Ziekenhuisperikelen..

chriguZo’n jaar of 12 geleden voelde ik opeens een bultje in mijn buik, nu hou ik helemaal niet van bultjes dus ik zat al snel bij de huisarts. Een vetbultje zei ze, ga maar naar de chirurg om naar de laten kijken.
Dat deed ik en ook die constateerde een vetbult, ik kan hem weghalen zei hij maar nodig is het niet. Nou ben ik al een bangerik en als het niet nodig is om te snijden dan maar niet dus ik liet het maar zo.
Een paar jaar later kreeg ik opeens weer de kriebels van ja hij zit er nog steeds, het zou toch niet… dus weer de route huisarts chirurg en hetzelfde verhaal.
Nou ja die bult zat er dus nog steeds maar hij groeide wel, eerst zag je er niets van maar op een gegeven moment ging hij wel een beetje uitpuilen, een heel beetje.
Dus weer naar de huisarts een paar jaar geleden en die zei, ja dat is een aardige bult geworden maar ik denk dat je meer last hebt als je hem weg laat halen dan wanneer je hem laat zitten.
Nou ja ik heb ooit een buikoperatie gehad en ik weet nog hoeveel pijn ik daaraan gehad heb dus ik dacht laat maar lekker zitten.
Maar zo nu en dan zit ie toch wel aardig in de weg zeker als ik aan het tuinieren ben dan heb ik er best last van. Niet dat ie zeer doet maar het voelt dan niet lekker aan dus maar weer naar de huisarts, mijn eigen huisarts en die zei, die moet je nu echt wel weg laten halen.
Dus weer een afspraak gemaakt in het ziekenhuis en om 11 uur kon ik vanmorgen terecht.
Mijn vriendin zou rijden maar ik had de verkeerde tijd doorgegeven, dacht dat ik er om 10 uur al moest zijn dus kwart voor 10 waren we er al.
U heeft pas een afspraak om 11 uur zei de heel vriendelijke assistente. O stom zei ik, dat klopt nou dan gaan we wel even een bakje doen.
De wachtkamer zat stampvol, nu is dat niet alleen de wachtkamer voor de dokter waar ik moest zijn maar ook voor andere artsen.
Wacht maar zei die assistente, ik ga wel even bellen of je er misschien eerder tussen kan, ze belde en zei ga maar zitten hoor dan wordt je wel opgeroepen.
Ik ging nog even naar het toilet en ik zat nog niet eens toen ik al opgeroepen werd.
Nu heb ik bij een chirurg altijd wel een man in gedachte maar het was een vrouw, hoogzwanger zo te zien, een heel aardige dokter.
De bekeek de bult van alle kanten en zei dat hij inderdaad wel groot geworden was dus ze twijfelde of hij wel met plaatselijke verdoving nog weggehaald kon worden. Dus wilde ze eerst nog even een MRI scan maken om te kijken waar ie precies zat verder. Dus dat moet ik volgende week gaan doen. Maar je niet ongerust zei ze, ik twijfel er echt niet aan dat het iets anders is dan een vetbult maar ik wil wel zeker weten hoe groot ie precies is.
Dat was hetzelfde als mijn huisarts had gezegd dus ik was best gerustgesteld.
Nou ja volgende week maar voor een MRI scan een week daarna weer terug voor de uitslag.
Ik vroeg of ze zelf nog opereerde met die buik, ze vertelde dat ze nog een peuter thuis had van 2 jaar en als ze een dag thuis was ze het zwaarder had met spelen op de grond, weer opstaan e.d. dan wanneer ze opereerde. Ze was 32 weken zwanger vertelde ze maar over twee weken ging ze op zwangerschapsverlof dus zou ze die bult zelf niet weghalen maar een collega van haar.
Ik zei dat mijn schoondochter zwanger was en dat ik pas na de geboorte geopereerd wil worden maar voor die tijd komt het er toch niet van, zei ze. Dus ghz007maar even het medisch circuit in. Heb er geen last van verder, geen pijn aan dus maak met niet echt bezorgd maar op een of andere manier mag het voor mij nu wel gedaan worden. Dan ben ik er maar weer vanaf.  Had hem gewoon 12 jaar geleden weg moeten laten halen, maar goed dat is allemaal achteraf geklets en daar schiet ik ook niets meer op natuurlijk. Nog even de leuke assistente bedankt dat ze het geregeld had voor me, nog een bakje gedronken en daarna weer naar huis. We waren gewoon om 11 uur al weer thuis…… een duim omhoog voor het Groene Hart Ziekenhuis Gouda dus.

