Silence is golden…..

Het begint wel een beetje op een zeurblog te lijken maar niets is minder waar hoor had vandaag echt een super fijne dag.
Maar zaterdag voelde ik het al, veel naar de wc om te plassen, branderig gevoel en ik wist het eigenlijk meteen blaasontsteking, vast.  En precies in het weekend en ik had geen zin om iemand te charteren om me naar de Hap te brengen dus maar geprobeerd wat eigen middeltjes in de strijd te gooien om het in ieder geval wat minder erg te maken.
Paracetamol, een dubbele dosis cranberry pillen, veel drinken en bitter lemon daar zit kinine in en dat is ontstekingsremmend. Onder het mom van baat het niet dan schaadt het ook niet.
Het leek nog te werken ook, de tussentijden werden langer zo lang dat ik zelfs kon gaan fietsen nog gelukkig. Alleen zondag voelde het wat minder lekker en ben ’s middags maar lekker op de bank wat tv gaan kijken. Denk een beetje koortsachtig want ik had het gewoon koud soms terwijl het geloof ik bijna 30 graden was of zo. Was gewoon blij dat Wim er dit weekend niet was.  Na het eten ’s avonds voelde ik me weer wat lekkerder met dezelfde opkikkers en ben ik nog een rondje gaan fietsen door de polder. Kwam echt bijna niemand tegen, een tractor, wat een rust zo mooi.
Maar tijdens het eten brak er ook nog een vulling van mijn voortand, pfff ook dat nog dacht ik. De vulling voelde sinds het ziekenhuis al niet lekker aan maar waarom moet ie dan precies nu er uitgaan.
Vanmorgen voelde ik me eigenlijk prima, ook vannacht had ik goed geslapen maar toch voor alle zekerheid nog maar even mijn urine laten nakijken bij de dokter en inderdaad het is een blaasontsteking dus kreeg een kuurtje.
Meteen de tandarts ook gebeld en kon vanmorgen om half 12 al meteen komen, zo blij mee dat hij meteen gerepareerd was.
Het was ook een ultieme test om te kijken of mijn draaierigheid echt wel over was en ja hoor, zelfs toen ik zo ver achterover getakeld werd in die stoel bij de tandarts voelde ik helemaal niets. Alleen toen ik weer overeind wilde even een klein beetje dizzy maar dat gebeurde wel met meer mensen zei de tandarts. Vind het nog steeds zo bijzonder dat door zo’n korte behandeling het helemaal weg is. Na een rondje dokter, apotheek en tandarts kon ik gaan fietsen. Wat een zalig weer is dit, best een flinke wind maar die maakt het voor mij ook aangenaam.
Een mooi rondje gemaakt, uurtje siësta en in de tuin gaan werken, had nog wat andijvie plantjes gekocht die ik nog moest poten. Zomaar lekker lopen rommelen tussendoor bij de vijver zitten met een sloot thee, hoe goed kan een mens het hebben. Er waren zoveel blauwe waterjuffers dat ik het niet kon laten om toch mijn camera maar even te pakken.
Er is altijd van alles te zien ook de schaatsenrijders, wilde bijen zag ik nog, vliegen en heel veel andere insecten. Wat een gewriemel overal, mijn tuin leeft echt en dat maakt me blij.
(Al mogen de vliegen wel even weggaan hoor als ik buiten zit te eten, niet dat ik ze wat zal doen als ze buiten zijn maar toch…..ze zijn gewaarschuwd )
Voor wie het interessant vindt nog iets over de schaatsenrijders in mijn vijver. Op de foto kan je ook goed zien dat ze “schaatsen” op de oppervlakte spanning van het water. Zelfs parend zakken ze niet door het water heen ;)…
De schaatsenrijder beweegt zich voort door het veroorzaken van een werveling die een naar achter gerichte impuls heeft. De schaatsenrijder krijgt daardoor zelf een voorwaartse impuls. Deze wijze van voortbeweging is geheel analoog aan roeien.
De middelste poten zijn de ‘roeipoten’ en de achterste zijn de ‘stuurpoten’. Een schaatsenrijder kan dus over het water rennen, maar ook duiken en zelfs vliegen waardoor ver van het water kan worden overwinterd. Op het land is dit dier echter niet zo snel, en bij aanraking worden kleine sprongetjes gemaakt om te ontsnappen.
Het drijfvermogen is een ander verhaal. Vroeger werd gedacht dat de pootjes een beetje vettig zijn en dat ze blijven drijven doordat vet water afstoot. Het klopt dat de pootjes met een wasachtige stof bedekt zijn, maar het is gebleken dat het iets anders zit; onder de pootjes en ook op de buik zitten talloze kleine haartjes (setae) die het water afstoten. Dat kan alleen als de haartjes zo klein zijn dat ze de oppervlaktespanning vergroten door een dun laagje lucht vast te houden. De haartjes op de poten zijn inderdaad zo klein dat ze alleen te zien zijn met een elektronenmicroscoop. Ook andere insecten blijven op het water drijven door de oppervlaktespanning, maar de constructie aan het eind van de poten van de schaatsenrijder zorgt ervoor dat hij alleen op het uiteinde van zijn poten rust, waardoor hij in staat is met zijn lange poten over het water te roeien. Info Wikipedia. 

