Sterke vrouwen

koppijnVanmorgen toen ik mijn mailtjes ging lezen was er opnieuw een mailtje van mijn opdrachtgever voor de krant waarin stond dat hij mijn hele vergoeding als onkosten wilde aanmerken voor de gemeente. Pff ik belde hem meteen op toen ik de afwijzing van de gemeente kreeg. Hij zou binnen een week reageren, twee en een halve week later belde ik maar weer, hij was er niet en ik stuurde vast een mailtje waarin ik de dingen uitlegde. Het werd een heen en weer gemail maar wat ik wilde gewoon die onkosten die ik voor de belasting ook mag declareren hoefde hij maar even op papier te zetten. Zo simpel in mijn ogen.
Maar ook hier blijken weer meerdere belangen te spelen en in zit daar als in een mangel ergens tussen. Even dacht ik, ik stop gewoon helemaal met alles.
Als ik opsta momenteel is dit het eerste waar ik aan denk en als naar bed ga het laatste waar ik mee bezig ben.  Heb steeds koppijn,wat ik normaliter nooit heb en kan nergens anders aan denken. De zes weken om te reageren zijn bijna om dus ik moet deze week uitsluitsel hebben. Daar werk ik nu 19 jaar en dan zo moeilijk doen en waarom, het gaat nergens om. Vorig jaar is er een nieuwe eigenaar gekomen in de drukkerij daar heeft het wel mee te maken. Die weet niets van het verleden en hoe dingen gingen allemaal.
Maar goed ik heb mezelf bij elkaar geschraapt vandaag en ben toch maar uit bed gegaan al had ik de neiging om heel diep onder mijn dekbed te kruipen en er niet meer uit te komen vandaag. (het weer deed daar ook lekker aan mee).
Opnieuw ging ik bellen en kreeg nu een ander aan de telefoon die beloofd heeft dat uiteindelijk vrijdag ik alles op papier zal hebben zoals ik het kan verantwoorden aan de gemeente en de belastingdienst.  Ik ben benieuwd.
Het was geen weer om in de tuin te gaan werken dus me maar gestort op het uitzoeken van oude foto’s van de krant waar ik er veel te veel van heb.
En dan kom ik een foto tegen van een vrouw uit Somalië. Ik weet nu nog hoeveel indruk haar verhaal op mij maakte toen ik met haar sprak. Zij was als spreekster bij Vrouwen van Nu en het onderwerp was vrouwenbesnijdenis.
Hieronder het verslag wat ik ooit maakte:
Als gast van deze avond was Naïma Addi Dahir aanwezig die iets vertelde over de vrouwenbesnijdenis zoals die nog steeds plaatsvindt in landen zoals Somalië waar voornoemde spreekster uit afkomstig is.
Allereerst vertelde zij iets over haar achtergrond, hoe ze een goed leven had met haar familie totdat in 1990 tijdens een burgeroorlog een andere stam aan de macht kwam in haar geboorteland waardoor haar situatie in een keer 100% veranderde en zij in 24 uur alles kwijtraakte.
Inmiddels woont zij 7 jaar in Nederland, is gescheiden en heeft drie kinderen van 17, 11 en 12 jaar.
Zij studeerde in Frankrijk van 1980-1985 waar zij vier talen leerde, nu kent zij 7 talen en volgens Naïma is kennis macht, wat je studeert, andere culturen die je leert kennen, dat kan niemand je afnemen.dsc00356
Iedere cultuur heeft haar eigen positieve en negatieve dingen, voor Naïma betekent Somalië warmte tussen familieleden, hulp voor elkaar en saamhorigheid.
Het grootste nadeel uit deze cultuur, iets waarvoor zij strijdt en daarom lezingen houdt is de besnijdenis van vrouwen.
Nog steeds heeft Naïma het er moeilijk mee om hier over te vertellen en uit te leggen wat voor grote consequenties deze besnijden voor meisjes en vrouwen heeft.
Maar zij ziet het als haar missie om de mensen voor te lichten en er zo aan bij te dragen dat dit “verminken van de meisjes”, zoals zij het noemt gestopt wordt.
Het onderwerp is nog een taboe zeker voor de mensen uit de landen waar dit soort praktijken nog orde van de dag zijn.
En als ik het weer lees denk ik wel, pff maak je niet zo druk, wat is je probleem nu eigenlijk als je kijkt naar wat voor problemen er allemaal zijn in de wereld die zoveel erger zijn. Waarbij vrouwen dit soort dingen nog moeten ondergaan en erger. En bewondering voor die sterke vrouwen die er tegen in opstand komen. Die vechten om hun leven te verbeteren.
En dat gaf mij ook weer de spirit om met mijn probleempje door te gaan en tot een goede oplossing te komen. Woman Power…….. we kunnen het allemaal behalve Hillary  😉

