Dezelfde genen….

Vnachtponorige week zaterdag was ik bij mijn moeder en ze vertelde dat een van de dames van de zorg gezegd had dat het niet meer gaat met haar nachthemd. Ze krijgt het zelf niet meer over haar hoofd en als ze het uit moet trekken stikt ze zowat zolang als dat ze er over doet. Daarom moest ze maar voortaan een bloesje aan in bed.
Maar als je weet dat mijn moeder zich ’s avonds al uit gaat kleden op haar gemak en dan in haar nachtpon in de kamer gaat zitten wachten tot de zorg komt die haar dan nog wast dan is zo’n bloesje natuurlijk niks om zo nog mee in de kamer te zitten.  Bovendien vind ik het ook niks om iemand in een bloesje te laten slapen.
Dus ik zei, ik neem wel een paar nachtponnen mee en kijk of ik de voorkant gewoon open kan maken (zo gebeurd natuurlijk met een schaar ;)) en er dan knopen op zetten zodat ze het zo zelf open en dicht kan doen zonder dat getob over haar hoofd.
Gisteren was ik er mee aan de slag gegaan, maar het is gewoon lastige stof om te naaien en zeker om er dan ook nog een fatsoenlijk boordje van te maken, laat staan al die knoopschatten. Na twee uur worstelen had ik het wel bekeken en ging ik even googelen of er niet kant en klaar dit soort nachtponnen te koop zijn.
Kon niet echt iets goeds vinden. Nu hebben wij op ons dorp een winkel waar ze echt van alles verkopen en heel veel op het gebied van nachtkleding en ondergoed. Zeker ook voor ouderen. Dus daar naar binnen gestapt en ja hoor, ze hadden ze gewoon op voorraad.
Eentje meegenomen en thuis korter gemaakt gisterenavond en vandaag naar mijn moeder gebracht.
Ze was zo ontzettend blij er mee. Gisteren was er namelijk een andere mevrouw van de zorg geweest en toen ze zei dat ze haar nachtpon niet aan wilde luisterde ze niet en had de verzorgster hem gewoon over haar hoofd gegooid en aangetrokken.
Mijn moeder vertelde dat ze zo boos was geworden en later in bed had liggen huilen omdat ze niet wist hoe ze hem dan ’s morgens weer uit moet krijgen.
Maar opeens herken ik mijn genen toen ze verder vertelde dat ze gewoon een schaar gepakt had en de voorkant open geknipt had.
Goed gedaan zei ik, dat zou ik ook gedaan hebben. Je hebt helemaal gelijk, je hoeft echt niet alles te pikken hoor.  Maar goed toen ging ze al weer lopen denken wat ze de komende nacht moest natuurlijk.
Ik had verteld dat ik de andere nachtponnen meegenomen had maar dat was haar blijkbaar ontgaan en ze was in de kast gaan zoeken. Ze wist dat ze op de bovenste plank lagen en was op een stoel geklommen.
Ik zei, ben je nou helemaal gek geworden voor zo’n rot nachtpon, straks breek je je nek, je gaat toch niet meer op een stoel klimmen.
Maar stiekem dacht ik wel, pff dat komt me toch wel heel bekend voor hoor.
Ik zei wel dat ze dat echt niet meer mocht doen en hoop dan maar dat ze daar naar luistert.
Thuis ben ik meteen nog maar een nachtpon er bij gaan kopen want een is wel krap natuurlijk.
Wel vroeg ik me af waarom die zorg niet eerder een briefje had neergelegd dat dit genenzo’n probleem voor mijn moeder werd. Dan hadden we eerder op zoek kunnen gaan.
Ik weet dat de zorg die ’s morgens en ’s avonds komt haar ook de nachtpon aan en uit kunnen en willen trekken. Maar ze doet dat nog zo graag zelf op haar eigen manier en daar is ook wat voor te zeggen natuurlijk. Ze heeft al zoveel stukjes zelfstandigheid in moeten leveren en dit zou er ook weer een zijn.  Blij dat ze dit nu nog een tijdje kan houden zo.

