Zij kent me te goed

cartoon-sewer-full-license-11x-14Minimaal een keer per week gaan mijn zus en ik wat samen doen, meestal een stukje fietsen, ergens wat drinken of eten en wat winkelen. Maar ook wel naar evenementen als er wat leuks te doen is zoals afgelopen zaterdag naar het streekmuseum waar een fair was met het thema kinderspeelgoed of eens naar de stad of zo.
Vandaag werd het gewoon een rondje winkelcentrum, het mooie droge weer dat de weervrouw gisteren beloofde kwam echt niet, het dreinde heel de tijd een beetje, niet echt zo’n regen waar je kleddernat van wordt maar toch niet echt gezellig.
De MS mode op het winkelcentrum heeft een herstart gekregen en er hangt weer een nieuwe collectie. De afgelopen weken werd alle kleding die er hing met de week meer afgeprijsd tot op het laatst met 90 % korting en zowel mijn zus als ik hadden allebei een paar lange broeken gekocht voor 12,00 op het laatst. En ik zou nog steeds de broeken van mijn zusje korter maken en die van mezelf ook, we hadden ze al lang afgespeld maar het was er nog steeds niet van gekomen.
Het stomme was wel dat ik zag dat diezelfde lange broeken die over waren gewoon weer in de winkel hingen voor het volle pond. Wat een idiotie eigenlijk. Personeel weg, goedkoop personeel aangenomen via een uitzendbureau. Kleding eerst uitverkopen en dan weer in de winkel terug hangen. Je wordt toch genept waar je bij zit.
We gaan nog even naar een ander winkelcentrum, ik had een sprei gehaakt en kwam precies van een kleur tekort om het af te werken. Ik was al een paar keer bij Zeeman wezen kijken maar die kleur hadden ze steeds niet.
Ik had net tegen mijn zus gezegd, het is mooi druilerig weer om vanmiddag die broeken eens even korter te gaan maken toen zij opeens de kleur ontdekte die ik zocht.
En terwijl ik dacht, o dan kan ik ook die vanmiddag wel eens ff afmaken, zei mijn zus, dat wordt zeker weer niks met die broeken, je gaat zeker die sprei afhaken. Haha… ze zei precies wat ik dacht, wat grappig.
Maar ze had ongelijk want toen ik thuis kwam en toch naar boven moest om even de was op te hangen nam ik meteen de naaimachine mee en begon aan mijn klus om al die broeken korter te maken. Eerst die van mijn zus, daar ben ik dan weer heel precies mee, afknippen, af zigzaggen, rijgen en dan pas naaien. Het zat er netjes uit allemaal. Voor me zelf was ik wat gemakkelijker en heel eerlijk gezegd zagen die naadjes er niet minder netjes uit. Het verschil was alleen dat ik over die broeken van mijn zus twee keer zo lang deed.  Nou ja ook niet erg. En vanavond “mocht” ik van mezelf de sprei afmaken. Ik ging hem op het bed leggen en zag dat ie gewoon nog te kort is. Nou ja, niet goed gemeten dus ik zal er nog een stukje aan moeten haken want zo vind ik het niet mooi.  Oimg_1228-smallok niet erg want ik vond het eigenlijk jammer dat ie klaar was.
De sprei heb ik trouwens gemaakt zonder patroon. Had ooit een keer in de uitverkoop bij het Kruidvat een aantal verpakkingen wol gekocht en daar moest ik wat mee. Toen ik eenmaal bezig was bleek het toch al snel te weinig te zijn dus nog een paar soorten wol erbij gezocht.  Voor het eerst sinds jaren was ik weer eens gaan haken en heb zomaar van allerlei steken zitten proberen en waar ik te grote hokjes had heb ik er weer een soort lintjes door gehaakt en eigenlijk is ie best grappig geworden.