 

In de prijzen..

terrasAfgelopen woensdag had ik weer een bezoek aan het ziekenhuis op het programma staan en dat combineerde ik meteen met mijn zusje, die wel mee wilde gaan, met een ochtendje “statten” in Gouda.
Heel gezellig op ons gemakkie wat lopen winkelen, op de markt op een overdekt terrasje wat zitten eten en daarna naar het ziekenhuis gaan lopen.
Alles was goed, de dokter was tevreden, de pijnlijke momenten die ik nog heb zijn normaal voor 4 weken, zoals iedereen altijd zegt voor een breuk heb je minimaal 6 weken voor het helemaal geheeld is en dat zei de dokter dus ook.
Proberen wat je kan en het een beetje opvoeren en ik merk zelf ook wel hoor dat het steeds beter gaat, alleen als iets nog heel zwaar is en veel kracht kost doet het nog pijn.
Ik hoef niet meer terug te komen. Met mijn zus kan ik altijd ook wel lachen hoor als we onderweg of ergens in een winkel zijn. We hebben dezelfde soort humor (soms) en haken er dan moeiteloos bij elkaar in. Zoals toen ik hartstikke serieus in een drukke winkel een kom pakte waarbij stond “mueslikom”  en redelijk hard aan mijn zus vroeg of ik hier eventueel ook havermout in zou kunnen doen.  “Dat zou ik niet doen” zei ze meteen zonder na te denken. En dan hebben we echt lol om de blikken die mensen op ons werpen alsof we echt een beetje doorlopen en misschien is dat ook wel zo, hoe leuk is dat.
Nou ja toen ik thuis kwam kreeg ik een mailtje van Natuurmonumenten. Ze hadden een fotowedstrijd met als thema herfst en bij gebrek aan herfstplaatjes van dit jaar zette ik een foto van de lamellen van een paddenstoel op hun site die ik vorig jaar maakte. Dit schreef  ze op de site er bij:
Hi Anneke, wat een mooi macroshot! De details zijn net zo mooi als de paddenstoel zelf. Jij wint met deze foto twee kaarten voor de slotfilm van het Wildlife Film Festival Rotterdam op zondag 30 oktober.Nou dat is toch wel leuk natuurlijk, had het ook helemaal niet verwacht.
Vandaag een leuke dag gehad, lekker in mijn uppie wezen struinen in een paar kringloopwinkels. Niet veel gekocht een paar boekjes maar. En een hele leuke rieten mand voor 1 euro. Ik moest nog een cadeau verzinnen voor mijn vriendin en haar man, mensen die ook nooit weten wat ze moeten vragen dus heb ik die mand gevuld met allerlei lekkere maar ook bruikbare etenswaren, leuk ingepakt in folie met wat strikjes er op en een mooie kaart.
Vanmiddag was er ook in de zorginstelling in ons dorp een bazaar, het is er onwijs druk, kom veel bekenden tegen, de appelflappen waren mmmm heerlijk en ik kocht er vier boeken over wilde planten, stuiken en bomen voor maar 1 euro bij elkaar en liet mijn nagels lekker opknappen voor 1,50. De opbrengsten worden gebruikt voor extra activiteiten voor de bewoners dus goed besteed.  Morgen een surpriseparty, heb er helemaal zin in….. een feestje.

