Zingoën….. en lachen

Ik had me bij het zorgcentrum opgegeven om te schrijven voor De Pet, dat is een blad dat 4x per jaar verschijnt en daarnaast ben ik in de commissie voor de bazaar gegaan om daar de PR voor te doen>
Daarvoor ging ik gisteren naar de opening van een beweeg/beleef tuin die ze ingericht hadden.
Een mooie tuin met allemaal zitjes, gelegen aan het water en ook helemaal afgesloten zodat ook de mensen die dementerend zijn er vrij kunnen wandelen of zitten.
Er zijn een aantal bewegingsapparaten aangebracht, nu waren er nog maar twee maar het worden er vijf waar oefeningen gedaan kunnen worden.
Een apparaat bijvoorbeeld waar je als een oude koffiemolen aan moet draaien waarbij een vrolijk deuntje gespeeld wordt wat aanmoedigt om er nog even mee door te gaan of juist na drie keer dat deuntje gehoord te hebben denken, pfff kan er geen ander plaatje op haha.
Maar goed het idee er achter is natuurlijk prima en wel leuk om weer mensen te interviewen en het plezier te zien dat de bewoners zeker deze zomer al gehad hebben aan deze tuin.
Er staat namelijk een heel grote boom is waaronder je lekker in de schaduw kan zitten dus.
Olga Commandeur kwam de tuin openen samen met een van de bewoners een bekende Lekkerkerker, een leuke man altijd vol verhalen.  Er werd volop meegedaan met de bewoners met de bewegingen die Olga voordeed. Van de directie hoorde ik dat zij voor het bedrijf werkte waar deze apparaten gemaakt worden. Het zijn best dure apparaten en zij komt dan gratis als “bonus” om het te promoten.  Zo werkt dat dus bij sporters.
Daarna werden de bewoners getracteerd op pannenkoeken en ’s middags was er een Zingo. Een zingende bingo met allemaal oude deuntjes die gedraaid werden en een heel leuke presentator die het presenteerde.
Dezelfde avond was er een vrijwilligersavond. Eerst eten met elkaar, een heerlijk koud en warm buffet dat er zijn mocht. En daarna ja hoor daar was ie weer de Zingoër……. zich aanpassend aan het andere publiek, hoewel de meeste vrijwilligers ook wel de 60 gepasseerd zijn. De muziekjes kwamen sneller en die man deed het gewoon zo leuk. Ik was aan de late kant, er waren zo’n 100 mensen denk ik maar vond nog een plaatsje. Maakt mij niet zoveel uit hoor waar ik zit, ken toch wel veel mensen en heb altijd wel een praatje met mensen en nu ook dus.


Het was een leuk tafeltje. Een vrouw die bijzonder fanatiek zat de Zingoën en ik zat naast een stel die allebei op een koor zitten. De man op een shantikoor De IJsselmannen en de vrouw op een vrouwelijke versie van een shantikoor De Boezemvrouwtjes.
Dus wij hebben heerlijk mee zitten zingen met de bekende liedjes en het bingoën was wat bijzaak. Tussendoor nog wat foto’s gemaakt voor de FB site van het zorgcentrum. (waar bewoners toestemming voor hebben gegeven trouwens)
Kortom ik had een geweldig leuke dag als beginnend vrijwilliger in het zorgcentrum, lekker dicht bij huis.

Santa Claus is coming to town….

Vorige week was ik gevraagd of ik foto’s wilde maken van de bewoners van een zorgcentrum, personeel en bezoekers op de kerstmarkt die daar gehouden werd samen met de Kerstman konden ze dan op de foto.
Ik vond het wel leuk om te doen dus daar een paar uurtjes naar toe gegaan en een kleine 100 foto’s gemaakt.
Veel mensen vonden het zo ontzettend leuk ook omdat we langsgingen in de huiskamers bij mensen die niet naar de kerstmarkt zelf toe konden, wilden of gingen.
Sommige mensen wilden ook niet op de foto en ik vind dat ik het niemand op mag dringen.
Had zelf nog een aantal vouchers van de Hema en een daarvan was het afdrukken van 100 foto’s voor 5,00.
Dus had ik tegen de organisator gezegd, joh laten we er 100 afdrukken voor 5,00 dat is toch geen geld en hij vond het een goed idee. Dus ik kon tegen iedereen zeggen, volgende week kan je ze ophalen.
In het sneeuwweekend kon ik de foto’s mooi bewerken en opsturen naar de Hema.
Afgelopen vrijdag ging ik ze wegbrengen, kon niet eerder dan een uur of 10 en toen waren er al heel wat mensen wezen vragen aan de balie of de foto’s er al waren.
Terwijl ik ze inleverde kwamen er al aardig wat mensen er op af, alsof ze het roken dat ze klaar waren.
Kwam bij het maken van de foto’s ook nog bekenden tegen die daar nu wonen. Een man maakte ik nog een praatje mee, hij woonde altijd dicht bij mij in de buurt en kwam altijd langslopen met zijn hond. Toen ik hem daarover aansprak begon de man te huilen. Vond het zo zielig en dacht had ik maar niets gezegd. Aan de andere kant mag ie natuurlijk gewoon verdriet hebben dat hij daar niet meer kan wonen.
Nou ja vanmorgen kreeg ik al weer een appje dan de redactie van de krant van de zorginstelling die 4x per jaar verschijnt of ik voortaan de interviews voor die krant wilden gaan doen. De tamtam had blijkbaar zijn werk gedaan. Heb geantwoord dat ik even tot januari nog niets ga beslissen maar op zich lijkt het me wel leuk om te doen.
Het is ook dichtbij. Ik zal het nog wel zien.
Eerst me maar eens gaan storten op de kerstmis, boodschappen gaan doen, kijken wat we gaan eten…..  Het ijs en de stoofperen zijn al binnen nu de rest nog…..