Zit een vrouw bij de Hema

Naast me in de Hema  zat pas een vrouw die vroeger in hetzelfde zorgcentrum werkte waar ik als receptioniste werkte.
Ik kende haar nog en vroeg hoe het met haar ging.
Ze werkte destijds in de keuken. Ze is wat achter, hoe omschrijf ik dat, ze werkte daar in WSW verband de werkvoorziening voor mensen die net buiten het reguliere systeem vallen. Toen was het nog een jonge en leuke meid die van aanpakken wist. Destijds, zo’n 25 jaar geleden,  werd al het eten nog vers gekookt en ook wij van de receptie gingen soms helpen als het druk was of met ziekten om het eten op te scheppen.
Maar ik wist dat ook in dat zorgcentrum de keuken zo goed als gesloten is nu dus ik vroeg of ze nog steeds in de keuken werkte.
Nee vertelde ze, ze werkte nu op de zorgafdeling als vrijwilliger.  Haar eerdere dienstverband was omgezet in een vrijwilligers functie voor 20 uur in de week, dus wel een soort compensatie voor haar uitkering. Maar vroeger werd ze gewoon betaald voor haar werk.
Ze vertelde dat ze pas haar 25 jarig jubileum had gevierd, ze was helemaal in het zonnetje gezet zat ze me met veel plezier te vertellen.
Maar ook zij merkte dat er flink bezuinigd werd op de zorg en doordat zij vrijwilliger is kan ze extra dingen voor de mensen doen zoals helpen met het eten, het bed verschonen en kleine klusjes die ze deed. Onmisbare mensen en zeker als ze zo’n inzet hebben en zo vriendelijk zijn.
En zo zie ik het in veel zorgcentra gebeuren. Bij mijn zus die ook in de keuken van een zorgcentrum werkt zijn alle oproepcontracten niet verlengd en wordt er gebruik gemaakt van mensen met een verstandelijke beperking.
En je zal mij niet horen zeggen dat ik dat niet goed vind dat die mensen gewoon werken en ook zeker van waarde en een toevoeging zijn voor het werk in het zorgcentrum.
Alleen heb ik wel wat tegen dat ze blijkbaar als goedkope werkkrachten gezien worden door de zorginstanties die ze omarmen. En dat betekent ook dat andere mensen weer hun baan kwijt raken daardoor.
Mijn zus vertelde zelfs dat een invalkracht gewoon in de keuken met al het andere personeel er bij te horen kreeg dat haar contract niet verlengd werd.  Hoe bot kan je zijn.
Twee kanten dus aan dit verhaal maar ik heb zo wel mijn twijfels over de goede bedoelingen van de zorgmanagers.

Big brother is watching you

1984Zo gek had die Orwell het nog niet bekeken met zijn boek 1984. Een boek dat al geschreven werd in 1948.  Ik weet nog dat ik het las en ik het een fascinerend maar ook wel beklemmend boek vond, destijds niet wetende dat er een groot waarheidsgehalte in zat al kwam het misschien iets later dan in 1984.
Ik heb geen illusie dat er van mezelf gewoon veel gegevens bekend zijn, via Google, mijn weblog, Facebook en nog allerlei kanalen zoals pasjes van winkels en dat soort dingen allemaal.
Als ik op Google iets zoek zoals bijvoorbeeld ik pas zat te kijken naar een nieuwe lens krijg ik als ik Facebook open meteen allerlei sites die lenzen verkopen.
Ik kan er best mee leven hoor, zo boeiend is mijn leven niet dat ik denk dat mensen daar nu zo heel erg in geïnteresseerd zullen zijn.
Vanmorgen was ik aan het werk en daar zou een koelkast bezorgd worden.
Eerst kreeg de eigenaar van de zaak een berichtje dat de koelkast in de ochtend bezorgd zou worden, daarna kreeg hij nog een berichtje dat de bezorger in Krimpen aan den IJssel was en de koelkast om 10.44 bezorgd zou worden.  Hoe gek kan je het maken eigenlijk om dat op de minuut aan te laten weten. Het is toch niet de bus die op tijd moet rijden.
Stel dat die man een kop koffie aangeboden krijgt of zo, dat kan niet want zijn volgende bestelling moet een half uur later of zo weer op de volgende plaats zijn.
Bij mijn moeder ook, als de verzorgsters binnen komen moeten ze eerst inchecken en als ze weer vertrekken uitchecken zodat de leiding precies weet waar en op welke plaats ze zijn.
Het lijkt me voor dit soort beroepen toch een straf als je zo gecontroleerd wordt want als je langer dan de tien minuten bijvoorbeeld om medicijnen uit te zetten ergens bent dan wordt je daar op aangesproken.
Eigenlijk vind ik het echt bizar die dingen.
Ik ken een chauffeur die toen alles nog “vrij” was wel eens als het mooi weer was een uurtje op het strand ging zitten, gewoon even lekker zitten.orwell Dan ging hij ’s avonds wel een uurtje langer door om toch wel aan zijn uren te komen.
Met de invoering van deze systemen is dat niet meer mogelijk terwijl voor veel chauffeurs dat vrije gevoel juist een reden was waarom ze voor dat beroep gekozen hadden.