Goede berichten

dokterweetnietVandaag moest ik weer terug komen in het ziekenhuis. Moest er kwart voor 2 zijn en stond tien over half 2 weer buiten, dat is nog eens een snelle afhandeling.
Het was namelijk zo dat wij best vroeg waren al voor half 2, tenslotte wil je niet te laat komen en de assistente vertelde dat de dokter zo vroeg was en meestal zijn er wel patiënten zoals wij die te vroeg zijn maar vandaag precies niet. Dus liepen we binnen en was ik meteen aan de beurt.
Een aardige en heel eerlijk gezegd ook wel een heel leuke (veel te jong maar het oog wil ook wat toch) dokter die aan de hand van de foto’s liet zien waar het scheurtje zat en voor de rest vertelde dat ik zonder verband mocht proberen om te kijken of ik mijn arm weer recht kan krijgen. Mag in feite alles doen en pijn is de indicatie om te stoppen dus.
Mag ik fietsen vroeg ik. Medisch gezien mag het wel zei hij. En mijn zus die er bij was zei meteen als je tegen die ja zegt zit ze straks al op haar fiets hoor. Maar zo dom ben ik echt niet. Deze week nog niet, volgende week maar weer eens zachtjes gaan proberen of het gaat.
Eigenlijk doet mijn arm nu nog zeerder dan met het verband en de mitella ox1f4aa-png-pagespeed-ic-qzg9dbxhxkmdat ie zo naar beneden hangt en nog niet recht kan of draaien. En zo wordt ook niet voorkomen dat ik een verkeerde draai maak. Zo nodig zo nu en dan nog even rust geven in een mitella. Over drie weken nog een keer terugkomen om te kijken of er fysiotherapie nodig is. Mooie berichten dus. Het voelt best raar aan en het gekke is dat die arm bruiner lijkt dan mijn andere arm. Kan natuurlijk zijn doordat ie een week niet gewassen in. De douche zal het leren. Wel lekker zonder plastic zak over mijn arm.
Gisteren was ik het ook al helemaal zat dat binnen zitten, beetje tv kijken, beetje achter de computer… en dan zulk mooi weer dus was ik voorzichtig wat in de tuin gaan werken met mijn rechter hand en dat ging ook goed. Had een krukje naast me waarmee ik me op kan drukken met mijn goede arm. Die krijgt zo flinke spierballen dat kan niet anders.
Nou ja langzaam aan dus maar proberen zonder te forceren wat ik weer kan doen en het even de tijd geven om beter te worden. Was er best blij mee natuurlijk.
Vanmiddag zijn we meteen bij mijn broer en schoonzusje geweest, mijn broer werd vandaag 70 jaar. Met hen gaat het ook weer beter. Mijn broer die nog nooit van zijn leven een aardappel 790heeft gekookt maakt zelfs warm eten klaar haha. Als het maar moet dan kunnen ze het ook wel hoor. Nou ja was ook wel blij dat ik even bij hun kon zijn daar, had ze tenslotte nog niet gezien nadat ze uit het ziekenhuis was gekomen.
Goeie berichten dus en zo als het er nu naar uit ziet valt het dan toch nog eigenlijk wel weer mee als het tenminste zo doorgaat. Nu maar rustig aan weer opbouwen en proberen die arm weer sterker te maken……

Dagje ziekenhuis……..