Een vrouwenfeestje….

14440893_10153925040953008_3300648149869467900_nZaterdag hadden we het feestje bij mijn vriendin en vooraf had ik een paar keer gebeld met haar en ze had verteld dat haar drie nichten ook zouden komen. Dat zijn meiden ongeveer van onze leeftijd waar we vroeger natuurlijk ook mee optrokken. Zelf houden ze ieder jaar nog een keer nichtendag met zijn vieren. Die nichten wonen in het dorp waar wij geboren zijn en waar mijn moeder ook woonde. Een heel enkele keer kwam ik ze wel eens tegen in een winkel als ik wat boodschappen voor mijn moeder deed maar daar hield het wel mee op.
Dus zei ik tegen mijn vriendin, wat leuk om die meiden met hun mannen ook weer eens te zien. De mannen komen niet mee vertelde ze het is een vrouwenfeest. Alleen mijn drie schoonzoons en kleinzoon zijn er als vertegenwoordigers van de mannen wereld.
Mijn vriendin is inderdaad echt een vrouwenvrouw. Bestaat dat woord ? 14440623_10153925041133008_4473301659138789212_nIk krijg een mooie rode streep er onder haha. Als ik kijk wat ze als alternatief geven in het woordenboek is het vrouwenbenen, vrouwenrouw en vrouwenrol haha. Grappig.  Maar zo is het wel. Zij houdt echt van die vrouwenclubjes zoals de volksdansgroep waar ze al jaren op zit. En zo nog meer andere vrouwenclubjes waar ze lid van is.
En dat is prima hoor, het is haar leven maar zelf ben ik totaal niet zo, ik ben meer een mannenvrouw zal ik maar zeggen (er verschijnt geen rode streep onder 😉 )
Niet dat ik geen leuke dingen met vrouwen wil doen, best wel hoor maar liever een op een, ik ben niet zo van die clubjes vrouwen. En natuurlijk is het geweldig leuk om met mijn zus of mijn vriendin(nen) samen te gaan winkelen of ergens naar toe te gaan. Onwijs te lachen en gek te doen.  14463127_10153925041068008_6477153959200445039_nAan de ene kant vind ik het altijd wel leuk om te zien en misschien ook wel een beetje jaloers als vrouwen dat zo spontaan kunnen met elkaar maar ik heb dat helemaal niet en ik word er altijd een beetje kriegelig van, weet niet waarom maar ik vind het te klef allemaal. Ik vind een combinatie van beide soorten eigenlijk altijd nog het leukste.
Maar goed het was best een gezellig feestje, achteraf waren de mannen van de nichten toch meegekomen omdat een van die meiden toevallig in de buurt op vakantie was en het toch wel een beetje raar zou zijn om te zeggen tegen die man, blijf jij maar alleen op de camping.
Aangezien ik verder van haar vriendinnen weinig 14440967_10153925041273008_7138497781646297218_nmensen ken natuurlijk ben ik maar bij die meiden aan tafel gaan zitten en dat was heel gezellig. Oude herinneringen opgehaald met elkaar. Echt leuk was dat.
Het was echt wel een geslaagd feestje. Haar vriendinnen hadden nog wat dingen in elkaar geflanst en we hebben lekker gegeten met elkaar. Het was prachtig weer en er was een groot terras bij dus je kon zo nu en dan ook nog even luchten.
Na afloop ben ik blijven slapen en voor mijn vriendin was het ook leuk dat ze niet alleen in een leeg huis kwam (ze is ook alleenstaande) en we nog even na konden praten over het feestje en alles. Ze vond het heel leuk de collage die ik gemaakt h
ad. Met een glaasje wijn erbij werd het toch wel half 2 voordat we n14469665_10153925040958008_6779363299039827359_naar bed gingen.
De volgende dag zijn we nog naar de boulevard gegaan, een prachtig zomerse dag. We konden nog met moeite een plaatsje vinden op het terras waar we altijd graag zitten op het hoekje met uitzicht over het water en strandje. Op het strandje was het vol en er werd zelfs nog gezwommen. En kwam ook een motorclub met oude motoren waar mannen op zaten netjes gekleed met overhemd aan. Toen ze wegreden kregen ze heel wat bekijks en natuurlijk gingen ze flink stoer doen, veel gas geven zodat het gras omhoog werd gegooid. Het was wel een mooi gezicht. Deze plaats bij de boulevard is altijd een pleisterplaats waar altijd veel motorliefhebbers naar toe komen. Een mooi zomers weekend in Harderwijk.

