaar.
Als ik zo mijn dagboek doorlees zie ik dat ik naast het verven en alles daarbij komende werkzaamheden toch nog gewoon veel gefietst heb en op zijn tijd wat rust genomen heb.
Maar toch bleef deze drie weken mijn hoofd voor mijn gevoel constant doorwerken, wat moet ik nog, wat ga ik doen en thuis vond ik voor mezelf weinig rust. Iedere keer pakte ik weer wat aan.
Wel heb ik heel goed geslapen deze drie weken, behalve vannacht toen ik voor het eerst weer wakker lag, en dat had ik ook wel even nodig.
Gewoon verstand op nul en doorgaan, om 11 uur in bed en slapen zonder na te hoeven denken over alles. Een prima remedie en misschien dat ik daardoor wel zo hard door gegaan ben omdat ik het even nodig had om goed te kunnen slapen.
Had daarvoor best wat slapeloze nachten gehad en veel liggen piekeren en dat is ook niet goed.
Als ik niet goed in mijn vel zit of ergens verdrietig over ben dan is voor mij de beste remedie, hard werken en bezig zijn. En dat werkte ook nu weer.
Niet dat ik het dan kwijt ben maar de focus is er even vanaf en dat geeft me toch een soort ontspanning.
Bij het opruimen van mijn prikbord in de keuken las ik ook een aantal briefjes van de Daila Lama van een scheurkalender die ik ooit van de eerste vriendin van mijn zoon had gekregen en waarvan ik een paar mooie voor mezelf had bewaard.
Nu was het voor mij wel tijd om ze op te ruimen maar deze ene wil ik jullie niet onthouden, die plak ik nog maar even in mijn dagboek.
Daila lamaOude vrienden verdwijnen, nieuwe vrienden verschijnen.
Het is net als met de dagen.
Een oude dag gaat voorbij, een nieuwe komt.
Het is belangrijk hem zinvol te maken: een zinvolle vriend of een zinvolle dag.
En dat heb ik de afgelopen jaren wel ervaren, soms ben je verdrietig iemand kwijt te raken maar altijd (in ieder geval in mijn geval) komt daar toch weer een ander vaak voor terug.
En daar moet ik dus voortaan maar aan denken als ik weer eens een keer niet kan slapen.

Noaberschap

Geen ABN maar wel iets wat ik belangrijk vindburen, goeie buren en gelukkig heb ik die zonder dat we elkaar overlopen.
Mijn buurvrouw is heel creatief en kan ook lekker koken en zo nu en dan komt er een maaltje “over de schutting”.
Vandaag stond ook een beetje in het teken van mijn buren, van doe iets terug voor goeie buren ging ik vanmiddag met mijn vroegere buuf (tegenwoordig mijn vriendin) naar het ziekenhuis. Het ging goed met haar been en ze hoefde niet meer terug te komen. Dus ik ben weer even van het rijden naar het ziekenhuis af, ze mag zelf weer rijden.
Een reden om even lekker een bakje met wat lekkers te gaan doen samen en even bij te kletsen.
Maar ondertussen had ik ook afgesproken om elke 2 uur mijn huidige buurman te bellen. Hij heeft last van epilepsie en zijn vrouw ging een dagje uit met vriendinnen. En om echt ook een dagje vrij te zijn is het voor haar ook wel eens lekker om niet iedere keer te moeten denken, ik moet bellen of alles nog goed is.
Het grappige is dat toen wij verhuisden naar het huis waar ik nu nog woon bleek dat ik op de lagere school bij mijn buurman in de klas had gezeten.  Dat schiep meteen een band en eigenlijk vanaf het begin hebben we een goed contact.
Gelukkig gaat het momenteel met de buurman heel goed en is ie al heel lang aanval vrij maar ik heb het ook al verschillende keren meegemaakt dat hij echt zware aanvallen had en de buurvrouw vroeg om even te helpen. De buurvrouw vind het dan een fijn idee dat toch iemand contact heeft met hem zo door de dag heen en dat is een kleine moeite.
Alles ging goed en om half 7 meldde de buurvrouw zich weer, ze had een heerlijke dag gehad met haar vriendinnen.
goedebuurDe score blauwe plekken kwam op 12 toen ik vanmorgen telde maar eigenlijk heb ik nog meer last van mijn hand met schaafwonden, dat is best pijnlijk eigenlijk.
Alleen zag ik sommige mensen nog wel bedenkelijk kijken naar mijn blauwe plek op mijn gezicht, eigenlijk wel grappig en vroeg me wel eens af, wat zouden die nou denken.
Maar goed voor de rest nog wel wat stijve spieren maar het gaat weer de goede kant op.
Lekker weekend, maar een afspraak nog voor de krant en voor de rest hoop ik even lekker rustig bijkomen van een hectisch weekje.