Schoolvriendinnen

87e045e4-a43a-11e2-9c4b-2dcae371f3dbHet aanstaande weekend ben ik uitgenodigd bij mijn vriendin in Harderwijk, ze is net zo oud als ik en met een regeling gestopt met werken en ter gelegenheid daarvan geeft ze een feestje voor vrienden en familie.  We zijn al vanaf de lagere school vriendinnen. Een vriendschap die intensieve en minder intensieve periodes heeft maar wel altijd gebleven is.
Voor haar die zo vroeg al van het dorp wegging ben ik ook een stukje verleden van haar. In haar huidige kennissen/vriendenkring heeft natuurlijk ook niemand haar broertjes gekend, die beide op jonge leeftijd verongelukt zijn. En als ik bij haar ben dan komen die altijd ter sprake. De tienerjaren die we samen deelden en alle keren dat ik bij een verhuizing bij haar ging helpen met klusjes zoals behangen of andere dingen. En gewoon de gezelligheid met elkaar, ook soms de meningsverschillen. Gewoon zoals een mooie vriendschap is.
Ik zou dan een nachtje blijven slapen daar en de volgende dag weer naar huis gaan. Alleen nu ik natuurlijk met mijn arm zit is dat wat lastiger allemaal want ik zou daar een stationsfiets nemen om naar het feest te gaan en dat kan ik nog niet.
Dus belde ik mijn vriendin om dat te vertellen en zij vertelde dat haar zus die in een dorp hier dichtbij woont ook komt met de auto, ik ken haar zus ook wel goed dus ze gaf me haar telefoonnummer om haar op te bellen.
Nu wil het toeval dat ik vorige week met een andere vriendin boodschappen ging doen en image-5562967die zus daar bij de Hema ook een broodje zat te eten met haar dochter. Dus dacht ik, ik vraag het meteen even. Ze ging wel wat vroeger vertelde ze met haar kinderen want zelf had ze een tent gehuurd op een camping en dan konden haar kinderen daar nog wat zwemmen of doen. Dus ik zei dat is geen punt, ik vermaak me in die tussentijd wel in de stad, het is in een winkelcentrum waar het feest gehouden wordt.
Maar had ik gezegd, ik overval je er mee dus denk er even over na dan bel ik je de volgende week nog even op of het kan.
Vanavond belde mijn vriendin dat haar zus gebeld had en dat ze boos was dat ze dat niet eerst overlegd had, pfff hoe moeilijk kan je doen allemaal zeg. Mijn zoon zegt altijd “nee” is ook een antwoord en even goede vrienden.
Maar goed blijkbaar vond ze het lastig dat ik mee zou rijden en mijn vriendin moest mij daar maar over bellen want tenslotte ben ik haar vriendin.
Nou een beetje kinderachtig vind ik het wel, ze vertelde dat ze een auto heeft waar 7 mensen in kunnen dus een kleine moeite om mij even op te pikken. Normaal zou ik er niet over gedacht hebben om het te vragen, ik kom er wel en nu ook wel hoor maar het zou wel iets gemakkelijker voor me geweest zijn.
Mijn vriendin en haar zus zitten al jaren niet helemaal op een stoel. Haar zusje werd geboren toen mijn vriendin 13 of 14 jaar was nadat haar twee broertjes waren verongelukt.
Zelf ging ze toen ze 17 was al op kamers wonen omdat ze in de verpleging ging dus ze zijn ook niet lang samen opgegroeid en een groot leeftijdsverschil. Haar zus is echt zwaar van de kerk en mijn vriendin heeft jaren samengewoond met een vrouw dus dat heeft de verstandhouding die al niet super was nog minder goed gemaakt.
Ze was er echt verdrietig over, ze heeft maar een zus natuurlijk en ze had best vervelende dingen tegen haar gezegd. Ja dat is best jammer dan en dat gun ik haar ook niet maar sommige dingen kan je ook niet afdwingen.
Nou ja ik kom ook met de trein wel daar dat zal best gaan lukken hoor, ik blijf er een nachtje slapen dus hoef niet heel veel mee te sjouwen harderwijk-1en er rijden ook bussen. En van het feest naar haar huis is er altijd wel iemand die kan rijden om me daar te brengen. Heb er eigenlijk best zin in. Het wordt een vrouwenfeest (alleen de drie schoonzonen en kleinzoon zijn van het mannelijke geslacht)  Niet helemaal mijn ding, hou meer van wat gemengd maar kan best gezellig worden ook natuurlijk. Even een weekendje Harderwijk ook wel leuk weer.