Big brother is watching you, hoe waar kan dit zijn…….

Medicijnen handel…..

Mijn moeder heeft best nogal wat medicijnen maar blijkbaar kan je daar oud mee worden.
Vroeger ging mijn broer iedere dag naar mijn medicijnenmoeder om haar medicijnen klaar te zetten, voor iedere moment van de dag een ander potje en ze weet precies welk potje ze op welk tijdstip in moet nemen.
Toen mijn broer er mee moest stoppen door zijn ziekte ging het uitdelen van de medicijnen naar de zorg toe. Een maal per dag werd via hetzelfde systeem de medicijnen verdeeld en dat ging prima.
Alleen is het wettelijk verplicht dat medicijnen verstrekt worden door de zorg ook dubbel gecontroleerd moeten worden. Daar is iets voor te zeggen, iedereen kan zich toch vergissen een keer.
Dus kwam er een ander systeem, de apotheek verdeelt de medicijnen per dag in rollen en zo wordt het momenteel aangeleverd en de zorg zet ze dan weer uit in dezelfde potjes zodat er een dubbele controle is.
De medicijnen die er over waren stonden al een tijdje en van de week na overleg met de zorg zou ik ze naar de apotheek brengen.
Een hele tas vol met nieuwe goede medicijnen die gewoon weggegooid gaan worden, het is eigenlijk te gek voor woorden dat dit niet eerst opgemaakt kon worden.
Ik neem aan dat mijn moeder echt niet de enige is waarbij zomaar goede medicijnen weggegooid worden maar dus wel betaald zijn door de verzekering. (na het eigen risico dan).
Vroeger kon ik altijd de doosjes met restanten inleveren maar nu is er een systeem dat je ze allemaal uit de doosjes moet halen en de stripjes in een bus moet doen met een smalle gleuf waar alleen die strippen door kunnen.
De resterende zalfjes moeten dan zeker maar weer de vuilnisbak in, zou niet weten wat ik daar anders mee moet.
In een stampvolle apotheek stond die bus tussen de mensen in waar ik dan die hele tas in leeg moest maken. Een mevrouw zei, ik help wel even ik sta hier toch te wachten.
medicijnen1Mijn zus vertelde toen haar man al terminaal ziek en aan zijn laatste dagen bezig was zij nog medicijnen ging halen bij de apotheek. Ze kreeg voor drie maanden medicijnen mee en toen ze zei dat ze dat niet wilde, dat voor een paar weken meer dan genoeg was, kon dat niet, het kan alleen maar voor drie maanden verstrekt worden werd er gezegd.
Een week later overleed haar man en kon ze al die medicijnen gewoon weer terugbrengen ter vernietiging bij de apotheek.
Als ze het nu toch over besparing in de zorg hebben zou daar misschien ook eens beter opgelet kunnen worden.