Stormen….

De storm die deze week over Nederlands raasde is moet ik eerlijk zeggen eigenlijk een beetje langs me heen gegaan.
Pas vandaag zag ik dat er in de tuin aardig wat dingen omgewaaid waren maar gelukkig geen heel grote schade.

Toen ik vandaag bij ons in het Loetbos ging fietsen zag ik ook verschillende bomen die takken verloren hadden of helemaal omgevallen waren.

Of deze boom op de foto die helemaal gespleten was en opgevangen was door de boom die naast hem stond.

Bomen

En dat vond ik zo symbolisch voor mij op dit ogenblik.

Al woedt er een storm in mijn leven, er is altijd wel iemand waar ik op kan steunen.

En dat heb ik inmiddels wel ervaren en dat voelt goed aan de telefoontjes, mailtjes, bezoekjes, mijn blogvrienden.

Gisteren is mijn zwager rustig ingeslapen, respectvol met al zijn geliefden bij hem. En het is goed. Hij heeft de rust gekregen die hij zo graag wilde. Woensdag wordt hij begraven en daarmee sluit ik weer een periode in mijn leven met een goed gevoel af.

 

Hiep hiep hoera 1000 blogs…………

foto annekeDit is mijn 1000ste blog en dat vind ik eigenlijk best veel en hoe begon het allemaal eigenlijk.

Toen ik net gescheiden was had ik toch wel behoefte om dingen van mij af te schrijven zonder dat mijn directe vriendenkring/kennissen/familie er iets vanaf wisten dus iets anoniems.

Zo kwam ik terecht bij seniorennet en daar begon ik mijn eigen blog.
Het was vrij gemakkelijk om daar een blog te beginnen, het meeste stond al voorgeprogrammeerd dus precies geschikt voor mij.
Veel reacties kreeg ik niet, zo nu en dan en soms zag ik dat er wel 5 mensen tegelijk zaten te lezen, dat vond ik bijzonder en vroeg me ook wel eens af wie dat nou wel zouden zijn.

Na een jaar ongeveer liet een vriend me kennismaken met weblog en hij hielp mij op een avond om “mijn eigen” weblog te beginnen. Noelle52 gaf ik het als naam.

Nog steeds weinig reacties, een enkele keer wel en zelf ging ik ook wel andere blogs lezen en reageren.
Op een gegeven moment zag ik een schrijfuitdaging W.O.W bij Aline en het eerste woord waar ik iets over schreef was Proberen. Dat vond ik wel toepasselijk al maakte ik er Pro Beren van, dat vond ik destijds zelf nog wel origineel gevonden haha.
Ik vond die schrijfuitdagingen zo leuk dat ik als ik aan het werk was al stiekem even ging kijken wat het woord was en in gedachte al bezig was een blog te schrijven. Helaas met het weblog gedoe is ook hier helemaal de klad in gekomen.

Later ging ik meedoen met de WE300 bij Plato, mooie verhalen soms, origineel, goed geschreven. Ook verzonnen verhalen, een aantal bloggers zijn daar echt goed in, het is niet zo mijn ding. Mijn verhalen zijn toch meestal gebaseerd op dingen die ik meemaak of meegemaakt heb of ergens tegenkom. Soms een beetje opleuken of een klein beetje aan geschiedvervalsing doen. Dat is het grappige weer, niemand die het kan controleren of het echt zo is. Het boek waar ik al zo lang naar op zoek was dat ik via Plato’s tips te pakken kreeg.