Zo een heftig dagje achter de rug. Gisterenmorgen op weg naar mijn moeder op mijn leenfiets, ging prima hoor alleen deed ik er wat langzamer over maar het had ook wel zijn leuke kanten eigenlijk. Ik zag meer en hoorde meer….en dacht zelfs ga denk maar weer zonder trapondersteuning rijden. Maar ja nu was het goed weer en weinig wind natuurlijk.
Bij mijn moeder aangekomen schrok ik me meteen een hoedje want ze lag languit op de grond in de keuken, bloed op het zeil maar ik zag wel dat ze niet buiten bewustzijn was of zo.
Ik vraag wat is er gebeurd, ja ze was weer gevallen en kon zich niet meer omdraaien en ze lag er al een half uur vertelde ze. Voorzichtig draaide ik haar op haar zij en gaf een kussentje onder haar hoofd. Durfde haar niet zoals de vorige keer dat ik haar vond op te tillen, dacht als er wat gebroken is maak ik het misschien nog erger. Dokter gebeld en die was er zo gelukkig. Met zijn tweeën een dokter erbij die het nog leren moest ook en beide kwamen eigenlijk wel tot de conclusie dat haar heup gebroken moest zijn. Ambulance gebeld en die kwam ook redelijk snel. De ontzettend aardige ambulancebroeders deelden de mening van de artsen. Ze kreeg een pijnstiller en ik pakte ondertussen maar vast wat spullen in om mee te nemen naar het ziekenhuis.
Met de ambulance meegereden naar het ziekenhuis. Had inmiddels mijn andere zussen, broer en zoon op de hoogte gebracht en mijn zus kwam met haar man ook naar het ziekenhuis. Omdat het best nog wel even duurde voordat ze weg was  (de straat voor mijn moeders huis was helemaal opgebroken) met de ambulance en deze natuurlijk niet met gillende sirenes hoefde te rijden waren zij nog eerder in het ziekenhuis dan wij.
In het ziekenhuis gingen ze allerlei foto’s maken, nou ja het hele repertoire van hartfilmpjes, bloeddruk, bloedprikken, longen luisteren. Heel vermoeiend voor zo’n oud mens natuurlijk en een lange zit voor ons al konden we wel van alles krijgen hoor, wat dat betreft was het echt prima geregeld.
Verschillende artsen kwamen langs, een chirurg die de foto’s bekeek, een neuroloog in opleiding zoals ie vertelde die wilde uitzoeken waarom ze zo gevallen was en een scan van haar hoofd wilde maken omdat ze ook op haar hoofd was gevallen. En met bloedverdunners kan het dan gebeuren dat er een bloeding ontstaat.
Nou ja om een lang verhaal kort te maken, halverwege de onderzoeken keken mijn zus en ik elkaar al aan. Mijn moeder wilde iedere keer al haar bed uit om naar de wc te gaan. Nou zei ik al als die een heup gebroken heeft gaat ze niet zo te keer volgens mij, dat moet toch wel zeer doen en daar was niets meer van te merken bij haar.
En inderdaad bleek er was niets gebroken, niets gekneusd ook zelfs. De scan die de neuroloog nog wilde maken lukte niet. Mijn moeder was het helemaal zat en wilde niet meer in zo’n apparaat, ze was echt helemaal in paniek op een gegeven moment en ik kreeg haar met moeite weer een beetje rustig, dus wij zeiden laat maar hoor.
Nou ja uiteindelijk konden ze dus niets voor haar doen, er kwam nog een geriater dat ze eventueel wel een nachtje in een zorgcentrum aan de overkant opgenomen kon worden maar ze vroeg zich ook wel af of ze niet beter gewoon naar haar eigen huis kon gaan en dat leek ons ook wel. Dus hebben we haar ingeladen in de auto en zo rond half 7 waren we weer thuis. Ik had al gezegd dat ik wel een nachtje zou blijven om te kijken hoe het ging dus dat heb ik gedaan. Zus en zwager gingen weer naar huis. Even een bammetje voor haar gemaakt en toen zat ze al bijna te slapen. Ik haar maar een beetje wakker gehouden tot de zorg kwam om haar te helpen met naar bed gaan. Volgens mij was die nog niet de deur uit of ze sliep al.
Zelf nog een tijdje tv zitten kijken en daarna ook naar bed gegaan boven. Om drie uur hoorde ik haar scharrelen in huis en ben ik gaan kijken. Helemaal aangekleed was ze koffie aan het klaarzetten want dat deed ze altijd ’s avonds en in bed had ze bedacht dat ze dat nu niet gedaan had. Ik zei ga nog maar een poosje slapen hoor als je dat gedaan hebt en dat heeft ze toen gedaan en ik ook nog een paar uurtjes.
Vanmorgen was ze al weer op toen ik om half 8 beneden kwam. Heb haar eten en een kop koffie gegeven en verder overgelaten aan de zorg en weer naar huis gegaan.
Ze begon al weer wat te mopperen en te doen en haar eigen dingen dus dan gaat het wel weer goed met haar.
Zelf even naar de Hema gefietst om daar te ontbijten en daarna naar huis weer, ook blij weer thuis te zijn, even lekker douchen en de tuin in heerlijk weer vandaag. Onderweg ben ik echt verwend op een concert van een rietzanger, een showende visdief, trotse futenouders, een eend met jongen. Deed over het fietsen waar ik normaal zo’n 40 minuten over zou doen nu wel bijna twee uur maar het was heerlijk om even buiten te zijn, te kijken, te genieten en toen ik ook nog een berichtje kreeg dat mijn eigen fiets weer klaar was. Weer een nieuwe motor gekregen met garantie,  mijn dag was weer helemaal goed.

