Oma’s hoekje….

Herfst Loetbos 4Ken je dat een stukje straat of tuin waar altijd de blaadjes of vuil naar toe waait. Ik heb het thuis en bij Chantal en Peter is er ook zo’n hoekje.
Ik noem het altijd “Oma’s hoekje” omdat mijn moeder in haar tuin eveneens zo’n hoekje had en altijd bezig was om dat hoekje schoon te maken. En heel vaak had ze het er over.
December is toch wel een beetje sentimentele tijd voor me hoor, niet alleen voor mij denk voor veel mensen.
Bij het versieren van de kerstboom denk ik dan ook nog altijd aan de tijd dat we bij mijn moeder de kerstboom op gingen zetten mijn zus en ik. Een kerstcd opzetten en dan ging dat bibberende stemmetje meezingen. Zo ontroerend.
Nu worden er weer nieuwe herinneringen gemaakt dat is het mooie van het leven ook.
De kleine Yenthe die haar ogen uitkijkt naar de kerstboom en de lichtjes overal.
Vandaag was Chantal mijn schoondochter jarig maar die had een aantal weken geleden al een feestje gehad dus vierde het verder niet.
Wel waren zij en Peter vandaag vrij. Ik had ze even geappt om te feliciteren en bood haar nog aan om de buitenboel nog een keer te doen voor haar voor de kerst.
Gisteren was ik er ook al ( ben zo’n bofkont deze week, al voor de vierde keer bij mijn kleindochter ) de zon scheen, hiep hoera maar de zon op de ramen liet wel zien dat ze wel een wasbeurtje konden gebruiken.
Je mag ook vandaag wel komen hoor appte Chantal terug en aangezien ik verder geen plannen had op de fiets gestapt.  Het was heerlijk weer, beetje vriezend, ijs in de sloten hier en daar maar weinig wind dus mooi om even de buitenboel te doen. Peter was aan het klussen in zijn garage met een vriend. Chantal was toen Yenthe sliep lekker binnen aan het werk en ik dus de buitenboel.

Een aparte verjaardag vieren zo maar wel leuk natuurlijk en het was heel erg gezellig zo onverwacht lekker even theeën nog.
Terug naar huis zat ik nog na te genieten toen ik voor me de ondergaande zon de prachtigste kleuren zag geven in de ramen van de huizen.
Ik stapte af en maakte wat foto’s, stukje verder fietsen, weer afstappen en gewoon blijven staan, kijken, genieten, foto’s maken.  Een boer kwam van het land en stapte van zijn tractor af en zei “Mooi he Anneke” en ik kon dat alleen maar beamen.
Samen bleven we staan kijken tot de zon onder was, hoe gelukkig kan een mens, althans dit mens zich dan voelen……

Wat zeg je…….

art0_6037_183_367_padToen ik jong was, was er bij ons op het dorp een jongen Jopie die een verstandelijke beperking had. Hij was heel simpel maar ook heel open in de dingen die hij vroeg aan de mensen.
Hij werd ouder en fietste heel vaak door het dorp, je kon hem al van verre aan horen komen want hij praatte altijd hardop. Hij hielp hier en daar bij bedrijven met wat klusjes. Een jongen/man waar geen greintje kwaad in zat en iedereen kende en groette hem. Toen zijn ouders nog leefden zorgden zij voor hem en later nam zijn zus die taak over. Of ie nog leeft, ik weet het eigenlijk niet, hij zou dan nu rond de 70 jaar zijn. Zou het nog eens aan mijn broer moeten vragen die nog in het dorp woont.
Waarom vertel ik dit verhaal.
Zal het uitleggen. Momenteel kom ik ook veel mensen tegen die hardop buiten, in de trein, in winkel of waar dan ook praten.
Dat zijn geen mensen met een verstandelijke beperking (al heb ik hier en daar wel mijn twijfels) maar “normale” mensen die met een oortje lopen te bellen. Alsof iedereen zo graag meeluistert naar al die verhalen.
Ik weet niet of ik de enige heb maar mij gebeurt het wel regelmatig dat ik denk dat iemand wat tegen me zegt en ik wil antwoorden als ik dan opeens dat snoertje zie lopen en denk shit die heeft het niet tegen mij.
Pas bij de trein ook een man die naast me stond en zei “wat een drukke trein” en ik (verrast dat mensen ook nog wel eens wat zeggen) antwoordde “nou he” waardoor de man meteen door ging met praten natuurlijk weer tegen zijn telefoon.
Zie ook vaak dat mensen bij kassa’s gewoon doorkletsen, bij de buschauffeur, restaurants. Echt wel aso hoor zo gebarend wat ze willen en gewoon doorkletsen.
Zag pas ergens een bordje hangen waarop stond. “Uit privacy overwegingen helpen wij niet als u aan het bellen bent” . Vond het wel een goeie spreuk eigenlijk.
Jopie wist niet beter, hij was gewoon zo en niemand stoorde zich er aan.
Ik heb ook een Iphone, zit er ook in de trein op te lezen of een spelletje te doen. Dat deed ik vroeger met een boekje of puzzelboek ook. En het is gewoon een makkelijke apparaat en niet meer weg te denken. Dat hoeft ook niet maar een beetje “normaal” er mee omgaan mag van mij wel hoor.
Vanmiddag was ik nog laat onderweg en terug naar huis zag ik de prachtigste kleuren terwijl de zon onderging. Ben heel wat keren afgestapt om te kijken en foto’s te maken, wat een geweldig gezicht.

