Cultuurschok……..

Vanavond had ik drie jonge dames op bezoek die in de zomervakantie naar Zambia zijn geweest om daar aan een project te werken om te helpen met een school te bouwen.
Drie of vier weken zijn ze daar geweest en hielpen met de bevolking daar om de school te bouwen. Stenen sjouwen, metselen, van alles hadden ze gedaan. Ze waren daar met een grote groep jongeren via een project waar hun kerkgemeenschap ook achter stond en hadden zich aangesloten bij https://www.worldservants.nl/
Slapen in een van de klaslokalen op luchtbedden onder klamboes waarvan de ramen dichtgemetseld waren zodat de lokale bevolking niets kon zien van hun luxe die ze in verhouding met de bevolking zelf hadden.
Zoals ze vertelden dat de keuken waar hun eten werd klaargemaakt helemaal hoog omheind was. Er werd gekookt door een lokale kok die opgeleid was door worldservants waarbij rekening gehouden werd met het gebruik van water uit pakken en meer hygiënische omstandigheden.
Het werken samen ging goed, een aantal Zambianen sprak Engels en voor de rest was het handen en voetenwerk en leerden ze een aantal woorden in de lokale taal Bemba.
Het was de meiden 16, 16 en 17 wel opgevallen dat hoewel de mensen daar veel minder materiële dingen hadden wel tevreden waren met wat ze hadden. En ook alles wat ze hadden of konden krijgen werd gebruikt. Zo gingen ze een keer pannenkoeken bakken bij mensen thuis en daarvoor hadden ze plastic kant en klaar flessen meegenomen waarmee je zo blijkbaar door te schudden pannenkoekenmeel van kan maken. Nog nooit gedaan maar goed.
Na afloop wilden de mensen graag de lege flessen bewaren die konden ze weer gebruiken om drinken in te doen.
Op mijn vraag of het geen cultuurschok was kwam het verrassende antwoord dat het eigenlijk toen ze terugkwamen in Nederland meer een cultuurschok was.  Een meisje vertelde dat ze onderweg gebraden kippen aan het spit zag die mensen nonchalant kochten voor 5 euro. Terwijl de mensen daar zo hard moesten werken om zo’n kip te kunnen kopen.
Of het grote aantal auto’s, daar reden ze met zijn 30 en in een oude truck achterin die het soms ook nog niet goed deed.
Mijn zachte stoel in het vliegtuig vertelde een van de meiden, had weken niet op een zachte stoel gezeten.
Alle drie waren ze een ervaring rijker, hadden voordat ze gingen al allerlei activiteiten georganiseerd zoals een bazar, verkopen van oliebollen, klusjes doen voor mensen, om de reis te bekostigen en het project te kunnen ondersteunen.
Het project werd ook na afloop officieel overgedragen aan de overheid die daarna zorgde dat het in stand gehouden en ondersteund werd in samen werking met de Stichting waarvoor ze uitgezonden waren. De school was voor leerlingen in de basisschoolleeftijd. Hoewel dat ook wel kon verschillen vertelden ze want in een groep 6 bijvoorbeeld zaten ook wel kinderen van een jaar of 14. Die gingen een tijdje naar school als er geld was, was het geld op gingen ze een poosje niet meer om later weer terug te gaan.  Als je hier in Nederland een week niet op school komt dan staat meteen de leerplichtambtenaar op de stoep bij wijze van spreken dan om even het verschil aan te geven.
Ze waren in die weken ook nog een paar keer op excursie geweest in Zambia. Naar een bananenplantage, op safari, lokale markt bezocht, gesproken met lokale vrouwen en naar de voetbalwedstrijd Zambia Nederland die daar speelde toen ze daar waren.
Ik had best bewondering voor die toch nog heel jonge meiden, een was nog nooit zonder haar ouders op stap geweest en nu meteen zo’n reis en zo ver weg, die haal je niet even op als het niet gaat. De andere twee waren al eerder een paar maanden op stage in andere landen geweest.
Wat me ook wel opviel bij die meiden dat ze zo zelfverzekerd vertelden over alles, alsof ze door dit project ook “gegroeid” waren. Vond het echt leuk om met ze te praten.