Snel lezen…….

Wat heb ik altijd veel gelezen, ik verslond echt boeken. Alleen de laatste jaren komt het er eigenlijk helemaal niet meer van een boek te lezen. Hooguit nog eens op vakantie dat ik een boek meeneem maar daar blijft het eigenlijk wel bij.
Toch als ik bij de kringloop ben heb ik zo nu en dan wel eens boeken meegenomen met een intrigerende titel en dat komt nu goed van pas.
Want als ik wat rust (lekker op mijn stretcher in de tuin, mijn schoondochter zei, het lijkt wel of je op vakantie bent geweest zo bruin ben je al) dan toch maar een boek lezen.
En in drie dagen tijd heb ik al twee boeken uitgelezen. Niet de aller  dikste boeken maar toch….. Snel lezen, ik kon het altijd goed en blijkbaar kan ik het nog steeds.
Op de middelbare school moesten we bij Engelse les soms een of twee hoofdstukken uit een boek lezen. Meestal was ik als eerste klaar. De leraar geloofde dat echt niet. Hij was niet mijn favoriete leraar, heette Hengst en als ie geagiteerd was begon het puntje van zijn neus te trillen, zie het nog voor me.
Op een keer was ie het blijkbaar zat dat ik altijd zo snel klaar was en zei, vertel maar eens wat je dan gelezen heb. Ik denk dat hij hoopte dat ik het niet wist maar nee hoor, ik kon het hem precies vertellen. Het puntje van zijn neus vertelde me dat hij niet blij was dat hij me er niet kon betrappen ergens op.
Maar dit terzijde. Vanmorgen mocht ik even uit mijn “kooitje” wegvliegen met mijn vriendin. Gezellig bakje bij de Hema gedaan en daarna mijn boodschappen gedaan. Heerlijk om er even uit te zijn, hoe heerlijk mijn “kooitje” ook is hoor, zeker met dit prachtige weer. De vele waterjuffers die mijn vijver bevolken, de gierzwaluwen die in de blauwe lucht langs scheren. De tuin die ontploft is en er al weer zo mooi uitziet.
Maar ik snap mijn moeder opeens veel beter als ze tegen me zei dat ze ’s avonds altijd alleen was. Als ik dan zei, maar mam, ik ben ook de meeste avonden alleen thuis, waarop zij steevast antwoordde “Ja maar jij kan weggaan als je wilt”.  En daar had ze helemaal gelijk in natuurlijk.
Maar het gaat goed hoor, zo goed dat als het zo door gaat ik vrijdag gewoon naar Apeldoorn ga naar Wim. Thuis zie ik toch zoveel dingen die ik wil doen in de tuin maar nog niet kan en daar hoef ik helemaal niets. Maar kijk het even aan. Morgen ga ik met mijn zus een eindje fietsen om te kijken hoe dat gaat.
Ben nu echt al een paar dagen pijnvrij, zo nu en dan nog wel wat stijf als ik zoals vanmorgen een eind gelopen heb.  Maar het gaat gewoon steeds beter.
O ja de boeken die ik las, een van Renate Dorrestein (die zoals ik hoorde pas overleden is) met de titel Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor.
Halverwege het boek begon ik het saai en eentonig te vinden en aan het einde had ik het idee dat er opeens een eind aan gedraaid moest worden. Niet indrukwekkend vond ik .
Vanavond om half zes, het was nog zulk heerlijk weer en met een tuin op het westen het zonnetje nog volop in de tuin begon ik aan een boek van Remco Campert “Een liefde in Parijs” .. Ik las het in een keer uit achter elkaar (was ook niet zo’n dik boek 160 blz.) . Echt een leuk boek om te lezen.
Half 8 was het uit, nog heerlijk buiten gegeten, heb een aantal salades gekocht, mij straf je niet met iedere dag salade. Iedere keer doe ik het anders, soms met wraps soms met tonijn of aardappelsalade. Alles binnen 5 minuten klaar, weinig afwas…..lekker hoor.

Wat een verschil…..