Womanpower

Afgelopen week ging ik naar een aantal jubilarissen van de Vrouwen van Nu. Voorheen was dit de Plattelandsvrouwenbond maar de naam is een aantal jaren geleden aangepast om het beetje oubollige imago op te krikken. (eigen interpretatie) .IMG_8876 (Small).JPG
De voorzitter vroeg of ik een mevrouw die 65 jaar lid was een beetje in de schijnwerpers wilde zetten dus ik ging even een gesprekje met haar hebben.
Ik ken haar al jaren, een dame waar ik veel respect voor heb en als ik 100 mag worden dan graag zoals zij is. Iemand die nog volop in het leven staat, veel leest, overal mee naar toe gaat ondanks dat ze slecht loopt. Ze is inmiddels 96 jaar oud en haar man was huisarts bij ons in het dorp.
Ze vertelt me dat in de tijd dat zij lid werd van de club, zal ik het maar even noemen, dit eigenlijk voor de vrouwen het enige was waar zij eens zelf aan het woord kwamen want in die tijd was het toch nog wel voorbehouden aan de mannen.
Zelf was ze ook voorzitter geweest en ze vertelt me dat het haar heel erg verrijkt heeft. Een cursus spreken in het openbaar, boekbesprekingen, gezellige uitjes met elkaar, Engelse les gegeven door een docent van school.
Onder haar voorzitterschap ging een groep een uitwisselingsreis maken met Engelse dames.
In die tijd werd een klein vliegtuig afgehuurd en ze vertelde dat iemand van de KLM bij haar thuis kwam om dit te regelen. (?? )  De mannen gingen toen ook mee. Daarvoor hadden de dames die cursus Engels gevolgd.
Daarna gingen ze nog een keer naar Denemarken en werden ook met uitwisselingen alles provincies in Nederland bezocht.
Daarmee werden contacten opgebouwd die nog jaren geduurd hebben. Gezien haar leeftijd zijn er inmiddels natuurlijk al veel overleden.
Vol enthousiasme vertelt ze over deze club waar ze nog eigenlijk alle avonden dat er iets georganiseerd wordt komt. Ook op deze avond waren er toch meer dan 100 leden.
Zelf zat ze in het bestuur van een rustfonds. Daar werd door de leden 25 cent voor betaald om mensen die ernstig ziek waren geweest aan te laten sterken in een huis in de Lage Vuursche. Een bevlogen dame met mooie verhalen.
Ze hebben nu nog steeds heel interessante onderwerpen en regelmatig word ik gevraagd om er iets over te schrijven. De meest indrukwekkende vond ik van een vrouw die zelf besneden was en daar nu actie voor voerde om dit af te laten schaffen. Om kippenvel van te krijgen.
Daarnaast zijn er ook allerlei clubs waar je lid van kan worden, een tuinclubje, quilten, fietsen, boekbespreking en nog meer activiteiten.
Heel veel vriendschappen en contacten zijn via deze vrouwenclub ontstaan. Maar als ik zo van achteruit de zaal waar ik zit naar voren kijk zie ik praktisch allemaal grijze en witte kopjes. Ook deze club veroudert. Op de dringende oproep van de voorzitter voor nieuwe bestuursleden reageert nog niemand ondanks het grote leden bestand.
Pogingen om nieuwe jonge leden te enthousiasmeren zijn niet gelukt. Ik zie het bij al dit soort verenigingen die op een of andere manier de aansluiting met de jeugd missen.
downloadVrouwen zijn natuurlijk nu veel mondiger , hebben andere interesses en dat snap ik best wel ook.
En hoewel ik het een prima club vind ben ik zelf ook niet zo’n clubjesmens al hebben ze me al regelmatig gevraagd om ook lid te worden.
Toch eigenlijk wel jammer dat deze clubs op den duur ook gedoemd zullen zijn om uit te sterven want ze hebben toch veel bijgedragen aan de ontwikkeling en zelfverzekerdheid van veel vrouwen toen dit allemaal nog niet zo vanzelfsprekend was.

