Struinen door de polder

Beeld zwarte stern (Middel)52489237_10156139664438008_2909338600665513984_nHet was afgelopen zaterdag prachtig weer om er op uit te trekken dus via het Zuid-Hollandslandschap waar ik beschermer (soort donateurschap) van ben een route gedownload in de Perkouwse Driehoek, zo’n 10 km fietsen bij mij vandaan.
Een wandeling door de weilanden, bosschages, zandpaden, graspaden, kortom lekker struinen door de polder de route had de naam “Zwarte Sternroute”. Voor mij eigenlijk wel de mooiste vogel in de zomer van de polder.
Nu zijn die nog niet in het land maar dat mocht de pret niet drukken, het is echt wetland gebied een paradijs voor de weidevogels, watervogels en allerlei andere dieren en planten.
Ook nu in de wintertijd mooi om te zien allemaal. Bij de route zaten ook beschrijvingen waar we langs kwamen en het is altijd Wim zijn taak om de route te lezen. Ik vind het weer leuk om onderweg wat foto’s te maken en dat had ik dus ook gedaan.
Stern22 (Middel)Op een gegeven moment begon Wim te mopperen, er klopt niets van die route, we missen van alles wat we nog moeten zien.  Samen nog even zitten kijken en ik zag ook niet waar het mis was gegaan. Toch maar weer verder gelopen via een landweg tussen de weilanden. Al een flink eind op weg toch weer beginnen te twijfelen.
Nou ja zei ik dan gaan we dezelfde route maar terug het is niet anders. Dus wij al weer een km of zo terug gaan lopen. Daar kwam een mevrouw aan met een hond en wij vroegen of zij wist hoe deze weg waar wij op liepen heette en dat wist ze. Ze vond het ook wel gezellig een praatje met ons maken en zette ons weer in de juiste richting. Het bleek dat Wim dacht dat we al veel verder in de wandeling waren. Wij onze weg dus weer vervolgd. De mevrouw liep nog een stukje met ons op, even dachten we dat we haar echt niet meer kwijt zouden raken. Maar het was ook wel grappig, een aardig mens, beetje praatziek dat wel. Tegen Wim nog zeggen dat hij met zijn armen moest zwaaien als ie liep, dan ging het beter haha. Stern2En dat hij niet zo kinderachtig moest doen over de wind, zoveel wind was er nu niet zei ze.  (Wim moppert in de polder altijd over de wind, met al die bomen in Apeldoorn niets gewend. Ik mopper daar altijd op de heuvels op de Veluwe, ik in de platte polder niet gewend, zo houden we elkaar in evenwicht 😉 ) .
We zaten weer op het goede spoor, kwamen door een mooi smal pad met aan beide kanten wilgen die net gesnoeid waren.
Aan het einde ging het nog een keer mis, we misten een blauwe pijl (we gaven de twee dames de schuld die daar op een bankje zaten en vast voor die pijl gezeten hebben waar wij hadden moeten afslaan whahaha) Weer een km of 3 verder lopen dan de bedoeling was dus kwamen we met een route van 8 km terecht op zo’n beetje 12 km. De laatste meters had ik het ook wel gehad met mijn gammele knie, was blij weer op mijn fiets te zitten maar het was een heerlijke dag geweest zo met van dat prachtige voorjaarsweer.
’s Avonds even de foto’s bekijken maar helaas, de kaart brak terwijl ik hem in de kaartlezer stopte. Stern2 (2) (Middel)Dat is al de tweede binnen een paar weken. Ze worden ook zo vaak gebruikt op een gegeven moment slijt dat ook wel natuurlijk. Foto’s weg allemaal, niets aan te doen, vond het wel jammer maar geen ramp. We gaan daar vast nog wel een keer wandelen dit jaar al zal het er dan wel weer heel anders uitzien als alles begroeid is.
Wel weer wat leuke plekken voor mezelf ook gevonden om naar toe te gaan met twee kijkschermen er bij. Een foto die ik onderweg met mijn telefoon had gemaakt en naar Peter gestuurd als fysieke herinnering, de rest is opgeslagen in mijn eigen harde schijf in mijn hoofd.
Foto’s uit archief.

Oorzaak en gevolg….