De zorg en mijn zorg…..

tafeltje denkjeVandaag me bezig houden met verschillende zorgen. Allereerst mijn moeder die van tafeltje dekje eten krijgt vijf dagen in de week. In het weekend kookt ze zelf nog een aardappel en eitje en een kropje sla er bij. Ze is er heel erg blij mee en vind het echt heel lekker. Ze eet er hartstikke goed van en het wordt door vrijwilligers warm thuisgebracht.
Alleen nu is het zorgcentrum die dit regelde voor het verzorgende gedeelte gesloten en dus ook kon het eten niet meer uitgezet worden voor de mensen. Ze kreeg  een brief dat ze nog wel het eten kon krijgen thuis maar dat ze het zelf op moest warmen. En dat is een groot probleem want ze heeft wel een magnetron maar weet echt niet hoe ze dat apparaat moet bedienen.
Dus de zorg gebeld of die een oplossing wisten. We waren niet de enige waar het speelde maar ze mogen die zorg niet aan de mensen verlenen, dat moeten we zelf doen.
Ook al ben je 99, heb je nog maar 15 % zicht. Ik vind het op zich al knap dat mijn moeder zelf nog de wasmachine,televisie, verwarming en gas kan bedienen maar zo’n magnetron gaat ie echt niet worden.
Nu heeft de gemeente wel de toezegging gedaan die mensen niet in de steek te laten en kijken of er vrijwilligers zijn die het komen opwarmen.
Op maandag zou haar hulp het even in de magnetron kunnen doen en op woensdag ben ik er praktisch altijd alleen heb ik soms ook wel eens dingen voor de krant en ik vind het gewoon lastig om mezelf echt daarop vast te leggen iedere woensdag. Moet er altijd 10 km voor fietsen en het is in Nederland nou eenmaal niet altijd mooi weer. (En zie verder hoe goed ik van mijn fiets op aan kan !!!!!!). Maar goed het alternatief zou nog zijn dat de zorg die nu de medicijnen om 4 uur uit komt zetten dit eerder gaat doen en dan even de magnetron aanzet. Dan worden het wel hele lange middagen voor mijn moeder het zal daar wel op uitdraaien want er zal toch wel iets ingeleverd weer moeten worden jammer genoeg.  We krijgen nog bericht hoe of wat.
En mijn eigen zorg, mijn fiets. Al weer hoor ik denken, ja hoor vanmiddag stond ik in Krimpen aan den IJssel voor het stoplicht en toen ik weer op wilde stappen hoorde ik een enorm gekraak alsof iemand spijkers in een centrifuge gooide, zo’n gerammel in mijn motor. Ook mijn ondersteuning was ik kwijt.
Ik wist niet of ik moest janken of lachen, ik kan niet eens meer boos worden en ging maar mijn frustraties afreageren in het snoepwinkeltje door een groot stuk chocolade te kopen. Helpt ook niet natuurlijk maar goed.
Ben goed verzekerd dus ik kon de verzekering bellen die moeten me dan op komen halen en bij mijn fietsenmaker brengen. Maar ik had in de planning om nog een paar boodschappen te doen en zonder tebikerapondersteuning kon ik wel gewoon fietsen. Dus dat maar gedaan die 10 km naar huis. Had gelukkig de wind in mijn rug het hele eind en het waaide flink.  Boodschappen thuis gebracht en maar weer richting fietsenmaker. Wel een gewone fiets meegekregen. Die is nu echt kapot zei hij, hij ging bellen naar Gazelle. (dat rijmt). Ben wel heel benieuwd wat ze nu gaan zeggen. Ergens was ik gewoon blij dat hij nu “echt” kapot is en ik vind dat ik onderhand wel recht heb op een nieuwe fiets die het gewoon doet. De maat is vol, overvol.

Mij een zorg…….