Ik ben niet zo van op vaste dagen mee te doen aan rubrieken al zijn sommige de moeite zoals zwijmelen van Marja.

Ik kreeg leuke reacties, ging andere blogs lezen en zo ontstond op een gegeven moment een wisselwerking, ging je mensen wat leren kennen door hun blogs. Er kwamen er bij en vielen er ook wel weer af, zo gaat dat ook in bloggersland.

Na het drama weblog vertelde mijn collega Paulien (Plien’s weblog) mij over WordPress en wilde me wel helpen. Ik ging een dag naar toe (bleef gezellig nog slapen om de volgende dag naar ons werk door te gaan) en maakten we samen mijn nieuwe blog en dat noemde ik GEWOON ANNEKE.
Iets minder anoniem maar toch nog steeds aardig anoniem en dat is bloggen voor mij ook, vandaar dat ik mijn blog ook niet gekoppeld heb aan Facebook zodat ik er niet op straat door weet ik wie er op aangesproken zou worden.
Maar twee mensen die ik ook in het “echte” leven ken, de twee mensen die mij hielpen, kennen mijn weblognaam.
Voor mij is mijn weblog een uitlaatklep. Geen middel voor mij om nieuwe mensen te leren kennen of te ontmoeten, ik hoef dus zoals ik er nu over denk niet naar weblogger bijeenkomsten.

Toch heb ik een weblogger wel ontmoet Minoesjka en dat was gewoon heel erg leuk, we zijn een middag wezen wandelen op Kinderdijk, een hete dag, maar zo speciaal om met haar kennis te hebben gemaakt. En ik heb nog afgesproken een keer op een 50 + Beurs met iemand te gaan lunchen, daar kijk ik nu al naar uit.

En Mirjam die in dezelfde gemeente als ik bleek te wonen (wel in een ander dorp) en daar kwamen we bij toeval achter toen we beide bij een foto uitdaging een foto van Kinderdijk hadden geplaatst met de opmerking er bij dat we er in de buurt woonden.

Zit nu (op een week na) twee jaar op WordPress en heb alle oude blogs op een gegeven moment ingelezen om het verhaal compleet te hebben, dus die 1000 zijn het totaal van ruim 5 jaar bloggen.

Twee jaar hier en met mijn blog op seniorenweb erbij zo’n 50.000 hits en daar ben ik blij mee.

Maar het mooiste is toch voor mij het schrijven over verschillende onderwerpen, het lezen bij andere bloggers, waarvan sommige toch digitale vrienden geworden zijn.

Mijn inspiratie voor het fotograferen die ik grotendeels gekregen heb door AltijdMooiWeer, die zelfs in het natte moessonseizoen nog een mooie serie weet te maken en waardoor ik zelf ook meer ben gaan fotograferen en naar buiten gaan, zelfs in de herfst 😉 . Een verrijking.

Hoewel schrijven toch hoofdzaak is vind ik het toch leuk zo een keer in de week een fotoblog te plaatsen.

Bijzonder vond ik het ook toen Ria zo ziek was zij in het “echie” bloemen kreeg en veel steun van haar blogvrienden. Daar bleek dat de lijn tussen “echt” en “digitaal” soms heel dun is.
Dat heb ik zelf ook vaak zo ervaren, de lieve, praktische, soms kritische, leuke en grappige commentaren.

Niet te vergeten de gedichten van Lenjef die ik echt koester en zo nu en dan nog eens doorlees.

De humor van de Hulk. Laura, Geesje, Trees, Novelle en zo zijn er nog veel meer die trouwe blogvrienden zijn geworden zonder degene die ik niet noem te kort te doen.

Ook de vriend die me nogal eens een correctie doorstuurt omdat ik vaak meer met mijn hart dan met mijn taalkundige inzicht schrijf en regelmatig te lui, te gemakkelijk ben om het nog eens goed door te lezen.

DANK DANK DANK allemaal en hoop dat het nog heel lang door kan gaan.

Alle bloggers met hun eigen verhaal, lief en leed delen, mooie verhalen en gedichten schrijven.

En dit is dan mijn 1000ste blog. Natuurlijk moest dat voor mij precies uit 1000 woorden bestaan, dat is met wat knippen/plakken gelukt.