 

(Zw) Haantjes gedrag

Gisteren heb ik mijn vriendin weer uit het ziekenhuis gehaald, fijn dat ze weer thuis is voor haar maar als ik heel eerlijk ben ook voor mezelf. Ik had het met liefde nog een week gedaan haar man rijden maar er gaat wel een hoop tijd en energie inzitten.  Mijn moeder klaagde ook al dat ze me weinig zag. Ja kan mezelf niet splitsen, heb ook nog mijn werk en mijn eigen kind dat nog een keer kwam eten en ik had die bruiloft nog.
Met een tas vol met medicijnen is ze naar huis gekomen. Pff geloof zeven verschillende soorten. Ze heeft ontstekingen in haar bloedbanen en krijgt daarvoor iets, haar suiker was veel te hoog, weer een pil, omdat ze helemaal over haar toeren was nog een, een kuurtje antibiotica afmaken en nog wat kalktabletten en een maagbeschermer. Ja die heb je wel nodig als ze je zo volpompen met medicijnen.
Ik zeg niet dat het niet nodig is hoor maar vond het wel veel voor iemand die tot haar ziekenhuisopname niks anders slikte dan paracetamol tegen de hoofdpijn.
Ze heeft overal veel te lang mee doorgelopen dat de arts gezegd en dat geloof ik wel en het kon wel een jaar duren voordat ze weer helemaal de ouden is.  Nou hopen dat ze snel weer wat opknapt verder. En even bij haar aanwippen is makkelijker dan iedere keer eerst de auto bij haar thuis ophalen en dan naar het ziekenhuis, auto weer terugbrengen en zelf weer naar huis.  Heb haar nog even geholpen met de medicijnen in doosjes doen want ze kwam er zelf niet meer uit. Had haar geadviseerd om meteen zo’n verdeeldoosje te kopen dan kan je nooit misgrijpen. Kan ik haar altijd nog een keer helpen met het vullen en dan weet ze het vast zelf wel hoor.
Maar goed vandaag had ik echt behoefte om even lekker er op uit te gaan. Had nog twee afspraken voor de krant vanmorgen die heb ik eerst gedaan en daarna gaan fietsen, heerlijk hoor.
Vanmiddag bij mijn moeder in de tuin gaan werken,  ontspannend voor mij om te doen, alle gedachten lijken dan even weg te vliegen en mam is ook blij dat ik een hele middag bij haar ben. Het knapt goed op, was ook wel hard nodig maar de tuin is nu best redelijk bij te houden met wat schoffelen en onkruid wieden.
Toen ik op een fietspad kwam waar ik altijd of vaak op fiets stond daar een grote zwaan, ik kon (durfde) er echt niet door. Ben niet zo heel erg bang voor zwanen maar als ik probeerde hem weg te jagen kwam ie op me af zetten of ie zeggen wilde wegwezen jij, blazen. Dit is mijn plekkie en jij komt hier niet langs. Alsof hij zijn terrein wilde afbakenen ging ie ook nog twee keer staan poepen. Vrouwlief stond aan de zijkant bij de zes jongen die in het gras lagen te rusten. En wat doe je dan, gewoon maar mijn camera gepakt, in mezelf staan grinniken en wat foto’s maken.
Pas toen er nog meer fietsers kwamen koos manlief eieren voor zijn geld, liet eerst zijn kinderen en vrouw nog even oversteken en verdween toen ook in de sloot aan de overkant. Eind goed al goed en ik vond het best grappig zo’n zwaan die echt vast van plan was om niet weg te gaan.  Wat dat betreft zijn zwanen echt wel goede ouders die hun kinderen heen goed beschermen en daar kan ik dan wel respect en wat tijd voor over hebben.

Wat wil je nou…..

Zwaan2Jij blijft bij de jongen vrouw…….
Zwaan3

Kijk die vader van ons eens …..Zwanen12Ik ga hier staan en je komt er niet langs……

Zwaan2a

Precies op deze streep in het midden…Zwaan5Dit gaat nog wel ff duren………

Zwanen13

Ik zie je wel hoor…..