Foto’s internet

Voor wat hoort wat

Stern22 (Small)Afgelopen weekend ben ik op zoek gegaan naar een terrein om de helikopter te laten landen en opstijgen en ik kwam (met tip van zoonlief) uit op een evenemententerrein, niet zo ver hier uit de buurt. Dus dan zit ik meteen daar waar ik graag wil vliegen. De eigenaar van het terrein om toestemming gevraagd en gekregen.
Maar meteen de vraag er bij of ik er een stukje over wil schrijven in mijn eigen krant met vermelding dat hun toestemming gegeven hebben.
Nu ga ik echt niet over mezelf schrijven in de krant, dat heb ik nooit gedaan, net zo min als dat ik foto’s van bekenden of familie geplaatst heb, die heb ik altijd wel uit de picture gehouden.
Ga nog even nadenken hoe ik dat ga oplossen, misschien vragen aan mijn collega, maar eigenlijk hoeft het voor mij ook niet zo. Het is ook geen dwingende voorwaarde om gebruik te maken van dat terrein maar een vraag en weet onderhand wel hoe die dingen werken ook. Voor wat hoort wat…. Maar goed heb nog twee weken de tijd om dat op te lossen.
Vanmiddag kreeg ik een berichtje of FB van Het Zuid Hollands Landschap of ze mijn foto van de zwarte stern die zijn jongen voert op hun site als kop foto mogen zetten. Voelde me toch wel vereerd en heb ja gezegd.
Krijg ook wel regelmatig te horen dat ik mijn foto’s moet gaan merken met mijn naam zodat niet iedereen ze kan gebruiken maar eigenlijk vind ik het zo’n lelijk gezicht die namen er op. Aan de andere kant is het ook wel een stukje waardering. Maar op een of andere manier voel ik me helemaal geen fotograaf. Ik doe maar wat. Ondanks mijn cursus van een aantal weken geleden rommel ik gewoon wat aan en denk dat een mooie foto meer het gevolg is van goed kijken, afstappen, rondkijken wat ik zie, beetje geluk hebben, of oog er voor hebben. Die eigenschap wil ik dan mezelf nog wel toedichten dat ik vaak wel dingen zie waar een ander misschien aan voorbij fietst.
Maar voor mij is het toch vooral de beleving, de verwondering vaak en het gewoon genieten van het kijken en midden in de natuur zijn en de foto’s die ik later nog vaak terugkijk brengen dat moment dan weer bij me terug.
Vandaag was ik bij mijn zus wat wezen helpen en daarna gingen we nog een stukje fietsen.
Mis je het niet om naar mama te gaan, vroeg ze me. En heel eerlijk moest ik zeggen “nee”. Al klinkt dat misschien een beetje raar maar het is wel zo, het voelt ook aan als een stukje vrijheid dat ik terug heb ook al heb ik het altijd met liefde gedaan. Maar het was ook een verplichting de woensdag was altijd voor mijn moeder. De was die ik niet meer hoef te doen, minder strijk, de tuin die ik bijhield.  Noem het maar op. De telefoontjes, soms veel keer achter elkaar. Toch wel zo’n drie keer per week er zijn bij haar. Een raar gevoel en zij dacht dat juist ik omdat ik best heel erg verknocht was aan mijn moeder de laatste jaren haar het meeste zou missen. En het is niet zo dat ik mijn moeder niet mis, ze had voor mij 110 mogen worden. Maar ze wilde zelf niet meer, vond het wel genoeg. Heb er zo vaak met haar over gepraat. Over wat er met haar spullen zou gebeuren. Hoe alles zou gaan. Ze was niet bang om dood te gaan. Moet ik er dan hartzeer over hebben. Nee dus. Natuurlijk mis ik haar zoals ze was, zeker de laatste jaren was ze zo lief, zo dankbaar altijd voor alles wat we deden en zei ze dat ook. Zelf had mijn zus er wel moeite mee. Ze miste het even er naar toe gaan vooral in het weekend vond ze het wel heel stil zo. En dat snap ik dan ook wel hoor. Vaak gingen we op zaterdag samen op de fiets een rondje mama doen. En nu ben ik ook vaker weg of heb ik geen tijd er voor om iets anders te doen. Tja zo lopen dingen soms in het leven en daar zal ze ook aan moeten wennen. Het is niet anders en dat komt best wel goed natuurlijk maar sommige dingen hebben even tijd nodig.
Vanmiddag toen ik terug fietste het laatste stuk alleen nog wat foto’s gemaakt onderweg, dat stukje vrijheid dat koester ik……..
Zag een mooie purperreiger, kon helaas niet dichter in de buurt komen maar zag hem en lekkere (ga ik van uit) muis verorberen. En de zwanenbloemen, prachtig zijn ze altijd vol met insecten.

