Onderuit…

Nee gelukkig was ik het dit keer niet maar toen ik vanmiddag even een eindje ging fietsen kwam ik bij een fietstunnel waar ik een kinderwagen bovenaan zag staan, dat vond ik al vreemd maar toen ik verder kwam zag ik halverwege de helling van de fietstunnel een fiets op de grond liggen en een mevrouw stond er enigszins bibberend naast met daarnaast de moeder van het kindje in de kinderwagen.
Ik stapte even af om te kijken of ik eventueel kon helpen. De vrouw had een heel blauw oog maar dat kwam niet van vandaag vertelde ze, ze was vorige week lopend gevallen en had het daar opgelopen.
Goh het lijkt mij wel dacht ik nog even voelde meteen een soort verwantschap.
De mevrouw, schatte haar een jaar of 70,  was goed bij zinnen, wist waar ze woonde, ze was boodschappen wezen doen bij de Lidl en fietste naar huis toe toen het gebeurde.
Ze probeert haar zoon op te bellen maar dat lukt niet. Verder ging het wel met haar, ja haar ribben deden zeer, zei ze want daar was ze mee op het stuur gevallen.
Zullen we u fiets even oprapen, vroeg ik en samen met de andere mevrouw raapten we de fiets op.
Nou ik moet zeggen dat ik wel eens zwaar beladen ben geweest op mijn fiets maar wat die mevrouw aan gewicht in haar fietstassen had zitten daar kan ik nog een puntje aan zuigen.
En dat niet alleen, aan haar stuur had ze een grote en heel zware tas hangen en aan de andere kant een schoudertas, een paar keer om haar stuur geslagen.
Moet je nog een beter scenario verzinnen om onderuit te gaan.
Nu kan ik er ook wel wat van maar ik hang nooit wat aan mijn stuur, ik vind dat gewoon gevaarlijk, je bent zo je evenwicht kwijt en dat was bij deze vrouw ook gebeurd.
U bent ook veel te zwaar beladen zei ik tegen haar.  Ik ging altijd met de auto zei ze en ik weet niet precies hoeveel in mee kan nemen dus had eigenlijk te veel gekocht.
Zou het voortaan maar eens in tweeën doen zei ik tegen haar, dan kan je beter een extra keer fietsen. En dacht wel bij mezelf, hoor wie het zegt haha…
Uit haar verhaal begreep ik dat haar kinderen het niet meer verantwoord vonden dat ze in een auto reed dus ging ze nu fietsen. Nou dat is dus ook geen onverdeeld succes.
Samen met de andere mevrouw rijden we haar fiets even het hellinkje op. Ze gaat het verdere stukje maar lopen zei ze.
Maar dat viel ook nog niet mee met zo’n zware tas. Zullen we die tas aan het stuur even achterop binden zei ik, dus samen met die andere mevrouw wij die tas achterop gesnoerd.
Alleen of de beschuiten het nog heel overleven weet ik niet hoor zei ik, die kwamen een beetje klem te zitten. Dat geeft niet zei ze, ik eet altijd beschuit met melk dus moet het toch in stukjes.
Nou ja met die zware tas van haar stuur af kon ze lopen met haar fiets, ze woonde een paar kilometer verderop dus dat moest ze wel redden. We hebben haar nog even na staan kijken en het ging goed. Hopelijk is ze goed thuisgekomen en zal ze de volgende keer wat minder in een keer meenemen aan boodschappen.
Onderweg nog even wat eendjes gefotografeerd. Er schijnen steeds minder wilde eenden te komen hoorde ik maar ik kwam vandaag zomaar op mijn route zo’n 6 moeders met kroost tegen.

Wat een dag…..

