Drie vrouwen bij de voetbal……

gelukkige-jongen-cartoon-voetballen_33070-1727Al weer jaren geleden ging ik zondags altijd kijken als mijn zoon ging voetballen bij de thuiswedstrijden in ieder geval. Maar meestal gingen we ook mee naar de uitwedstrijden. En met mij nog meer mensen natuurlijk.
De mannen gingen meestal langs de lijn staan maar wij zaten vaak als vrouwen met zijn drieën (of meer) op de tribune om te kijken.
Niet alleen om te kijken, in dit tijd was ik behoorlijk op de hoogte van de laatste nieuwtjes van het dorp. En we hadden ook best een hoop lol met elkaar.
Een van de drie vrouwen waar we mee zaten was echt een voetbal vrouw. Haar man voetbalde, haar zoon, dochter en zelf had ze ook jaren gevoetbald. Daarnaast deden deze man en vrouw beide veel vrijwilligerswerk bij de voetbal dat zo ongeveer hun tweede huis was.
De andere vrouw had samen met haar man een goed lopende slijterij. Zij was degene die altijd alles wist over de dorpsnieuwtjes. Relatieproblemen, overlijden, ziektes, geboortes nou ja alles wat er kan gebeuren in een gemeenschap en waarvan ik meestal het meeste miste omdat ik blijkbaar wat dat betreft niet in “de goede groep” mensen zat. Nog steeds niet trouwens en dat vind ik prima. Hoef alles ook niet te weten wat er gebeurt op het dorp. blabla
Samen met haar lag ik in het ziekenhuis toen ik ging bevallen van Angela. Ik was de eerste die op bezoek kwam toen haar zoon was geboren. Zij kwam later bij mij thuis toen Angela was geboren. We gingen ook vaak samen met dezelfde bus op controle naar het ziekenhuis.
We kenden elkaar dus best goed.
De bezoeken aan de voetbal werden minder, zeker toen ik fulltime werkte had ik echt niet meer de tijd er voor over om vaak te gaan. Zij verkochten hun winkel. Ik ging nog op visite in hun nieuwe appartement.
Altijd als ik haar ergens tegen kwam hadden we meteen weer een praatje.
Afgelopen week kwam ik haar tegen in het Huttendorp. Ze zat met haar man op een bankje te kijken naar haar kleinkind dat ook meedeed met het Huttendorp.
Ik ging naast haar zitten en zei “He Nel, hoe gaat het met jou”.  Ik verwachtte meteen een antwoord en een praatje want haar mond stond nooit gauw stil.
Maar ik kreeg een vreemd antwoord ” Heb je wel eens meer naast me gezeten” zei ze tegen me. Ik keek haar aan en zag een vreemde blik in haar ogen, ze wist echt niet meer wie ik was. Om haar niet verder in de war te brengen vroeg ik naar haar kleinkinderen die meededen. Even haspelde ze met de namen van haar dochter en kleinkind.  Ze was snel weer stil. Ik zag haar met haar tasje bezig. Even er in kijken, vastpakken, weer neerleggen.  Het kwam me zo bekend voor en ik dacht, zij is dementerend. Ik bleef een poosje bij haar zitten, gewoon wat kletsen over de kinderen en na een poosje zei ik weer verder te moeten. Ik was zo enorm geschrokken en het hield me nog heel de avond bezig. alzheimer
De volgende dag kwam ik haar dochter alleen tegen en vertelde haar zo geschrokken te zijn van haar moeder. Ze vertelde dat ze Alzheimer had en dat het heel snel achteruit ging met haar. Later sprak ik haar man ook nog die vertelde haar niet meer alleen te kunnen laten. Ze is pas 68 jaar oud…… pfff de angst van iedereen denk ik wel althans die van mij soms wel hoor. Niet dat ik er dagelijks mee bezig ben, gelukkig niet maar als ik dit dan weer zo hoor en pas al die man met zijn ook relatief jonge vrouw die Alzheimer heeft dan hoop je toch wel dat het je bespaard blijft.