Zwaan9

Kom op we gaan….meekomen jullie 

Zwaan15

 

Even terug in de tijd……

Hooibouw12Een keer per jaar wordt er hier in het dorp een Hooibouwdag gehouden zoals het er vroeger aan toe ging.
Het gras wordt gemaaid, gekeerd, gedroogd en als er regen wordt verwacht op hoppers gezet zo als het vroeger ging met traditionele werktuigen die door een groep enthousiaste mensen “de poldertuffers” onderhouden en bewaard worden.
Hooibouw13Deze dag wordt gehouden bij een museum waar ook binnen te zien in hoe het er vroeger aan toe ging op de boeren bedrijven.
Ieder jaar wordt het een beetje uitgebreid. Dit jaar lieten ze zien hoe het ging met het inkuilen van gras en was er een kleine markt met streekproducten, een smid aan het werk en werd er polderpaling gerookt.
Hooibouw7Ja voor mij is dat allemaal pure nostalgie natuurlijk, vroeger gingen we allemaal helpen bij het hooibouwen.
Vind het dan ook altijd leuk om op zo’n dag met wat oudere mensen te praten die nog van die mooie verhalen uit die tijd hebben.
Had alleen gisteren niet zoveel tijd daarvoor. Eigenlijk moet ik op een dag na zo’n Hooibouw6bruiloft gewoon niets in mijn agenda hebben om even bij te komen maar helaas dat was niet het geval.
Dus op de fiets naar de hooibouwdag, daarna meteen wat boodschappen gedaan en weer naar huis gegaan. Daarna nog net even tijd voor een kopje thee en weer naar het ziekenhuis met de man van mijn vriendin.
Gisteren ging ze goed vooruit maar vandaag kwamen we en was het weer helemaal mis. Ze had zo’n pijn in haar hoofd gehad weer vannacht maar ze is ook helemaal over haar toeren heen.Hooibouw5 Niets anders dan huilen en nog eens huilen.
Gelukkig had ze en heel leuke verpleegkundige vandaag die gewoon even de tijd voor haar nam om te komen praten en alles uit te leggen. En ze kreeg iets om ook wat rustiger te worden.
Ze kan ook dingen niet loslaten hoe het thuis gaat. Dan maakt ze zich druk of haar man wel de goede broek aantrekt als ie komt en allemaal van die dingen. Pff laat dat eens ff los wie interesseert het nou welke broek hij aan heeft. Maar ze kan gewoon niets loslaten en ik (ik weet het een lekenoordeel) denk dat dit wel haar klachten verergert, dat constant proberen de regie niet even uit handen te geven.Hooibouw1 Maar goed als dat je karakter is dan is dat ook lastig om te veranderen denk ik en heb ik makkelijk praten. Maar alles is geregeld thuis, ik doe de was, haar andere vriendin braadt zo nu en dan wat vlees voor haar man en de rest kan ie gewoon zelf wel en als het nodig is halen we van de week ook wel even de zwabber door het huis.
Die is er voorlopig nog niet denk ik dus dat zal van de week nog wel een paar keer rijden worden.

In de tang van de zorgverzekeraars…….

Gisterenavond werd ik opgebeld dat  mijn vriendin in het ziekenhuis was opgenomen.
Al tijdens haar verhuizing een aantal weken geleden en de weken daarna werd ze geteisterd door hoofdpijn, last van haar oren, eigenlijk haar complete hoofd leek wel of het zo nu en dan ontplofte.
Nadat ze al verschillende medicijnen, oordruppels, neusdruppels en weet ik wat voor dingen geprobeerd had zei ze “hoger op te willen” .  Voor haar al heel wat om dat te vragen want ze is echt nog van de leeftijd dat de dokter het wel weet en als die niet zegt dat je naar een specialist gaat dan is het niet nodig.
De KNO arts waar ze naar toe ging kon niets vinden.
Ze bleef last van haar hoofd houden, constant hoofdpijn, halve dagen op bed, oneindig veel paracetamol slikken en nog niet helpen. Ze was gewoon hondsberoerd.  Ze kreeg wel een afspraak om een scan te maken voor over drie weken. Ze was helemaal wanhopig inmiddels en deed niets anders dan huilen als ik kwam, zo kende ik haar helemaal niet.
Toen ze belde of de dokter langs kon komen zei de dokter dat ze zelf naar de praktijk moest komen want ze mocht voor zoiets niet thuis bij de patiënt komen van de zorgverzekeraar.
Ook dokters zitten helemaal in de tang van de zorgverzekeraars. Dit mag wel en wordt wel vergoed en dat mag weer niet, een administratieve rompslomp waar je gek van wordt en artsen zelf ook door met hun rug tegen de muur staan.
Toen ze gisterenmiddag in de praktijk kwam had de dokter wel geregeld dat ze niet nog in de wachtkamer hoefde te wachten maar meteen geholpen werd.
Zij zag ook wel dat het zo niet langer ging en is een uur bezig geweest om haar ergens in het ziekenhuis voor onderzoek binnen te krijgen.
Via de eerste hulp kwam ze bij een internist terecht die haar meteen in het ziekenhuis opnam voor verdere onderzoeken. Haar bloedwaarden waren ook al weken te hoog dus er moest iets van een ontsteking of wat dan ook zitten.
Vandaag heeft ze de eerste onderzoeken gedaan, een vermoeden van ontstoken aderen of vernauwde aderen in haar hoofd. Morgen kan ze door de scan.
Vanmiddag ben ik met haar man naar het ziekenhuis geweest want hij durft zelf niet te rijden. Ze was best een beetje bang wat er uit zou komen maar ook opgelucht dat er eindelijk eens echt serieus iets aan gedaan wordt voor haar gevoel.
Niet dat haar huisarts haar niet serieus nam, integendeel ze is er de laatste weken zo veel geweest en die heeft eerst zelf echt alles geprobeerd.
Eigenlijk vind ik het schandalig dat het zo lang heeft moeten duren, dat ze weken halve dagen op bed lag, te lamlendig om nog iets anders te doen voordat ze eindelijk daar terecht kwam waar ze hoort. In een ziekenhuis om behoorlijk onderzocht te worden.
Ik hoop voor haar dat het iets is wat goed op te lossen is en ze weer gauw opknapt en mijn vriendin waar ik vaak zo onbedaarlijk mee kan lachen, weer de oude wordt en eindelijk eens een beetje kan gaan genieten van haar nieuwe huis en woonomgeving.

