Nerve blind…..

scheidamVandaag na mijn werk meteen richting metro gegaan op de fiets naar Capelsebrug en daarna naar Schiedam om de banden weg te brengen.
Gisterenavond nog een aantal zitten bekijken en ik was weer even helemaal zo’n jaar of 30 terug.  Wat leuk om die koppies van toen weer te zien.
Nu doe ik voor mezelf altijd wel stoer en zo kom ik denk ook wel over maar ik vond het toch wel even een uitdaging om een adres in Schiedam te vinden. Op een of andere manier maakt dat mij ook een beetje nerve blind.
Natuurlijk dat ik helemaal niet weet in wat voor buurt en bij wie ik terecht ga komen en mijn fantasie en teveel crimi’s kijken maken dan weer overuren.
In controleer wel weet ik hoeveel keren het adres want ik ben alles behalve iemand die gemakkelijk iets kan vinden.
Begon al meteen verkeerd, stapte in de verkeerde metro. Zo stom, ik ga zo vaak met de metro mee en wist natuurlijk ook meteen dat ik de verkeerde kant op ging.
Na een halte weer gecorrigeerd en richting Schiedam. Alleen de halte die op die site stond bestond niet dus kwam in op Centraal Station van Schiedam.download
Geen probleem want er zou een tram in de buurt van die straat stoppen dus na een keer gevraagd te hebben had ik die gevonden. So far so good.
Drie haltes verder was het al, uitgestapt en even gekeken op Google maps maar ik vind het vaak gemakkelijker even te vragen dus vroeg ik het aan twee jonge meiden. Die hadden nog nooit van die straat gehoord. Kijk via google maps zeiden ze, wij willen het ook wel even voor u opzoeken mevrouw.
Ik zei dat zelf wel te kunnen, ook weer denkend, straks hebben ze mijn telefoon en zijn ze er mee verdwenen. Mijn geloof in de mensheid is dus niet zo heel goed blijkbaar.  Maar op start gedrukt en na twee keer toch een verkeerde straat genomen te hebben kwam ik in de goede. Een wijk met allemaal oude flats 4 hoog, beetje apart buurtje voor een blond en blank meisje uit de polder. Ja hoor geen lift en op de bovenste verdieping al die trappen op. Een aardige jonge man, beetje leeftijd van mijn zoon en hij gaat er mee aan de slag. Afspraken gemaakt hoe ik het wil hebben en wat er overgezet moet worden.
Als ik weer terug loop naar de tramhalte, die heel dichtbij is trouwens, zie ik op de straat een OV chipkaart liggen. Ik denk goh iemand heeft zijn OV kaart verloren. Ik pak hem op, draai hem om en mijn eigen gezicht kijkt me aan. Sjips….. normaal stop ik altijd na de bus of trein mijn kaart meteen in mijn telefoon maar weet dat ik nu dacht, stop hem maar even in mijn broekzak.  Dat bedoel ik met nerve blind dat ik dingen anders ga doen. Wat een mazzel dat ik hem meteen weer vond.
Naar de tram en als ik instap en ingecheckt ben geeft ie aan dat ik al ingecheckt ben.  Een mevrouw in de tram zegt, vraag het even aan de conducteur die lekker tegen een hekje aan staat te hangen. Dus ik loop daar naar toe en vertel wat het probleem is, ik heb lijn_21gewoon niet uitgecheckt natuurlijk toen ik uit die tram stapte. De man vertelt dat ik geluk heb, het is precies dezelfde tram als waarmee ik op de heenweg ging anders had ik 4 euro extra moeten betalen voor niet uitchecken en nu kon ik gewoon alsnog inchecken. Probleem ook weer opgelost. Als ik uitstap bedank  ik hem nog een keer en hij zegt lachend, niet vergeten uit te checken hè…..  Een aardige man.
Nou ja opnieuw metro en fietsen naar mijn stamkroeg de Hema was geen probleem meer en ik had wel wat lekkers verdiend….. missie geslaagd en voor de volgende keer weet ik het natuurlijk zo te vinden…. Ik kijk er naar uit om al de filmpjes weer eens digitaal te kunnen zien. En moet gewoon dit soort dingen eens vaker doen…….

