Pamperen….

De laatste weken is iedereen in mijn omgeving bezig met me te pamperen en als er iets is waar ik niet zo goed tegen kan is het dat wel.
Zoals mijn zus, ik zou haar vanmorgen een poosje gaan helpen, ze heeft op haar werk een andere functie gekregen en moet daardoor meer werken dan anders dus weinig tijd voor wat schoonmaakwerk in huis.  (Hoewel ik zeker weet dat als ik datzelfde werk thuis had gedaan mijn soppie veel vuiler zou zijn geweest en ze beter bij mij had kunnen komen, maar dat terzijde)
Vanmorgen meteen al een appje, zal ik je komen halen met de auto want het is wel nat, maar had gewoon zin om even te fietsen om wakker te worden want mijn bed was wel heel lekker warm vanmorgen.  En zo hard regende het nou ook weer niet, bovendien woont ze maar 5 km bij me vandaan.
Als we zitten te lunchen begint ze een schema te maken van de dagen dat ik haar auto wel kan gebruiken om boodschappen te doen.  En dan wil ik niet onaardig doen weet dat ze het goed bedoelt en natuurlijk is het handig om een keer met de auto boodschappen te doen dus ik schrijf de dagen netjes op en zeg nog wel te appen. Dan zegt ze nog ook met de Kerstmis de auto bij mij neer te zetten (zelf hebben ze er 2) zodat ik ook een keer naar mijn moeder kan. Pff ja nou ja als het hard regent is dat wel lekker natuurlijk maar anders ga ik net zo lief tweede Kerstdag even op de fiets naar haar toe. Doe ik toch wel hoor ook al staat die auto dan bij me voor de deur.
Ook mijn vriendin belde gisterenavond met hetzelfde aanbod en tijden doorgevend en zoonlief werkt dichtbij me en bood zijn auto aan.
Hartstikke lief bedoeld allemaal maar soms word ik wel eens moe van al dat gepamper, kan aardig goed mijn bootjes doppen en weet ook dat ik als ik het vraag altijd wel iemand heb die even meegaat.
Misschien is het wel eigenbelang haha, tenslotte komen ze allemaal eten met Kerstmis dus zijn ze zeker bang om niet genoeg te eten te krijgen. Onzin natuurlijk en ik weet dat ik gewoon blij moet zijn met zoveel meedenken en doen maar zo voelt het dus niet.
En ik herkende dat vanmorgen nog bij mijn moeder. De mevrouw van de zorg die haar medicijnen kwam geven spreekt echt op zo’n bepaalde verzorger-cliënten (zo moet je dat noemen) toon tegen haar. En als ze een puffertje krijgt hoor ik haar zeggen u moet wel zuigen hoor en niet blazen.
Mijn zus en ik liggen in een deuk als we onze moeder horen zeggen “ja dat snap ik ook, als ik blaas komt ie niet leeg” . Heerlijk denk ik ondanks haar leeftijd en haar toch min of meer afhankelijk van zorg zijn laat ze zich ook niet helemaal pamperen.

De zorg en mijn zorg…..