Het songfestival…….

edsiliaAllemaal gekeken naar het Songfestival, ik niet dus of althans een klein stukje maar aan het einde en naar de uitslagen, eigenlijk vind ik dat altijd het leukste.
Het viel me wel op dat zowel de presentatrices als de dames die de punten door moesten geven hun uiterste best gedaan hadden om een zo laag uitgesneden mogelijk decolleté te hebben waarbij de heren ook weer op hun wenken werden bediend. Althans diegene die vallen op de borstpartijen (en dat zijn er volgens mij heel wat 😉 ).
Wat Trijntje niet aandurfde en koos voor een hobbezak met gordijn voor haar gezicht werd hier dubbel en dwars goed gemaakt en Edsilia Rombley durfde het wel aan om in Trijntjes jurk te verschijnen bij de puntentoekenning. De C tjes en D tjes werden goed geshowd.
Maar altijd bij het songfestival gaan mijn herinneringen terug naar die keer dat ik met het songfestival in het ziekenhuis lag. Ik heb het dan over 1979, had een buikoperatie gehad en was al weer aardig hersteld, had gehoopt het weekend weer naar huis te mogen maar omdat we destijds een winkel hadden die op zaterdag open was vonden ze het maar beter dat ik daar het weekend nog bleef. Zo ging dat toen dus, daar werd nog rekening mee gehouden. (Moet je nu om komen).Nou ja met een groep vrouwen lagen we op een zaal, gemengde zalen waren er nog niet bij, we hadden zo nu en dan best lol met elkaar. Aan de zuster hadden we gevraagd of we met zijn allen naar het songfestival mochten kijken en dat mochten we. Ik werd met mijn bed er naar toe gereden en sommige konden er gewoon lopend naartoe. We hadden allemaal wat lekkers meegenomen om te snoepen.
Het songfestival was toen nog heel anders dan nu, Nederland deed gewoon altijd mee, er waren nog niet allemaal van die staten die meededen, geen halve voorfinales, ieder land zong nog in zijn eigen taal en het was ook zo rond half 12 weer afgelopen. En de landen kregen allemaal punten van 1 t/m 12 bij de uitslagen. De landen werden in de volgorde van optreden gebeld.  Er werd nog niet zoals nu gekeken in welke volgorde ze om het spannend te houden de landen zouden bellen.
Met al die vrouwen bij elkaar gingen we echt iedere artiest beoordelen op wat zij of hij aan had, wat hebben we een lol gehad zeg. Kan het me nog heel goed herinneren. Alle jurken, pakken en frutsels kwamen aan bod. Zelfs de zusters kwamen zo nu en dan even bij ons zitten om te kijken of hun bakje koffie daar te doen in plaats van op de zusterkamer. We hoefden niet om 11 uur te liggen maar mochten het gewoon afkijken, de nachtploeg bracht ons bij wijze van uitzondering terug naar de kamers. Israël won met het nummer Hallelujah van de groep Milk and Honey.  Xandra deed mee voor Nederland met Colorado Milk en Honey en werd 12e. Het was een heel bijzondere belevenis moet ik zeggen,  alleen diegene die wel eens een buikoperatie gehad hebben weten dat zoiets heel pijnlijk is en zeker als je moet lachen, dan drukte ik altijd mijn kussen tegen mijn buik aan. En gelachen hebben we die avond dat heb ik ook wel gevoeld die nacht maar voor zo’n avond had ik het er graag voor over.  Heb het even gekeken op You Tube het was ook wel echt helemaal van die tijd zeg, zo zoet en lief. Eigenlijk niets mis mee. https://www.youtube.com/watch?v=PhFhvhBmzow