Waar is ie gebleven…..

sleute

Een bekend probleem………. waar zijn mijn sleutels?????????
Vandaag was het weer zover ik was mijn fietssleutel kwijt. Normaal gesproken zet ik mijn fiets die in mijn bijkeuken staat niet op slot. Alleen vannacht lag ik op bed, niet eens zo vroeg maar ik hoorde iedere keer een herrie, net alsof er een deur open ging en ik weet als bij de buren (twee onder een kap wonen we) de keukendeur opengaat ’s nachts ik dat boven hoor alsof het mijn eigen deur is. En meestal vind ik het best maar soms opeens zoiets van toch maar ff kijken. Natuurlijk niets te zien beneden maar toch voor alle zekerheid mijn fiets maar op slot gezet. Alsof ze die als eerste mee zouden nemen pff. Maar dat is het idee dan.
Vanmiddag wilde ik gaan fietsen en was de sleutel kwijt, nu heb ik nog een reserve dus dacht ik op een gegeven moment die vind ik vast wel weer maar nu ga ik weg. Geen zin meer om verder te zoeken of de heilige Anthonius aan te roepen.
Even naar de tuin van Peter om de bakken en tomaten water te geven en toen ik weer weg wilde gaan zag ik opeens op mijn bagagedrager de sleutel liggen. Die heeft gewoon 10 km los achterop gelegen haha. Een wonder dat ik hem niet verloren heb. Nou ja die was weer terecht.  Ik ben al weer een eindje op weg als ik denk, heb ik nou die buitenkraan wel dichtgedraaid. Dat ding lekt nogal dus die kan niet aan blijven staan. Toch maar weer even teruggegaan en natuurlijk was ie gewoon dicht.  Denk nou eens goed na als je dingen doet, spreek ik mezelf voor de zoveelste keer toe, maar sommige dingen zijn zulke automatismen dat je daar eigenlijk helemaal niet bij nadenkt, hoor dat wel van meer mensen.
Heb mezelf tegenwoordig wel aangeleerd om als ik mijn buitendeur op slot doe ik bewust denk, deur zit op slot om te voorkomen dat ik halverwege opeens weer ga twijfelen van heb ik nu…….
Gelukkig ben ik niet de enige want vanmiddag toen ik nog een rondje had gefietst ging ik even in het Loetbos bij de Kanoverhuur een ijsje kopen. Voor me stond een mevrouw die zo’n rond bakje met ijs kocht en nog een waterijsje. Heeft u voor mij een lepeltje vroeg de mevrouw om het ijsje op te eten. Dat heb ik u net gegeven zei de man. U heeft hem gewoon in uw hand, zei ik. O zei de vrouw, wat stom.
Ach dacht ik, stom het zou mij ook zo kunnen overkomen. Zoek ook wel eens naar mijn bril terwijl ie op mijn hoofd staat.
Voor de rest gaat het wel goed met me hoor haha. Ben altijd blij als ik van andere mensen hoor dat ze dat ook wel hebben.
Was trouwens heel gezellig daar bij de Kanoverhuur, druk veel bekenden en een poosje lekker in het zonnetje zitten kletsen, wat leuk.
Had een mooi rondje gefietst en eenmaal thuis was ik het gewoon helemaal zat, nog even verse peentjes uit de tuin gehaald om te eten en de planten water gegeven maar veel puf had ik niet meer. Kanocentrum (Medium)
Morgen gelukkig nog een dag zonder planning of inhoud dat is wel lekker, wil toch nog wel wat in de tuin gaan rommelen bij mezelf. Vandaag maar gehouden op vanavond mijn dagboeken wat bijwerken, wat luieren en fietsen en dat mag op zo’n mooie zonnige zomerdag ook wel eens.