tafeltje denkjeVandaag me bezig houden met verschillende zorgen. Allereerst mijn moeder die van tafeltje dekje eten krijgt vijf dagen in de week. In het weekend kookt ze zelf nog een aardappel en eitje en een kropje sla er bij. Ze is er heel erg blij mee en vind het echt heel lekker. Ze eet er hartstikke goed van en het wordt door vrijwilligers warm thuisgebracht.
Alleen nu is het zorgcentrum die dit regelde voor het verzorgende gedeelte gesloten en dus ook kon het eten niet meer uitgezet worden voor de mensen. Ze kreeg  een brief dat ze nog wel het eten kon krijgen thuis maar dat ze het zelf op moest warmen. En dat is een groot probleem want ze heeft wel een magnetron maar weet echt niet hoe ze dat apparaat moet bedienen.
Dus de zorg gebeld of die een oplossing wisten. We waren niet de enige waar het speelde maar ze mogen die zorg niet aan de mensen verlenen, dat moeten we zelf doen.
Ook al ben je 99, heb je nog maar 15 % zicht. Ik vind het op zich al knap dat mijn moeder zelf nog de wasmachine,televisie, verwarming en gas kan bedienen maar zo’n magnetron gaat ie echt niet worden.
Nu heeft de gemeente wel de toezegging gedaan die mensen niet in de steek te laten en kijken of er vrijwilligers zijn die het komen opwarmen.
Op maandag zou haar hulp het even in de magnetron kunnen doen en op woensdag ben ik er praktisch altijd alleen heb ik soms ook wel eens dingen voor de krant en ik vind het gewoon lastig om mezelf echt daarop vast te leggen iedere woensdag. Moet er altijd 10 km voor fietsen en het is in Nederland nou eenmaal niet altijd mooi weer. (En zie verder hoe goed ik van mijn fiets op aan kan !!!!!!). Maar goed het alternatief zou nog zijn dat de zorg die nu de medicijnen om 4 uur uit komt zetten dit eerder gaat doen en dan even de magnetron aanzet. Dan worden het wel hele lange middagen voor mijn moeder het zal daar wel op uitdraaien want er zal toch wel iets ingeleverd weer moeten worden jammer genoeg.  We krijgen nog bericht hoe of wat.
En mijn eigen zorg, mijn fiets. Al weer hoor ik denken, ja hoor vanmiddag stond ik in Krimpen aan den IJssel voor het stoplicht en toen ik weer op wilde stappen hoorde ik een enorm gekraak alsof iemand spijkers in een centrifuge gooide, zo’n gerammel in mijn motor. Ook mijn ondersteuning was ik kwijt.
Ik wist niet of ik moest janken of lachen, ik kan niet eens meer boos worden en ging maar mijn frustraties afreageren in het snoepwinkeltje door een groot stuk chocolade te kopen. Helpt ook niet natuurlijk maar goed.
Ben goed verzekerd dus ik kon de verzekering bellen die moeten me dan op komen halen en bij mijn fietsenmaker brengen. Maar ik had in de planning om nog een paar boodschappen te doen en zonder tebikerapondersteuning kon ik wel gewoon fietsen. Dus dat maar gedaan die 10 km naar huis. Had gelukkig de wind in mijn rug het hele eind en het waaide flink.  Boodschappen thuis gebracht en maar weer richting fietsenmaker. Wel een gewone fiets meegekregen. Die is nu echt kapot zei hij, hij ging bellen naar Gazelle. (dat rijmt). Ben wel heel benieuwd wat ze nu gaan zeggen. Ergens was ik gewoon blij dat hij nu “echt” kapot is en ik vind dat ik onderhand wel recht heb op een nieuwe fiets die het gewoon doet. De maat is vol, overvol.

De kluts kwijt ……

Vanmiddag was ik bij mijn moeder en ze is duidelijk een beetje de kluts kwijt.
Normaliter gaat het eigenlijk best nog steeds goed met haar als het ritme maar niet verstoord wordt en dat is nu dus wel het geval.
Mijn broer gaat iedere dag naar mijn moeder toe om haar medicijnen voor heel de dag klaar te zetten, ze weet het precies welk potje op welk tijdstip ze hebben moet.
Maar hij is voor drie dagen opgenomen voor onderzoek in het ziekenhuis en nu is het met mijn moeder ook mis.
De zorg komt wel haar medicijnen doen maar daar heeft ze (soms terecht) niet zoveel vertrouwen in en natuurlijk maakt ze zich ook ongerust over haar zoon.
Hij moet gedotterd worden en afhankelijk van wat ze vinden nog een operatie aan zijn aderen.  De aorta is niet helemaal in orde.
Hoe moet het nu met de boodschappen vroeg ze zich af omdat mijn schoonzusje dat altijd doet maar goed die ging natuurlijk met mijn broer mee naar het ziekenhuis. En haar geld dat mijn broer altijd ophaalt voor haar.
En zijn er allemaal problemen die ze niet meer overziet en daar wordt ze dan onrustig van.
Pas als mijn zusje en ik zeggen dat wij alles met mijn broer afgesproken hebben over geld en boodschappen wordt ze een beetje rustiger.
Wat dat betreft heeft mijn broer haar natuurlijk een beetje verwend door iedere dag langs te gaan. Hij woont er dichtbij in de buurt, werkt niet meer dus voor hem is het ook een loopje iedere dag even.
Nou ja hoop voor mijn broer dat het allemaal goed zal verlopen, het zijn niet de lichtste operaties om te ondergaan en dan zal hij zeker een tijdje uit de running zijn.
Ben dus heel benieuwd hoe ze dat allemaal op zal vatten en er mee om zal gaan, valt ook niet mee als je zo oud bent. Zorg voor haar kind en ook uit haar doen hierdoor.
Dus zusje en ik zullen wel wat vaker even aan de bak moeten zoals we ook doen zal mijn broer met vakantie is.