Gelukkig is er nog “boer zoekt vrouw”

Boer_Zoekt_Vrouw_2017_KRO_NCRVMomenteel vind ik te televisieprogramma’s nou niet echt om naar huis te schrijven en ik heb ook niet het idee dat ik veel mis als ik (bijna) geen tv aan heb gehad zoals het afgelopen weekend.
thDYXY2L7NHoewel, ik genoten heb van Het uur van de Wolf over Joe Cocker, echt geweldig om te zien hoe heftig sommige van die levens zijn voor mensen die zo echt helemaal leven voor de muziek.  Wetend dat Wim ook een grote fan van hem is hebben we het gisteren nog een keer gekeken en dat was geen straf,  maar goed dat is dan wel een soort van uitzondering weer.
Zo spreek ik mezelf ook weer tegen en dat mag ik van mezelf.
Maar gelukkig is het zondagavond nu nog dus “Boer zoekt vrouw” en ik vind dat gewoon zo’n geweldig programma.
Ook al brandt iedereen het af het maakt mij niet uit, ik vind het zo prachtig om te zien.
En zeker nu deze buitenlandse serie. Soms vraag ik me wel af waarom dames daar op schrijven.
Volgens mij realiseren ze zich niet dat ze dan ook moeten emigreren en is het niet alleen een programma om een reisje naar Kenia of Canada of whatever te hebben. Je zou het bij sommige dames wel denken eigenlijk.
Nu is het ook niet gemakkelijk hoor lijkt me om alle schepen achter je te verbranden en te vertrekken naar het buitenland. En dan iemand met meerdere vrouwen te moeten veroveren is toch eigenlijk ook wel dubbel een beetje natuurlijk.
Volgens Wim ben ik ook wel een soort vastgeroest en misschien is dat ook wel zo want ik moet me echt niet indenken om te gaan verhuizen momenteel. Hoewel Apeldoorn helemaal niet ver is en het ook helemaal geen optie is hoor maar we er toch wel eens over praten.
Maar mijn huisje en tuin is toch wel mijn ding hoor, daar moet wel iemand met goede argumenten komen voordat ik daar afstand van zal nemen. Was toen ik ging scheiden al zo ontzettend blij dat ik hier kon blijven wonen. Het was vanaf het begin mijn huis, zo voelde het aan. En zeker nu ik het van boven tot beneden opgeknapt heb. Mijn tuin bijna zover is dat ik er zo blij mee ben. Nee, geen sprake van.
Andersom trouwens ook hoor, Wim vindt het hier prachtig waterrijk, ruimte om te fietsen maar die gaat ook niet weg uit Apeldoorn.
Maar goed dat speelt echt helemaal niet. We hebben het zo goed zo samen en dat wil ik graag ook zo houden. Samenwonen met iemand, ik geloof er niet meer zo in hoor.
Even terugkomend op Boer zoekt vrouw en waarom ik (met nog heel veel andere want het is een goed bekeken programma) dat nou zo leuk vind.
Ik zou er toch niet aan moeten denken dat je zo gefilmd wordt en met een aantal vrouwen gaat “strijden” om een man.
Gaat het dan nog om die man of wil je gewoon winnen en als je gewonnen hebt denk je dan misschien, in hemelsnaam waar ben ik nou weer aan begonnen.
Er zijn uit dit programma wel een aantal vaste relaties en huwelijken ontstaan en er zijn al heel wat Boer zoekt vrouw baby’s geboren.
Maar er zijn er ook een aantal heel teleurstellend afgelopen, het lijkt het “gewone” leven zelf wel.
Toch kijk ik er graag naar, waarom ik weet het ook niet, zit ook te zwijmelen als ik zie dat er stellen zijn waar het echt mee klikt. En dat zal ook wel het succes van dit programma zijn, ik zou het ook niet anders kunnen verklaren.
Tja en dan komen ze er opeens blijkbaar achter dat zoals die vrouw bij Olke in Canada dat een boerenbedrijf meer is dan kalfjes voeren met een fles. Dat ze ook opgegeten worden.  Geloof er niets van, ze besefte volgens mij opeens dat het nu wel echt werd allemaal en ze gewoon toch wel liever in Friesland bleef.
Die Herman helemaal verliefd voor de eerste keer, daar zie ik nog wel een echte romance opbloeien, tenslotte is Frankrijk nou ook niet de wereld uit.
En dan Marc in Zambia, het lekkerste ding onder de boeren,  tot nu toe zo onverschillig kan het opeens niet langer voor zich houden en kiest voor het “buurmeisje”  uit Zambia. En dat hoort dan dat andere meisje totaal onverwacht als ze even een dutje ligt te doen. Dat noem ik nou een echte boer.
Ja die Riks, die het gewoon niet weet, volgens mij bij geen van allen ook maar iets van vlinders in zijn buik voelt en nooit hoefde te kiezen want de twee dames kozen zelf om weg te gaan. Hoe voelt dat dan om over te blijven, ben je dan de ‘troostprijs’.??
En als laatste heb je dan nog David,  een bijzondere keuze met een leeftijdsverschil van zo’n 12 jaar tussen de dames. Waar zou hij voor kiezen, volgens mij zou ie ze het liefst allebei gezellig bij zich willen houden.
Nou ja volgende week komt de ontknoping, ik ga voor 2 echte dates (Marc en Herman)van de 5, de andere zijn volgens mij een kort leven beschoren maar ik kan er helemaal naast zitten tenslotte heb ik ook niet de wijsheid in pacht. 16a4ee457359edbf29daf37c62a874b8-1481896010