Zoek en gij zult vinden……

Zoeken1Zal best niet de enige zijn die wel eens wat kwijt is hoewel het bij mij de laatste tijd best heel erg meevalt. Alleen deze week had ik wel twee dingen opeens die spoorloos verdwenen waren.
Ik had bij de Hema een ticket gekocht voor dierentuin Blijdorp, kostte maar 13 euro en normaal kost een kaartje iets van 22 euro en ik wilde tussen nu en nog een aantal weken toch weer eens een keer gaan kijken daar.
Nergens dat mailtje meer te vinden met een bijlage om af te drukken. Snapte er echt niets van.
Een zoekmachine er op gezet, in allerlei mappen zitten kijken maar kon het echt niet vinden.
Opeens dacht ik kijken op mijn bankrekening wanneer het afgeschreven is en ga zoeken op die datum en verdraaid ergens in mijn map verwijderde e-mails dook ie toch opeens weer op.
Vanmorgen was ik  redelijk op tijd voor de zondag op want ik wilde nog een aantal artikelen voor de krant in alle rust schrijven zonder vanavond weer met druk op de ketel alles te hoeven doen.
Had een interview gehad met een startend ondernemer en ik kon het echt nergens vinden.
En eigenlijk ben ik best wel eens wat kwijt maar papieren heb ik wel een strikte route voor wichelroedesvan tas/ brievenbus naar verdeelbakjes boven mijn computer maar kon het nu echt niet vinden.
Wist dat ik mijn oud papierdoos vorige week niet weggedaan had dus het moest nog ergens in huis zijn, dat kon niet anders. Had nog een visitekaartje gekregen van die man.
Nou heb ik best een goed geheugen voor gesprekken en een grote duim haha dus ook zonder mijn aantekeningen had ik er wel een verhaal van kunnen maken maar toch de steekwoorden en dingen op de achtergrond zijn toch wel gemakkelijk dan.
Dus maar weer opnieuw alles gaan zoeken, alle notitieblokjes nakijken, mijn fototas helemaal omkeren en verdraaid in een vakje waar ik eigenlijk nooit papieren stop zat het kladblokje met aantekeningen van het gesprek.
Inderdaad stonden er niet veel dingen op die ik me niet meer herinnerde maar toch wel een goed gevoel dat het gewoon niet weg kon zijn.
Wel zonde van de tijd dat zoeken, aan de andere kant zijn mijn papieren meteen eens uitgezocht en kunnen morgen bij de weg als ze de oude kranten op komen halen. Dus iets kwijtmaken kan ook weer zorgen voor een opruimactie. Hoefde de Heilige Antonius niet aan te roepen dus hoefde ik hem ook niet te bedanken.Ook mijn wichelroede kon in de doos blijven vandaag lukte het me ook zonder die hulpmiddelen om ze allebei weer te vinden.  antonius

  • In katholieke kringen wordt Antonius aangeroepen om kwijtgeraakte zaken terug te vinden met de volgende woorden: “Heilige Antonius, beste vrind, maak dat ik m’n … vind” of “Heilige Antonius, lieve sint, zorg dat ik m’n … vind” of “Sint Antonius, heilige man maak dat ik mijn … vinden kan”. Als het voorwerp is teruggevonden moet men de Heilige Antonius bedanken.  (wikipedia)

Te laat……

krabbenVanmorgen om 6 uur hoorde ik mijn buurman de autoruiten krabben, ik had het gisterenavond  laat al gezien toen ik nog even naar de schuur liep. Het vlonder glinsterde, een heldere lucht dus een koude nacht met nachtvorst.
Ik hoorde hem krabben en ik dacht, zo dat hoef ik niet meer, en draaide me nog lekker een keer om. Vanmiddag sprak ik een vriend en die zei “wat een rijk gevoel is dat toen ik vanmorgen de buren de auto hoorde krabben”.  Ik snapte precies wat hij bedoelde op zo’n moment mis in mijn baan niet.
Maar goed ik had vanmiddag een afspraak om 2 uur zou er iemand bij mij thuis komen om de verzekeringen van het kinderwerk eens even tegen het licht te houden. Die hebben we ooit jaren geleden afgesloten en dat suddert zo maar voort terwijl onze structuur helemaal veranderd is de activiteiten drastisch verminderd. Dus even nakijken leek me wel nuttig.
Het had al lang geduurd voordat de afspraak eindelijk een keer rond was en om 2 uur ’s middags vind ik eigenlijk geen fijne tijd maar goed. Toch afgesproken. Kreeg de afspraak ook nog netjes per mail bevestigd.
Vanmorgen de papieren opgezocht, alles even afspraakdoorgelezen en klaargelegd. Verder wat huishoudelijke dingetjes gedaan.
Maar om 2 uur, wie er wel en wie er niet verscheen. Mijn afspraak niet dus.  Half drie appte ik mijn zoon, hoe lang mag iemand te laat komen.
Hij kent mij wel een beetje en weet dat ik een bloedhekel heb aan mensen die te laat komen. Als het over half 3 is ga ik hem toch maar even bellen.
Afspraak??  Er staat niets in mijn agenda zei hij. Ik zeg je hebt het nog netjes per mail bevestigd. O, zegt hij wat stom, dan heb ik het wel gemaild en niet in mijn agenda gezet.
Kan gebeuren natuurlijk. Is mij ook wel eens overkomen. Maar toch baal ik als een stekker. Een nieuwe afspraak gemaakt voor volgende week. Het is niet anders. Het voelt wel aan als een verloren dag. Inmiddels al tegen drieën en om nog te gaan fietsen even vind ik het al weer te laat worden. Het wordt toch sneller donker weer. Best jammer want het was prachtig weer vandaag.
Zoonlief komt nog even langs, opnieuw is ie op zoek naar zijn boormachine die hij bij mij gebruikt heeft om het dak te maken van de zomer, hij is hem al een hele tijd kwijt. We gaan samenzoeken even zitten bedenken wat hij daarna allemaal nog voor klusjes misschien gedaan heeft en komen uit op de week Huttendorp, dan is er altijd wel wat te boren of schroeven.
Hij zegt nogmaals te gaan zoeken in de opslag van het Kinderwerk en al kort daarna krijg ik het blije appje van hem “Gevonden”.  Gelukkig maar zijn toch weer dure dingen om kwijt te raken.
Maar goed al met al heb ik nog wel aardig wat huishoudelijke klusjes gedaan, dat zie ik dan maar weer als positief en nu maar hopen dat hij volgende week wel op tijd komt tenslotte wil hij graag ons een verzekering verkopen voor zijn maatschappij.