Terug in de tijd…..

dsc00009-smallJa heb toch wel wat andere bezigheden gezocht en ik was al begonnen met het uitzoeken van mijn foto’s die ik voor de krant gemaakt heb. Vanaf 2000 heb ik een digitale camera en alle foto’s bewaard en opgeslagen die ik gemaakt heb. Maar mijn kwaliteit dus grootte van foto’s is inmiddels veel groter geworden dus mijn externe schijf begon aardig vol te lopen.
Dus hier en daar maar wat gaan opruimen want van veel gebeurtenissen heb ik toch meer foto’s gemaakt. Helemaal alles weggooien vind ik nog wel een beetje zonde hoewel dscf9557-smallik de “gewone” foto’s en negatieven van de eerste jaren inmiddels wel allemaal weggedaan heb. Veel weggeven aan mensen die er op stonden en de rest door de versnipperaar, had een hele doos vol waar ik toch niets mee deed.
Het is veel werk om te doen maar het is ook wel leuk en het meeste kan ik met mijn rechterhand doen. Van sommige foto’s moet ik ook wel denken van goh wat was er toen aan de hand. Nu heb ik ook de teksten nog bewaard dus desgewenst kan ik het ook nog even nalezen.
Het viel me wel op dat er een aantal openingen van nieuwe winkels waren die inmiddels al lang weer ter ziele zijn, het niet gered hebben of gewoon weer gestopt zijn.
echtpaarEn dan nog het grote aantal mensen dat ik tegenkom dat inmiddels is overleden. Kwam natuurlijk vaak bij mensen die 50 of meer jaren getrouwd waren en als je dan zo’n 15 jaar later komt ja dan zijn er best veel al weer weg.
Ook leuke dingen die ik tegen kwam zoals van het echtpaar dat 70 jaar getrouwd was, Kees en Marie. Ze hadden hun werkzame leven lang in de horeca gezeten en daarna gingen ze met een camper trekken, de hele winter gingen ze overwinteren. Prachtige mensen, beide inmiddels al weer jaren geleden overleden. Ze hadden ook een groot verdriet dat hun dochter nooit meer thuis kwam. Maar ondanks dat zulke positieve en open mensen. Ze hielden ook allebei van kaarten en ik weet nog dat ik Marie  tegenkwam op het winkelcentrum en we een praatje haddstringparade-smallen. Ik vertelde dat ik ’s avonds ging kaarten in ’t café en ze was toen denk toch al een eind in de 80 maar ’s avonds  was ze er om mee te doen. De verhalen die ze wist te vertellen over hun café tijd. Geweldig.
En een foto van een wedstrijd bij de opening van een Expert zaak waarbij de mensen zo lang mogelijk op een wasmachine moesten blijven zitten buiten voor de winkel. En de foto van het eerste team van de voetbal allemaal in een string, een weddenschap bij het 75 jarig bestaan van de voetbalclub. Zitten best mooie billen bij hoor ;).
Of het echtpaar dat echt letterlijk met het huwelijksbootje naar het stadhuis kwamen om er in te stappen…… nog in zwart wit want in die tijd moest ik alle foto’s nog in zwart wit aanleveren.Huwelijk.jpg
En tussen al die foto’s van de krant ook nog een foto van mijn nichtje. Ik paste een keer op haar en toen zijn we chocolaatjes gaan maken. Op de foto kan je zien dat de liefde voor chocolade er al vroeg in zit. Ik weet nog dat ik een filmpje van haar gemaakt had en dat ik zei je bent een chocolade monster dat ze antwoordde “ik vind het gewoon lekker”.
Ben tot 2002 gekomen inmiddels, de echte opslagwinst zal ik pas krijgen in de latere foto’s maar best leuk werk om zo even te doen en meteen weer inspiratie voor een blogje.