Waarom gebeuren dingen zoals ze gebeuren, dat vraag ik me best vaak af.  Waarom is iemand precies op het goede moment op de goede plaats of juist of het verkeerde moment op de verkeerde plaats.
Is er iets wat boven ons is dat het regelt of is het gewoon toeval, soms weet ik het niet en moet ik er ook niet al te veel over nadenken al doe ik het wel.
Ik heb het altijd als ik ga fietsen, het is me nu al veel keer opgevallen dat ik soms onverwacht opeens een andere route neem dan ik van plan was of dat er iets gebeurd waardoor ik ergens later of vroeger kom. En waarom dat dan is, dat weet ik soms helemaal niet.
Vandaag had ik ook zo’n geval. Ik had gewerkt en ondanks dat het een beetje miezerde ging ik toch even fietsen om een bakje bij de Hema te doen, je bent verslaafd of niet, maar vooral om even lekker buiten te zijn.
Bij de Hema was het tosticrisis. Het was er zo enorm druk, de combinatie van markt, slecht weer en schoolvakanties bracht heel wat mensen naar de Hema toe. En vooral de jeugd bestelde blijkbaar allemaal tosti’s, wat weer de vraag bij me opriep of er weer een nieuwe tosti generatie aan het opstaan is. (toen mijn zoon zo in de pukkelleeftijd was werden er volgens mij door die gasten niets anders gegeten dan tosti’s, wat ze ook de naam tosti generatie gaf). Maar ik dwaal af.
De meiden bij de Hema werkten zich een slag in de rondte en “toevallig” bestelde ik ook een tosti, zonder te weten dat het crisis bij de tosti’s was.
Ik reken af en ging met mijn bakje cappuccino aan een van de tafeltjes zitten. Even zitten puzzelen en zag regelmatig een van de meiden langskomen met tosti’s maar nooit bij mij.  Toen ik zeker wist dat mensen die veel later kwamen dan ik al een tosti kregen ging ik het toch maar even vragen. Hij zit er in, zei het meisje, hij komt er zo aan. Ik weer puzzelen, mijn cappuccino al lang op, zat er onderhand al een half uur dus weer even gevraagd hoelang het nog zou gaan duren. O mevrouw dan is het een misverstand zei inmiddels een andere medewerkster, ik maak hem meteen en ja hoor eindelijk kreeg ik met excuses mijn tosti. Hij smaakte net zo lekker hoor. Ach die meiden hadden het ook zo druk dan kan er wel eens wat mis gaan en ik zat droog en warm.
Na nog een paar boodschappen gedaan te hebben ging ik naar huis, twijfelen tussen de snelste weg (het miezerde nog steeds) of de mooiste weg en ik koos voor de laatste.
In de buurt richting huis zag ik in een weiland een paar grutto’s, ze stonden heel hard tegen elkaar te roepen, de ene klonk gewoon schor. Waarom het was begreep ik pas later.
Na een paar foto’s gemaakt te hebben wilde ik verder en zag toen ik mijn fiets pakte een purperreiger staan, wat een mazzel op een dag eigenlijk. En hij blijft nog staan ook dus ik kan een paar foto’s maken al was het niet echt dichtbij.
Als ik mijn fiets weer opzoek komt er een boer op een quad aanrijden. Hij komt mijn richting op en stopt bij me. “houdt u ook van de natuur” vraagt hij mij.
Ik vertel dat ik net wat grutto’s heb staan bekijken en fotograferen en nu stond te kijken naar een purperreiger. Dat ik er zo van geniet om het allemaal te zien en te fotograferen.
“Ik zag u van de week ook al een keer staan” zegt de man.
Dat kan, antwoord ik, bent u de boer van al die koeien die hier lopen met die tunnel, ja zegt de man en noemt zijn naam en wie bent u. Ik vertel wie ik ben.
En zo komen we in gesprek over de weidevogels en de manier waarop hij ze beschermt. Samen met de vrouw van de kooiker van de Eendenkooi, waar hij praktisch de buurman van is, werken ze samen om de nesten op te sporen en die stukken niet te maaien.


Ook bepaalde weilanden worden pas na 15 juni voor het eerst gemaaid als de kleintjes al weer groter zijn. Ik vind het zo mooi om te horen en zeg dat ook.
Even later zien we grutto’s , kieviten en tureluurs in de lucht zwermen, samen staan we te kijken en de boer zegt, kijk daar is een buizerd die ze met elkaar proberen weg te jagen.  Het is een fascinerend gezicht en wat een leuk gesprek.
Als ik naar huis fiets denk ik als die tosti nou eens niet te laat was geweest, ik de snelste route had gekozen dan had ik dit allemaal niet kunnen zien en meemaken.
Toeval ? Dat zijn dan van die dingen waar ik over nadenk, waarom gebeuren de dingen zo, ik heb geen antwoord er op maar het zal wel zo hebben moeten zijn, denk ik dan maar en geniet er van. Helaas blijken bij thuiskomst mijn foto’s niet super mooi, of het kwam door de natte en sombere weer, ik weet het niet maar veel zijn er niet gelukt.
De purperreiger had een mol gescoord die hij snel verorberde. Had wel gezien dat hij iets in zijn bek had maar thuis zag ik pas dat het een mol was.