 

De Zotte Zaterdag….

Vandaag met mijn zus naar Gouda gegaan naar de Zotte Zaterdag een verwijzing naar Erasmus en zijn meeste bekende werk Lof der Zotheid.
Onderstaand is te lezen dat Erasmus ook een beetje van Gouda is…… en dat willen ze weten ook.


Het was natuurlijk prachtig weer, ontzettend druk, een mooie fietstocht. De St. Janskerk was geopend, er was een optocht met allerlei historische figuren. Je kon trouwen in het oude Stadhuis, een kaart laten drukken of een verzegeld oorkonde laten maken. Schrijven met een ganzenveer en inkt. Avond 2 (Small)En niet zo in de oude stijl maar wel leuk voor de kinderen in een van de ruimtes van het oude stadhuis bouwen met Lego.  Een oude markt. Het was alleen onwijs druk dus we zijn nog wel het stadhuis en de kerk in gegaan maar zeker in het stadhuis was gewoon een deurstop zoveel belangstelling was er.
Veel volle terrassen in de zon. Kortom een leuke middag in Gouda zo en een heerlijke fietstocht. Twee routes gereden bij elkaar zo’n 40 km dus goed te doen.
Vanavond naar zoonlief nog geweest dus weer zo’n 20 km fietsen heen en terug.
Op de heenweg genoten van een prachtige zonsondergang de mist die op het land kwam, gewoon nog een eindje omgefietst om er nog langer van te genieten.
Gezellig verjaardag……… een topdagje zo……..Erasmus en Gouda
Erasmus werd, naar eigen zeggen, in Rotterdam geboren. Sommige andere bronnen spreken over Gouda. Soms noemt hij als geboortejaar 1466, soms 1467 en dan weer 1469. Hij was het tweede onwettig kind van een Goudse priester, Gerard Helye, en diens huishoudster Margaretha Rutgers. De doopregisters in Rotterdam en Gouda maken geen melding van zijn geboorte. Hierdoor zijn zowel zijn geboortejaar als zijn geboorteplaats tot op de dag van vandaag onzeker. Zeker is wel dat hij werd geboren in de nacht van 27 op 28 oktober: te Gouda, te Rotterdam, of onderweg tussen beide steden.
Erasmusspecialisten nemen vooralsnog aan dat 1466 het meest waarschijnlijke geboortejaar is.
Zeker is dat Erasmus zijn vroege jeugd doorbracht in Gouda. Daar bezocht hij de Grote of Parochieschool van de Sint Janskerk, waar hij les kreeg van zijn latere voogd Pieter Winckel. Hij vervolgde zijn schoolopleiding in Utrecht, Deventer en Den Bosch om vervolgens terug te keren naar Gouda. Pieter Winckel overreedde hem in te treden in het Augustijner klooster Emmaüs in Steyn bij Gouda. Daar verbleef hij van 1487 tot 1493. Eerst als postulant, dan als novice en vervolgens als kanunnik.
Desiderius Erasmus is een vande erflaters van onze beschaving. Al tijdens zijn leven werd hij in heel Europa gezien als de geleerdste van alle christen-humanisten. Zijn werk wordt nog steeds uitgegeven, vertaald en gelezen. Zelf zag hij zijn uitgave van het Nieuwe Testament en het werk van de Kerkvaders als zijn grootste verdienste. Maar tegenwoordig is het satirische Lof der Zotheid zijn meest gelezen boek.