Plaatjes internet

 

Een moeilijk verhaal……

visueel denkenDit wordt een moeilijk verhaal, soms snap ik dit soort dingen ook zelf niet helemaal, maar het is wel zo. Kijk dat is al de eerste moeilijke nietszeggende zin dus.
Ik probeer het uit te leggen zonder al te veel af te dwalen en zijsporen te pakken.
Vanmorgen ging ik werken bij mijn ieniemienie baantje. Ik nam mijn fototas mee want daarna had ik een 100 jarige waar ik naar toe zou gaan voor de krant.
Toen ik klaar was stopte ik mijn telefoon in mijn tas, altijd op dezelfde plaats, en zeg tegen mijn werkgever, hé mijn portemonnee zit er niet in. “Ik zie hem ook nergens” zegt hij “maar moet je betalen aan die 100 jarige voor haar verhaal” grapt hij nog tegen me.
Ik lach en antwoord dat hij dan wel thuis zal zijn.
Ga naar de 100 jarige en daarna weer naar huis en ga wel meteen op zoek.
Nu ben ik iemand van kastjes, laatjes, kastjes en nog eens kastjes om alles op te ruimen zodat het uit het zicht is maar nergens te vinden. Onder de bank tussen de bank, afijn iemand die ooit zijn portemonnee kwijt is geweest weet hoe dat werkt.rijbewijs
Noppes, ik ben helemaal niet in paniek, er zat niet veel geld in hooguit 20 euro maar wel natuurlijk al mijn pasjes en dat soort dingen, rijbewijs. Nou ja niet echt lekker dus.
Voor alle zekerheid ga ik mijn bankpas maar blokkeren, had wel gekeken op mijn rekening en niets geks gezien. (behalve dat ze weer eens een keer mijn ww niet op tijd gestort hadden).
Nog steeds ben ik er van overtuigd dat ik mijn portemonnee niet verloren ben of ergens heb laten liggen, ik kan dat gevoel niet verklaren, dat gewoon weten dat het zo is.
Ik bel mijn zus en die zegt, heb je al je wichelroede gebruikt. Die kochten we ooit bij een heks en daarmee kan je volgens zeggen alles opsporen wat je kwijt bent. Wij gebruiken het regelmatig als grapje samen als we weer eens wat kwijt zijn, een familiaire kwestie.
Maar de vorige keer vond ik wel mijn portemonnee er mee. Tja misschien raak ik daarom niet zo gauw in paniek, het is al eerder gebeurd.
Nu komt dus het ingewikkelde van het verhaal. Ik geloof niet dat de wichelroede mijn portemonnee kan vinden maar wel geloof ik dat wanneer je zo’n wichelroede pakt, je daarna gaat “aarden” en ontspannen en daardowichelroedersor ga je volgens mij anders denken.
Dat probeerde ik vanmiddag ook te doen, zonder wichelroede. Ik ging op de bank zitten en ging visualiseren wanneer ik mijn portemonnee voor het laatst gebruikt had en kwam uit bij een winkel waar ik gisteren wat gekocht had. Als een film zag ik dat ik de bon in mijn portemonnee opborg en meenam. Dat kon dus niet.
Ik volgde het spoor van mijn portemonnee in gedachte verder en bedacht dat vanmorgen toen ik mijn telefoon in mijn tas stopte mijn portemonnee er nog inzat, anders zou ik het toen al opgemerkt hebben.
Hij moest dus toch op mijn werk zijn. Ik stapte op de fiets, belde aan en liep zo naar de plek toe waar hij lag. Op een of andere manier wist ik gewoon waar hij lag. Mijn werkgever zei verbaasd hoe weet je dat. Ik zei het kon niet anders dan dat hij hier was.
Eigenlijk was ik helemaal niet verrast om hem daar te vinden. Ik denk dat het zo werkt dat wanneer je gaat lopen zoeken je denkt  ik ben hem kwijt je negatief denkt en wanneer je even probeert te ontspannen je gedachten weer beter en positief gaan werken.
Heel blij dat ik hem weer gevonden had natuurlijk. Vanmiddag boodschappen gaan doen, helemaal geen erg in dat mijn pas het niet meer deed dus net genoeg portemonneegeld nog in mijn portemonnee gelukkig ;). Zal ff wennen zijn zonder pas deze week want ik ben echt een pinner. Maar goed dan kan ik ook niet veel uitgeven,dat is dan weer mooi meegenomen.

