Heeft u haast ???

Vandaag, echt zo’n prachtige dag, echt zo’n cadeautje van moeder natuur en dan blijft mijn fiets echt niet op zijn plekkie binnen staan maar ga ik op de pedalen. Mijn zusje had nog wel gevraagd of ik met haar meeging naar een open dag van een cultureel centrum maar had geen zin om daar binnen te gaan zitten of lopen. Bovendien was ik gisteren wezen kaarten in ’t café en dat was heel gezellig dus zo half 2 pas thuis en dan wil ik gewoon niet ’s morgens al weer iets afspreken.
Zat nog te twijfelen waar ik heen zou gaan, ik vind het zo mooi om in Kinderdijk te fietsen, weer Kinderdijk, ach ja waarom zou ik mezelf niet iets gunnen waar ik zo van geniet.
Ik besloot om het veerpontje in ons dorp te laten bepalen of ik het wel of niet zou doen, als ie aan deze kant lag ging ik er mee over en anders koos ik een andere route.
Het pontje lag voor, had het hek al gesloten maar de schipper maakte het toch nog even open voor me. |
Op de pont trof ik een stel uit de straat waar ik vroeger woonde, een mooie gelegenheid om even bij te kletsen.
Kinderdijk is niet alleen mooi vanwege zijn molens maar het is ook gewoon een prachtig natuurgebied dus ben ik vandaag verder gegaan dan de drukte van de toeristen. Die luchten met wolken spiegelend in het water….super mooi.
Helaas was mijn accu van mijn fototoestel leeg dus moest ik me “behelpen” met mijn I-Phone om wat foto’s te maken. Bij een molen was het blijkbaar feest want hij was versierd met vlaggen. Zo grappig zag ik op de waslijn een lange onderbroek en nog meer ouderwets ondergoed hangen. Denk gewoon dat ze dat voor de toeristen doen hoor, kan me niet voorstellen dat iemand en zeker met dit weer nog zo’n lange onderbroek draagt.
Op het terras met uitzicht op de molens heb ik het gauw gezien want het stikt er van de wespen. Gauw mijn kopje thee gedronken en weer verder gegaan.
Bij de veerpont op de terugweg sta ik naast een wielrenner, een wat oudere man, schat hem wel van mijn leeftijd.  De pont ligt aan de overkant en ik hoor de man zeggen. Kom op boot.  Dus ik kan het niet laten om te zeggen, heeft u haast met dit mooie weer. Of moet u de trein nog halen.
Hij antwoordde nee, ik heb geen haast en de trein ga ik nooit meer inzitten. Dus ik zeg, ja soms is niet alles op de fiets aan te rijden.
Ik heb vandaag al 95 km gefietst vertelt de man, ik kom uit Amersfoort en vond het wel mooi om vandaag een rondje Kinderdijk te doen. Weinig wind.
We hebben een leuk gesprek over treinen, fietsen en als we aan de overkant zijn wensen we elkaar een goede reis toen. Wat leuk zulke ontmoetingen.
Na een koffie met tosti bij de Hema zonder wespen ga ik nog even een paar boodschappen doen en neem naar huis de langere route door een natuurgebied.
Bij het kanoverhuurcentrum stop ik en koop er een ijsje.40573094_10155792119343008_7481350150753878016_n Op het terras zitten goede kennissen van me en zo zitten we met een leuk groepje gezellig wat te kletsen over tuinieren en dat soort dingen. Ik tref er nog een verwante ziel, de vrouw van de beheerder van het kanocentrum, zo leuk.
Eenmaal weer thuis ga ik denk bijna voor het eerst van dit jaar op mijn stretcher in het zonnetje liggen. Zo genieten van de zon, het tijdschrift dat ik gepakt had blijft op de grond liggen en ik val een een heel ontspannen slaap.
Zo’n dag, zulk weer en dan afsluiten met een heerlijke salade voor 80% uit eigen tuin met verse muntthee en buiten eten………….. ik tel hem driedubbel deze dag……

Leuteren…

Een opdracht van Plato. Schrijf een verhaal van 300 woorden waarin het opgegeven woord niet voorkomt. Het woord van deze maand is “Leuteren”. Meer verhalen op:
http://platoonline.wordpress.com/2014/02/05/6535/

Het leek maandag wel voorjaar, ik dacht heerlijk even in de tuin gaan werken, had er echt zin in. SONY DSCZo gedacht zo gedaan en ik ging in de tuin aan de slag. Heerlijk, zelfs een bakje thee buiten zitten drinken, het was gewoon lekker al.
Ik pakte mijn camera om wat foto’s te maken en net toen ik daar mee bezig was hoorde ik een helikopter, kijk omhoog en zie dat het de traumahelikopter is. Nu had ik daarvoor al twee brandweerwagens voorbij zien rijden en nog andere toeters en bellen gehoord van politie en ziekenwagens.
Dit is niet goed dacht ik, de heli vloog een rondje en kwam aanvliegen heel laag over mijn huis en even later zag ik hem landen, vlak bij mij op een industrieterrein.
Toch met mijn fototoestel in mijn handen loop ik naar de overkant en maak wat foto’s van de helikopter.
Al gauw hoor ik verschillende verhalen de rondte doen, de tam tam had al heel snel zijn werk gedaan. Ik had niet de behoefte om te gaan kijken waar het ongeluk was gebeurd.
Weer thuis bekeek ik de foto’s en zette er een paar op Facebook. SONY DSCBinnen een half uur kreeg ik allerlei opmerkingen van ramptoerist tot ook medeleven met het slachtoffer.
Maar ook al weer verschillende versies van wat er gebeurd zou zijn en ik kreeg ook whatsappjes over het ongeluk met allemaal een ander verhaal.
En ik bedacht opeens waarom zet je dat nou ook op FB, je weet hoe die dingen werken via die media en je doet er ook weer lekker zelf aan mee want ook ik was wel benieuwd wie het was en wat er gebeurd was. Niets menselijks is mij vreemd.
Boos op mezelf er ook aan meegedaan te hebben heb ik alles weer verwijderd van FB.