Ja toch maar ff een blogje er tegenaan gooien. Het gaat gelukkig iets beter al zou ik het zelf nog wel wat sneller willen, geduld is nu eenmaal niet mijn sterkste punt en niks doen ook niet.
Maar ik laat het vanzelf wel om wat te gaan doen want mijn lijf fluit me dan wel aardig terug en ben wel zo verstandig om daar naar te luisteren.
Vanmorgen mocht ik voor ’t eerst weer douchen en daar knapte ik ook wel van op.
Heb de afgelopen dagen al veel visite gehad, bloemen, kaarten, appjes nou noem het maar op en dat is ook wel leuk. Vanmorgen kwam mijn werkgeefster met haar dochter met een grote bos bloemen. Het is nog een beetje doe het zelf voor de bezoekers maar dat lukt ook wel. Ze kon meteen mijn dekbed weer naar boven sjouwen want vannacht wil ik weer in mijn eigen bed slapen. Twee nachten op de bank ging best maar is niet ideaal. Kan best wel wat weer hoor koffie of thee zetten, gisteren weer voor ’t eerst warm eten gemaakt en gegeten.
Zo’n vijfendertig jaar geleden had ik ook een buikoperatie, zou toen een laparoscopie zijn maar ik werd helemaal open gejast omdat ze ergens een bloedprop hadden gevonden die verwijderd moest worden. Toen lag ik gewoon 10 dagen in het ziekenhuis daarvoor en nu werd ik na 1 dag naar huis gestuurd. Ook prima hoor want ben net zo lief thuis maar wat een verschil.
Heel efficiënt allemaal zoals dat gaat op de afdeling chirurgie maar heb het echt getroffen hoor, wat een aardige verpleegkundigen al vanaf de eerste die ik tegen kwam. Mij hoor je echt niet klagen.
Wat wel hetzelfde is, is de pijn. De arts had wel gezegd dat ik daar de eerste dagen last van zou hebben maar ik had, misschien tegen beter weten in van de vorige operatie gehoopt dat het nu minder zou zijn.
Het is prachtig weer inmiddels heb vanmiddag lekker in de tuin gezeten, zag de eerste waterjuffers weer uit de vijver komen zich drogend en koesterend in het zonnetje. Ze bleven gewoon zitten toen ik met mijn camera in de buurt kwam (fotograferen mag wel 😉 ) dus ze waren ook nog duf en ik voelde ergens wat verwantschap.
Over een paar dagen zullen ze met hun vlugge bewegingen weer volop vliegen over mijn vijver en zich tegoed doen aan de bloemen en dat blijft ieder jaar een prachtgezicht om naar te kijken.

Beter te geven dan te ontvangen…..

18619915_10154618336513008_418200161569316696_nZoals ik eerder al schreef had ik heel veel tomatenplanten, veel te veel om zelf te houden dus daar moest ik wat mee. Eerst dacht ik, ik zet ze gewoon met een potje er bij 50 cent per plant voor mijn huis. Maar later dacht ik, ik geef ze gewoon weg aan iemand die ze graag wil hebben.
Dus een bord gemaakt met wat voor planten het waren, wat voor soort tomaten en een plank tussen twee bloembakken gelegd en daar de potjes opgezet gisteren met gratis mee te nemen.
De buurvrouw aan de overkant die vroeg wat ik aan het doen was wilde meteen de eerste wel hebben. Foto katIk had zo’n 25 plantjes en ik was er gisterenavond al 10 kwijt. Vanmorgen ging ik met mijn zus op stap en toen ik thuis kwam was het plankje leeg. Zo grappig, had er nog een paar in de tuin die ik er ook bijzette en binnen een uurtje weer weg. Dat werkt dus wel.
Ik hoorde de brievenbus en er lag een envelop, ik opende hem en daar zat een kaart in, deze dus. Met de naam er onder die ik even weggehaald heb maar ik weet ik ieder geval iemand die mijn plantjes geadopteerd heeft. Toch leuk die reactie.
Vanmiddag had ik helemaal nergens zin in, gisteren aardig in de tuin bezig geweest en nu ging ik lekker op mijn kussens op de vlonder naar de vijver liggen kijken. Het was een prachtig gezicht er waren zoveel waterjuffers aan het dansen, aan het paren, eieren aan het afzetten. Stekelbaarsjes hebben ook hun nestjes die de mannetjes met hun rode buiken fanatiek verdedigen. En de tientallen kikkervisjes die overal in de vijver zwemmen. Een en al leven.
Ik kon het niet laten en pakte toch even mijn camera, liggend op het vlonder, zittend, kruipend naar andere kanten een aantal foto’s gemaakt. Om het moment nog een keer opnieuw te beleven.  Toen ik een jaar of 3 was ben ik een keer aan het oog van mijn moeder ontsnapt en in de sloot gevallen. Ik was bijna verdronken toen, er dreef nog een klein stukje van mijn jurkje boven water.

Mijn moeder stond gillend aan de kant ze kon niet zwemmen, de sloten waren toen nog veel dieper, de buurman sprong over het hek zo de sloot in en redde me. Ik lag visjes te kijken en in het water gevallen. Toen al, heb heel wat keren later ook nog op de brug over de sloot in het water liggen kijken.
Na ruim 60 jaar is er nog niets veranderd ik vind het nog steeds leuk al bleef een nat pak me vandaag gelukkig bespaard.