Familie krijg je…………

Pff ik word soms heel erg moe van mijn familieleden, wat kunnen die soms ontzettend moeilijk doen over dingen. Mijn broer ligt nu alles bij elkaar al bijna een week of drie in het ziekenhuis en iedere avond belt mijn schoonzusje mijn moeder op om te vertellen hoe het met hem gaat. Hartstikke lief van haar. Mijn moeder had nogal de gewoonte om hun regelmatig te bellen en zo is dat dus mooi opgelost, dat is ook meteen over. (Nu belt ze mij een paar keer per dag of mijn zus haha maar ik vind dat niet zo erg). Gisteren was ik met mijn zus lekker naar de stad geweest, naar Gouda in dit geval. Heerlijk even gewinkeld, weinig gekocht zo tussen de seizoenen maar het was prachtig weer dus geen straf om daar even rond te lopen, uitgebreid op een terrasje te lunchen. Nu ligt mijn broer in Gouda in het ziekenhuis en omdat we er toch waren zeiden we, laten we even langs wippen. Eigenlijk krijgt hij ’s middags nooit bezoek dus hij vond het heel leuk dat wel opeens voor zijn neus stonden. Toen we weer naar huis gingen reden we nog even langs onze moeder en vertelden we dat we bij mijn broer geweest waren. “Ik zou hem ook wel een keer willen zien” zei ze. Dus wij gingen zo even overleggen dat als hij nog lang daar moest blijven we haar wel eens een keer mee zouden nemen naar het ziekenhuis. Ik snap best dat ze haar kind, want dat blijft het toch altijd, ook wel een keer wil zien. ’s Avonds gaat de telefoon en mijn schoonzusje belt, nou doet ze dat heel vaak want ze zit dan ook alleen thuis en om een praatje verlegen. Dus ik vraag hoe het gaat, vond ie het leuk dat we geweest waren. Opeens zegt ze plompverloren “ik heb ma gebeld en ze zei dat ze naar het ziekenhuis ging maar dat gebeurt niet hoor”. Ik was perplex. Dat is veel te druk voor hem zei ze. Pff nou ja wat een flauwe kul, Jan en alleman komen daar op bezoek en dan zou een half uurtje ’s middags met mijn moeder te druk zijn. Dat kon ik me niet voorstellen en dat zei ik haar ook. Ook dat ik het me best voor kon stellen dat ze als moeder haar kind een keer wil zien ook al is zij al 98 en hij bijna 68. Dan nog. En mijn broer is momenteel aan de beterende hand, dus zag ik dat bezwaar niet zo. Ik zal het wel vanavond aan hem vragen, zei mijn schoonzusje dan hoor je het nog wel. Ik baalde er van eigenlijk, waarom zo moeilijk doen, wij rijden mijn moeder, ze hoeft er niets aan te doen, niets voor te laten. Waarom wil ze dat dan niet, om hem te beschermen, waartegen dan als andere wel mogen komen op bezoek. Vanavond heeft ze me niet gebeld voor de eerste keer, dus ga ik haar morgen toch maar even bellen. Had vanavond ook die behoefte niet, even vragen wat mijn broer er zelf van vond dan dat zijn moeder wil komen. Wat kunnen mensen toch problemen maken die er niet zijn zeg, ben benieuwd wat ze morgen te zeggen heeft.