Wijn3Ze werd ontslagen na 40 dienstjaren bij een bedrijf, kreeg een gouden afkoopsom mee. Een man met een goeie baan, hulp in de huishouding. Ze hoefde niet zo nodig meer te werken. “Iets leuks om te doen is mij ook goed” zei ze vaak.
Ze gingen vaak op vakantie naar verre landen en konden zich dat allemaal veroorloven.
Kortom op het eerste gezicht een beetje verwende mevrouw als je haar hoorde praten een beetje oppervlakkig.
Tot ze een verhaal vertelde dat me opeens een heel andere kijk op deze vrouw gaf en ik haar meteen in mijn hart sloot. Geweldig wat een leuk mens is dat.
Haar man was psycholoog. Normaliter ging ze nooit mee naar bijeenkomsten van de instantie waar hij werkte, ze hield niet zo van die blabla wat op zulke avonden meestal gebruikelijk was.
Maar goed haar man haalde haar toch over om ook eens een keer mee te gaan en dat heeft ie geweten.
Het was een etentje waar niet gekeken werd op een paar centen, nog maar een flesje wijn opentrekken, helemaal geen probleem.
De directeur van haar man kwam een praatje bij haar maken en vroeg of ze het naar haar zin had.
“Helemaal niet zei ze, als ik zie hoe er hier met geld gesmeten wordt van de zorg terwijl andere mensen ontslagen worden en overal op bezuinigd moet worden, vind ik dat dit eigenlijk niet kan”.
Het gesprek was snel over, vertelde ze.
Terug in de auto vertelde ze haar man wat ze gezegd had tegen zijn directeur. Die was “not amused”. Sterker nog, hij sprak twee dagen niet meer tegen haar.
Een week later werd er bij haar thuis aangebeld en daar stond de directeur op de stoep met een fles wijn.
Hij vertelde dat hij het bijzonder gewaardeerd had dat ze dit gezegd had. Hij had er over nagedacht en vond dat ze eigenlijk helemaal gelijk had en deze etentjes afgeschaft gingen worden.
Ik vond dat echt zo’n prachtig en ook nog waar gebeurd verhaal.
Ben er ook van overtuigd dat het er inderdaad zo vaak aan toegaat.
Bijeenkomsten, lunches, etentjes, overleg met hapjes, het kan allemaal. Maar een tehuis open houden dat kan dan weer niet. Hier en daar zit er in de zorg echt iets helemaal scheef.

Een zorg minder ???

Vanmiddag belde mijn broer mij op dat hij door de zorginstantie benaderd was die de zorg doet voor mijn moeder.  Er moet drastisch bezuinigd worden dus gaat de zorg voor mijn moeder veel minder worden.

Momenteel komen ze haar ’s morgens helpen met aankleden waar nodig, verwarming aanzetten enz, twee keer per week komen ze haar wassen, en dan komen ze nog ’s morgens ’s middag en ’s avonds koffie zetten voor haar en een kop koffie drinken en daarna nog naar bed brengen en kijken of ze alles goed afgesloten heeft.

Wij wisten wel door gesprekken met de zorg dat dit een heel ruime indicatie was en zij dit eigenlijk alleen kreeg omdat ze de oudste op zichzelf wonende client in het dorp was, dus knepen ze een beetje hun ogen dicht als het over mijn moeder ging.

Maar de zorginstelling staat onder druk, er moet radicaal bezuinigd worden en dus gaan bij mijn moeder de 3x koffiezetten eraf en dat vind ik eigenlijk zomaar in een keer wel heel erg drastisch.  Ik weet dat mijn moeder er altijd heel erg naar uitkijkt dat er iemand komt en dat nu zo gewend is.
We moeten nu maar met elkaar kijken hoe deze dingen opgelost kunnen worden, misschien is het mogelijk om via de gemeente een extra indicatie te krijgen al is het maar 1x extra per dag.
Mijn broer gaat er altijd iedere dag naar toe en mijn zusje en ik gemiddeld 2 of 3 keer per week en ’s morgens komt mijn schoonzusje altijd langs om te kijken of er nog boodschappen zijn en die doet ook de was. Bovendien komt nog een keer per week haar hulp in de huishouding.

Dus in vergelijking met veel oudere denk ik dat ze helemaal niet mag klagen maar toch het is wel een overgang voor iemand van 97 jaar oud. Naar een verzorgingstehuis gaan is waarschijnlijk ook geen optie, denk dat ze gewoon nog geen indicatie daar voor krijgt hoewel misschien als deze zorg wegvalt weer wel.  Moeilijke zaken, eerst maar eens kijken hoe ze er zelf op reageert en er van vindt.
Bij mijn moeder wordt dus ook de overgang van de verzorgingsmaatschappij naar de participatiemaatschappij goed voelbaar.