Geloven of niet ??

Van de zomer toen we op vakantie gingen vond ik een foldertjeIMG_7721 van de Margarita de heks van Appelscha en ik wilde daar erg graag naar toe gaan, mijn zusje vond het ook wel leuk.
Alleen toen bleek dus dat omdat het boven de 30 graden was de tuin ’s middags gesloten en alleen ’s avonds open.
Na een heel warme dag in Appelscha doorgebracht te hebben wilde ik alsnog maar het was nog een kilometer of zes fietsen en mijn zus is niet zo’n fietser maar toch ze ging mee omdat ze wist dat ik het zo leuk vond. http://www.heksehoeve.com/

En het was leuk, een grote tuin met allerlei opdrachten en rituelen, spirituele zaken, allerlei kruiden en wetenswaardigheden over planten, bomen en bloemen.
Ik vond het echt heel erg leuk (behalve de horzels die me ongeveer lek staken en waar zelfs de heks geen doeltreffende kruiden tegen wist) en we hebben veel van die opdrachten gedaan.
Het is ook wel een commerciële heks, met een winkeltje en producten die ze verkoopt en we konden er heerlijk koffie met iets lekkers nuttigen in de theetuin.

IMG_7695Tussen de opdrachten door leerden we ook omgaan met de wichelroede en ik vond dat wonderbaarlijk, ook een beetje ongelooflijk eigenlijk maar heel leuk.
Ik kocht een set wichelroedes en we gingen weer naar huis toe. Volgens haar zeggen zou ik alles wat ik kwijt ben daarmee op kunnen zoeken. En dat leek me dus wel wat.

Afgelopen woensdag was ik mijn portemonnee kwijt, kon hem echt nergens vinden, alle laatjes, kastjes en plaatsjes waar hij kon zijn nagekeken, nergens te vinden. Ik wist zeker dat hij in huis was want ik had hem ergens snel neergelegd, wist ik nog, omdat ik weg moest.
En opeens dacht ik, hé mijn wichelroedes dus ik zocht ze op en ging er mee aan de slag zoals ik dat geleerd had.
De wichelroedes wezen naar mijn kelderkast of ik nu links of rechtsom ging, van allebei de kanten wezen ze deze kant op. Ik geloofde er niets van. Daar had ik hem echt niet neergelegd dat wist ik zeker. Toch ging ik kijken op de planken maar kon niets vinden.

Ik ruimde de wichelroedes weer op en dacht, geloof IMG_7718je daar nou echt in die onzin.
Dan maar weg zonder portemonnee dacht ik en ik pakte uit de kelderkast een kauwgommetje voor onderweg op de fiets en opeens zag ik daar mijn tas met haakwerk hangen en ik dacht. Daar zit ie in en verdraaid daar zat ie echt in, opeens wist ik het weer, gauw, gauw weg en maar even in die tas gestopt die in de kamer stond zodat hij niet open en bloot op tafel zou liggen.
De wichelroedes hadden toch gelijk gehad. Geloof ik het of niet, ik weet het soms nog niet maar het werkte wel en wat maakt het mij dan ook uit eigenlijk.