Zembla…..werkloosheid

Met stijgende woede heb ik net zitten kijken naar het programma Zembla over hoe gemeenten met mensen omgaan die in de bijstand zitten.
Een taxibedrijf wordt overgenomen, daar werken mensen die al jaren kinderen naar scholen rijden, de gemeente stelt de voorwaarde dat het nieuwe bedrijf willen ze de opdracht krijgen een aantal mensen aan moet nemen die in de bijstand zitten.
Een gedeelte van de mensen die daar ontslagen zijn komen dan in de WW terecht en dit allemaal onder met motto “We zijn sociaal bezig om mensen die in de bijstand zitten de kans te geven om werkervaring op te doen een baan te krijgen” .
Dat aan de andere kant die mensen die een baan hadden, en dus ook soms een hoger inkomen dan de nieuw aangenomen mensen weer in de ww komen.
Dan is het cirkeltje weer rond maar de gemeente is zo sociaal bezig geweest.
Eigenlijk is het te gek voor woorden.

Bij Post NL worden mensen uit de bijstand te werk gesteld om pakjes te sorteren, ze werken daar 3 maanden met behoud van hun uitkering voor een bonus van 50 euro extra. De gemeente vangt voor deze mensen van Post NL meer dan ze uitbetalen aan uitkering aan die mensen. Daarna krijgen ze een half jaar contract en dan houdt het allemaal weer op voor die mensen en hebben ze volgens de wethouder meer kans op de arbeidsmarkt.
Zou hij het zelf geloven of is het gewoon een handjeklap met Post NL, die hebben goedkope werkkrachten, zeggen heel sociaal bezig te zijn en de gemeente voldoet aan zijn plicht om mensen in de bijstand werkervaring te verschaffen.
Terwijl de mensen die daar zijn gaan werken hier gewoon graag willen blijven werken omdat ze blij zijn een baan gevonden te hebben. Die willen wel maar komen daarna gewoon weer in de ww of bijstand terug.

Het gaat gewoon alleen maar om geld, geld en nog eens geld. Heb soms het idee dat we weer terug bij af zijn, de baas is de baas en zeg maar niet te veel want voor jou zijn er 10 andere. Dat is iets wat ik overal hoor bij mensen die in bedrijven werken waar het soms ook niet goed gaat.
Ik kan zo boos worden om deze dingen, gewoon ook omdat je de kans niet krijgt.
Ik solliciteerde van de week ook weer op een vacature waarvan ik gewoon weet dat ik dat werk goed kan en ook graag wil. Had een prima sollicitatiebrief geschreven en binnen een halve dag een afwijzing terug. En dan moet je ook nog de moed houden dat je ooit een baan vind. Ik begin er langzamerhand niet meer in te geloven dat het ook nog gaat lukken terwijl ik niet liever dan dat wil.
En als je dan die wethouders en mensen uit het bedrijfsleven zo hoort praten ook over die mensen die ontslagen zijn dan vind ik het nog niet eens triest, kan het niet eens omschrijven hoe ik het vind en ik word en heel boos om en eigenlijk ook verdrietig dat het blijkbaar alleen nog maar om geld draait en mensen gewoon niet meer tellen.