 

Soms loopt een dag voor mij heel anders dan ik me van te voren voorgesteld had en vandaag was het zo’n dag.
Vanmorgen had ik nog twee afspraken voor de krant NL Doet vandaag. Langs de Lek gingen ze de uiterwaarden schoonmaken, drie raadsleden waren ook gekomen om mee te helpen en er was een wandeltocht door de Krimpenerwaard waar ik even ben gaan kijken. Bij het opruimen van het afval langs de dijken had een jochie een goeie buit, hij vond een fiets zo grappig, hij zag er nog niet eens zo slecht uit ook.
Allebei dingen midden in de polder dus meteen een mooi eind fietsen en het was heerlijk fietsweer wel vandaag. Niet echt veel zon nog maar goed mij hoor je niet klagen. Nog wel snotterend maar me verder niet ziek voelend genoot ik zo van alles wat er weer te zien is in de polder. Al de vogels die weer beginnen met nestjes maken, plekjes zoeken om een nest te maken. Ik vind dit de mooiste tijd van het jaar eigenlijk wel.
Net voordat ik vanmorgen vertrok appte mijn zoon Peter, mam kunnen we vanmiddag eind van de middag even de tuintafel en stoelen op komen halen.
Nog een erfenis van oma, die had nog een prachtig tuinset en Peter en Chantal waren toen al bezig met een huis dus zei ik, dat neem ik wel mee en zet het voorlopig in de schuur voor hen.
Het huis is er gekomen en daar hadden en hebben ze nog steeds veel werk in maar blijkbaar ging het nu toch ook kriebelen nu het wat lekkerder weer wordt om het tuinset te hebben.
Naast dat tuinset stond er ook nog steeds een oude koelkast/vriezer in de schuur die mijn ex wilde hebben maar ja ophalen ho maar. Nog een kruiwagen die Peter kreeg van mijn zus. Nou ja zo stond er nog van alles dat ik eigenlijk best wel kwijt wilde want mijn schuur stond toch wel heel erg vol en zomers zet ik er toch weer graag mijn fiets in.
Nu had ik vorig jaar van de buurvrouw die ging verhuizen een grote tuintafel gekocht, eigenlijk best een beetje groot voor in mijn tuin. Daarom had ik Peter en Chantal gevraagd of hun niet liever die grote tafel wilden hebben, tenslotte is hun tuin een flink eind groter dan de mijne. En je kan er mooi met wel 6 mensen aanzitten om te eten. Die wilden ze wel heel graag hebben dus hield ik de kleinere ronde tafel van mijn moeder. Goeie ruil van beide kanten. Na zo’n 35 km fietsen met de nodige stops natuurlijk was ik weer thuis.
Even naar de overkant naar het tuincentrum gegaan om een zak potgrond te kopen zodat ik al vast wat ik kon gaan zaaien en dat ben ik dus gaan doen. Heerlijk hoor, in het kasje is het al zo’n 20 graden dus dat moet goed komen. Al weer heel wat bakken gevuld.
Uurtje of half 4 komen ze het tuinset ophalen. De kussens er bij van de zolder, de parasol die er bij hoort nemen ze mee, de kruiwagen, de haspel en hiep hiep hoera ze brengen ook even de koelkast/vriezer naar mijn ex toe.
IMG_1366 (2)Ben zo blij dat ik weer wat “room to move” heb in mijn schuur en ga hem gelijk maar even opruimen. De tafel van mijn moeder die nog netjes ingepakt staat zet ik buiten neer en zo loop ik lekker te rommelen. Wat een ruimte opeens zeg en zo onverwacht hoe leuk kan dat zijn.
Als ik het set opgebouwd en schoongemaakt heb stuur ik een appje met foto naar Peter en Chantal.
“Ik ben altijd blij met jullie maar vandaag een beetje extra blij, love you both”.
Krijg meteen een appje terug met een foto van de tafel in hun tuin, ook gezellig een voorjaarsbakje er op. Een goede ruil geweest zo en allebei blij er mee.
Nu lekker op de bank gaan kijken naar de laatste aflevering van Wie is de Mol, ik vind dat zo leuk alleen al die omgeving waar ze waren in Amerika dit jaar. Beentjes op tafel, lekker bakje thee………even rust en genieten.