 

Een prachtig weekend……

Een mooie week achter de rug, sowieso voor mij het ideale weer, zon, winters, helder en schone wegen zodat ik lekker kon fietsen en dat heb ik dus ook wel gedaan. Weer wat gefotografeerd in de polder, heb weer fotoshop van een vriendin gekregen dus kon weer lekker gaan knutselen met mijn gemaakte foto’s.
Het weekend kwam Wim weer hij was lekker vroeg al vrijdag. We hadden niets afgesproken maar hij stelde voor naar Dordrecht te gaan. In zijn gedachtegang was dat een afstand van niets bij mij vandaan en zover is het nu ook niet hemelsbreed maar met ov is het toch nog wel een redelijk ingewikkelde reis.
Dus stelde ik voor met de waterbus te gaan, die vaart naar Dordrecht. Peter heeft zijn fiets weer meegenomen dus heb ik nu geen fiets voor Wim meer, dus daar moeten we nog even op uit gaan want dat is toch wel handig zoals ik woon. Maar goed overal is een oplossing voor en we gingen met de bus naar Krimpen aan de Lek daar overgevaren om in Kinderdijk de waterbus te nemen. Nog wel een stukje lopen naar het steiger, gesloten. Vaart niet in de winter. Niet naar gekeken. Wat dat betreft zijn we precies hetzelfde we zien wel.
Toen we net van het steiger afliepen zagen we een bus aankomen die naar Alblasserdam ging, dan gaan we daar maar heen zei ik, daar zal die waterbus nog best wel varen.
Dus meteen ingestapt en inderdaad de waterbus voer daar nog wel, best een eind lopen vanaf de bushalte maar goed je moet wat overhebben voor de goede zaak. Nog een flinke tijd wachten, dus daar even wat rondgelopen. En zo kwamen we toch nog in Dordrecht terecht.
We hadden gekeken, Wim is ook echt een tuinder en daar in Dordrecht is een hele grote winkel waar ze tuinzaden verkopen en ook bijzondere zaden die je niet overal tegenkomt.
Daar hadden we dus wel naar gekeken in welke straat die winkel was, dat trof bijna de eerste straat nadat we van de waterbus afkwamen en we waren er dus zo.
Alleen het begon te tellen bij nr 1 en wij moesten op nr 448 zijn. Het voordeel was dat we zo een mooi stuk van Dordrecht weer eens gezien hebben maar het was wel een flink eind wandelen. Het was de belangrijkste en oudste straat van Dordrecht stond er op het bordje aan het begin van de straat. En dat snap ik, hij loopt helemaal door het centrum van Dordrecht heen. Maar het was wel de moeite waard, we hebben er heerlijk een uurtje lopen neuzen en natuurlijk de nodige zakjes met zaad aangeschaft om straks weer te kunnen gaan verbouwen.
schapenkopje_dubbelDaarna wat rondgekeken en nog wat zitten drinken, weer richting waterbus maar we hadden nog bijna 3/4 uur over dus even een leuk cafeetje ingedoken waar ze heel veel soorten bier verkochten. Nu worden de Dordtenaren Schapenkoppen genoemd dus namen we allebei een biertje met de naam Schapenkopje. Op het flesje stond ook waarom ze schapenkoppen genoemd worden. Ik had een dubbel Schapenkopje genomen en het was echt een heerlijk biertje.
Gekozen voor de optie om nu maar naar Krimpen aan den IJssel te varen en daar de bus te nemen want via Alblasserdam en Kinderdijk was toch wel een lastige optie.
Onderweg nog genoten van een prachtige zonsondergang, geweldig gezicht vanaf de waterbus, we hadden geluk al moesten we het laatste stukje nog rennen maar de bus kwam er net aan.
Wat een heerlijk dagje Dordrecht was het gisteren dat we maar afgesloten hebben met het laten komen van een Chineesje geen zin meer om te gaan koken allebei.
Vanmiddag toen Wim weg was ben ik nog even naar de ijsbaan gegaan, er kon weer geschaatst worden, dat doe ik zelf niet meer maar foto’s nemen is wel leuk. Ook nog even naar het Loetbos, in de polder werd ook al regelmatig geschaatst, echt een prachtig gezicht al is het hier en daar nog uiterst onbetrouwbaar ijs natuurlijk daar.
Thuis een gloeiend hete warme chocolademelk, mijn foto’s bekijken en bewerken.
Dit weekend tel ik zeker dubbel………

 