Zit een vrouw bij de Hema

slapenGisteren lag ik op 10 uur al op bed, niets voor mij maar ik heb bijna het klokje rond geslapen, had het even nodig.
Toch nog maar even langs mijn moeder gegaan vandaag, ze had wel veel pijn en ze lag nog veel op bed vertelde ze.  Niet zo gek natuurlijk.
Bij de Hema een bakje koffie gaan drinken en een broodje eten. Naast me komt een mevrouw zitten, ik ken haar als zoveel mensen uit het dorp, niet heel persoonlijk maar ik heb wel eens eerder met haar zitten praten toen ze aan het fietsen was. Ze is denk ik al een flink eind in de zeventig en een goed ontwikkelde vrouw die eigenlijk over van alles wel mee kan praten.
Hallo zeg ik, ook even een bakje bij de Hema doen.
Ja zegt ze, ik dacht dat er misschien iets speciaals vandaag zou zijn omdat het Valentijnsdag is maar dat is niet zo. En nu miste ik de bus dus heb ik mezelf maar verwend met een appelpunt. Ik vind het altijd zo leuk om iets te krijgen, het hoeft geen waarde te hebben en maar een hebbedingetje te zijn. Gek eigenlijk hé.
Zo raken we in gesprek. Ze vertelt me dat ze ook regelmatig naar Rotterdam naar de markt gaat, gewoon zegt ze, even verstand op nul en die drukte geeft me het gevoel dat ik ergens bij hoor. Ik weet niet hoe ik dat precies kan vertellen hoe dat voelt.
Maar ik snap precies wat ze bedoelt, dat soort dingen heb je gewoon als je alleen bent, geen zin hebt om altijd binnen te blijven zitten dan ga je die dingen opzoeken.
Ze vertelt met nog een mooi verhaal over haar schoonmoeder die helemaal niet van bossen bloemen hield en als ze er een kreeg altijd zei, hoe krijg ik straks die vaas weer schoon als je uitgebloeid zijn en de rommel er van.
Ik vond haar altijd maar een zeur, zei ze, maar nu denk ik precies hetzelfde dan krijg ik van die grote takken die ik een grote vaas moeten en dan denk ik hoe krijg ik die zware vaas met al dat water weer leeggegoten als alles uitgebloeid is.
Hoe ouder ik word hoe vaker het lijkt alsof ik in de spiegel kijk en mijn moeder zie. appeltaartEn soms heb ik ook het idee dat ik mijzelf verloochen om met de tijd mee te doen, zegt ze heel openhartig.
Wil je soms ook een punt appeltaart vraagt ze aan me, maar ik bedank, heb net een broodje gegeten zeg ik tegen haar.
We zitten zo nog even te praten over dingen in het dorp, de vrouwendag waar ik nog naar toe moet gaan. Verschillende culturen, godsdiensten, onze kinderen.
Met een goed gevoel stap ik even later op de fiets en ga naar mijn volgende adresje, een vrouwendag dus waar ik even foto’s ga maken en een gesprekje voor een verhaal er bij.
Onderweg bedacht ik me dat ik ook nog een verjaardag had vandaag dus meteen daar maar naar toe gegaan. Ze vragen of ik blijf eten en ik denk, waarom ook niet, gezellig toch en ik hoef zelf niets te doen.
Nu ik toch on tour ben ga ik meteen even naar mijn vriendin en haar man, heb voor hen een kleinigheid gekocht omdat ze er gewoon ook altijd voor mij zijn en het Valentijnsdag is vandaag. Ze gaat met mij mee kijken voor iets nieuws op de vloer aankomende week.
toneelspelenMijn laatste klusje voor vandaag is een toneeluitvoering, ik kom een half uur voor de pauze binnen maak wat foto’s. Ik vind het een aardig saai stuk, kom nog wel wat bekenden tegen en drink even een wijntje en maak een praatje over het stuk met de regisseur.
Zo was het wel weer welletjes voor vandaag, heel de dag op pad zonder thuis geweest te zijn en dat in mijn “vrije” weekend. Nu nog even met de beentjes op tafel, glaasje wijn en detective kijken.