 

Een beetje warmte

zonsondergang4Gisterenavond had ik gegeten en keek naar buiten en zag daar de prachtigste kleuren in de lucht die de beste schilder niet kan weergeven. Grote groepen kauwen nestelen zich in de bomen om daar de nacht te verblijven zoals het iedere avond gebeurt met een hoop kabaal.
Sinds weken pak ik mijn fototoestel en loop naar boven om weer eens wat foto’s voor mezelf te maken die niet voor de krant bestemd zijn, wat een prachtig gezicht is het.
Als ik terugkom in mijn kamer/keuken weet ik ook wat ik nog een beetje mis in mijn strakke benedenverdieping en dat is wat warme kleuren.
In de kamer gaat het nog wel met de open haard, wat kaarsen, gezellige kleurige accessoires maar in de keuken is het nog aardig steriel vind ik zelf wel, Kauwen4daar mis ik nog wat. Zelfs de briefjes met spreuken en dingen op mijn magneetbord hangen strak en recht.
Dus de komende weken maar eens hier en daar gaan kijken voor wat dingen die het vast wat leuker en warmer zullen maken.  In de kamer zullen dat wel wat kleurige kussens worden en in de keuken zal ik wel even zien nog.
Als ik mijn huis binnen komt ruikt alles nog zo heel erg nieuw en is alles beneden zo schoon, daar hoef ik voorlopig even niet te poetsen in ieder geval.
Vanmiddag nog wat plintjes wezen halen bij Karwei, heb nog steeds de auto dus dat is wel even makkelijk al was ik liever gaan fietsen maar met die plinten is dat ook geen optie natuurlijk. De plinten maken het wel af eigenlijk, ziet er mooi uit zo.  Nu alleen nog even mijn deur wat afschaven en ophangen en een strip op de kast dan ben ik helemaal echt klaar.
Ga toch maar weer even naar de fietsenmaker vragen of mijn fiets al klaar is met een voorspeld mooi weekend wil ik hem wel graag hebben.Zonsondergang Hij is nog niet klaar maar hij verwacht dat het onderdeel vandaag binnenkomt want hij had de factuur al gehad.
Neem anders mijn e-bike mee zegt hij, dan kan je toch het weekend fietsen en kan ik hem op mijn gemak repareren voor je. Dus dat gedaan, heerlijk idee dat ik het weekend weer kan gaan fietsen. Heel veel zin in.

Goed dat mijn vader dat niet meer weet……

IMG_2013Mijn vader was vroeger eigenlijk altijd wel een makkelijke vader, we mochten veel bij hem, meer dan bij mijn moeder die wel wat strenger moest zijn.  Er was maar een ding waar hij bang voor was dat er iets zou gebeuren met zijn kinderen en zeker met zijn dochters.

Nu is er bij ons in de buurt een soort natuurgebied waardoor je heen kan fietsen en toen ik jong was is het een paar keer gebeurd dat daar meisjes lastig werden gevallen, ook een vriendin van mijn zus waar mijn zus ook bij was. Gelukkig liep het allemaal goed af maar mijn vader wilde eigenlijk niet dat we daar alleen gingen fietsen.  Niet dat we er nu echt bang voor gemaakt werden maar toch als we een andere route konden nemen had hij dat wel liever.

Toen mijn jongste zusje dan ook regelmatig daar langs moest fietsen om bij haar werk te komen was hij wat blij dat ze bij mij (ik woonde toen dichtbij haar werk) bleef slapen en later bij mij op kamers kwam.

Momenteel ga ik heel veel fietsen en dan fiets ik ook heel vaak in mijn uppie midden door de polder en nu het was sneller donker wordt kan ik dan kiezen om langs de provinciale weg te fietsen of door het natuurlijkgebied.  En eigenlijk kies ik zelf altijd voor het laatste.
Het is er wel stiller natuurlijk maar het maakt mij niet echt bang, overal kan er volgens mij wat gebeuren.  En dan kan ik nergens meer komen.
Maar zeker zoals vandaag aan hetIMG_2016 einde van de middag toen ik er weer fietste en het al aardig donker werd dan is het daar wel heel stil en dan moet ik weer denken aan wat mijn vader altijd zei “Niet door de Loet fietsen” (zo heet het natuurlijkgebied). En dan zit ik lachend op de fiets, denkend, dat heb je er nog goed ingepeperd pa, dat ik dat nu nog weet.
En net als vroeger doe ik toch nog mijn eigen ding.