Vrouwendag…..

vrouwendagAfgelopen vrijdag was het Internationale Vrouwendag en gisteren werd er hier in ons dorp een bijeenkomst georganiseerd door vrouwenbonden waar zo’n 250 vrouwen aanwezig waren.
Ik vind deze dag best belangrijk, in veel landen is de positie van de vrouw nog heel erg slecht en ook in Nederland is nog niet alles zoals het zou moeten zijn.

Een dag met lezingen, muziek en samen lunchen, ik had een uitnodiging gekregen om te komen, het programma zag er wel afwisselend uit.
Nu moet ik zeggen dat ik eigenlijk niet iemand ben die van die vrouwenclubs houd eigenlijk.

Aan de ene kant ben ik soms wel eens jaloers op vrouwen die dat wel hebben en aan de andere kant word ik er ook altijd een beetje kregelig van.
Ik heb dat nooit gehad wel een paar goeie vriendinnen waar ik ook vreselijk mee kan lachen en eindeloos praten maar niet van die vrouwenclubjes, ben wat dat betreft aardig solistisch ingesteld.

Maar goed de dag begon, na een bakje natuurlijk, met een lezing over het ontstaan van vrouwendag, het meeste wist ik wel maar wel interessant.
Daarnavrouwendag kwam Bettine Vriesekoop een lezing houden over “Vrouwen in China” . Op zich een interessante lezing die, als Bettine het net zo goed had kunnen overbrengen als dat ze kon tafeltennissen, wel boeiend zou zijn geweest.
Helaas was dat het niet geval zodat iedereen na een half uur al een beetje de concentratie verloor en opeens zo nodig naar het toilet moest en dat maakte het ook heel onrustig in de zaal.

Zelf was ik ook halverwege de interesse kwijt helaas, maar goed daarna kwam nog iemand van het Europees Parlement die wel haar zegje kon doen maar  te weinig tijd had zodat er geen vragen meer gesteld konden worden en dat was wel jammer.

Het is ook niet makkelijk om zo’n dag te organiseren, dat snap ik best wel en zeker voor 250 vrouwen doe je het niet gauw goed. 😉 Misschien dat ik daarom niet zo van dit soort bijeenkomsten houd.

Het muzikale element bestond uit vier dames die a capella een aantal nummers zongen en dat zat zo ontzettend leuk en hilarisch in elkaar, naast het feit dat ze ook nog goed konden zingen, dat het de ochtend heel leuk afsloot.

Ik heb nog even geluncht en hier en daar een praatje gemaakt in de pauze en daarna ben ik lekker afgehaakt, had het wel even gehad en geen zin om ook het hele middagprogramma nog te volgen.

slapenenn beerHet weer nodigde uit om lekker met een dekentje op de bank te gaan liggen met een boek en dat heb ik dus gedaan, niet veel gelezen want volgens mij was ik na een halve bladzijde heerlijk verdwenen in dromenland…………..

 

Plaatjes internet foto @anneke