 

Missie geslaagd……

Vandaag maar weer een luchtiger logje dan gisteren. Mijn zus belde gisteren of ik nog zin had omdat het toch geen fietsweer was om wat te gaan winkelen.
Natuurlijk popelt ze om zich te gaan oriënteren op haar trouwjurk en ik had ook wel zin dus vandaag zijn we op pad gegaan.
Eerst naar Rotterdam bij diverse zaken geweest waar ze avondmode hadden in het wat duurdere segment.
Nou is mijn zus vrij kort en ook wel een aardig buikje dus ze zocht wel iets dat haar goed afkleedde en waar ze zich thuis in voelde en niet nog korter in leek dus een rok op de knie.
We hebben allebei een heel verschillende smaak, ik ben echt meer van wat uitbundige kleuren en zij is echt iemand van rustige kleuren, wat chiquer en wat meer damesachtig. Ben bang dat ik dat nooit zal krijgen haha. En het staat haar ook. Ze draagt altijd veel rokjes en jurkjes dus is ze het ook gewend.
Maar goed met die missie gingen we dus op stap.  En passen overal erg leuk om te doen hoor maar toch vonden we niet wat we zochten eigenlijk.
Kreeg haar ook nog zo gek dat ze echt een mooie lange avondjurk ging passen maar het was toch niet haar ding en eerlijk gezegd vond ik hem haar ook niet staan.
Op een gegeven moment waren we een beetje uitgekeken en zeiden ze moeten echt maar wat gaan googelen op wat winkels die dit verkopen zodat we wat gerichter kunnen gaan kijken.
Nu is er een dorp verder bij ons ook een grote kledingzaak met wat luxere kwaliteitskleding die ook een echte bruidsafdeling erbij heeft.
Dus ik zei zullen we daar ook nog even naar toe rijden dus dat gedaan en meteen doorgegaan naar de bruidsafdeling waar ze ook jurken of ik moet ze eigenlijk japonnen noemen hadden die op maat gemaakt werden.
We werden geholpen door een heel leuke mevrouw, al wat ouder ook, die nergens een probleem in zag, niet qua maat of qua stof en ook echt meedacht met wat mijn zus nu wilde.
En eigenlijk het eerste pakje, een mooie jurk met een jasje er bij dat ze dan ’s avonds weer uit kon doen was ze meteen weg van. Het stond haar ook wel mooi, de jurk was wel een maat te klein dus de verkoopster had haar er echt met een schoenlepel bij wijze van spreken er in geholpen. Maar hij stond haar ook goed. Nog een tweede pakje gepast, ook leuk maar wat tuttig toch wel eigenlijk. En ook het pakje dat ik heel mooi vond met zo’n prachtige kleurige jas erbij over een redelijk simpele jurk, echt geweldig mooi.
En hij stond haar ook prachtig maar zelf voelde ze zich beter in dat eerste pakje en tenslotte is het haar dag en moet zij hem dragen en goed in voelen.
Ze hakte meteen de knoop door en terecht denk ik, want ik weet hoe die dingen gaan, als je dan wat leuks gezien hebt kan je nog wel 10 winkels afgaan maar dan vind je het daar toch niet meer.
Omdat ie helemaal op maat gemaakt gaat worden hing er ook wel een flink prijskaartje aan maar goed destijds was mijn trouwjurk ook duur, dat zijn nou eenmaal geen goedkope dingen en ze kan het goed doen.
We hebben nog hoedjes erbij gepast want dat lijkt haar zo leuk om het helemaal af te maken.  De kunnen daar ook nog zelfs de schoenen in de kleuren van de jurk spuiten.
Maar voorlopig heeft ze even het pakje besteld en daarna als het klaar is gaan we wel schoenen en een hoedje er bij passen. We hebben echt zo gelachen ook hoor met al dat passen en doen en het was best een bijzondere dag zo. Wat foto’s gemaakt natuurlijk gewoon met ons mobieltje. Mijn zus was ook heel erg opgelucht dat ze geslaagd was want ze had er heel er tegenop gezien om wat leuks te vinden. Het duurt nog een week of 8 voordat er weer gepast kan worden.
Weer een stap gezet op weg naar het huwelijk. We werden ook echt in de watten gelegd, wat te drinken en toen de koop gesloten was kregen we allebei een cadeautje. Zijn een mooi dienblad met een ontbijtsetje er op voor 2 en ik een kaars meteen bon voor 25,00 korting als ik daar een jurk koop maar die moet wel tenminste 150 euro kosten. Nou geef ik nooit zoveel geld voor een jurk uit en zeker niet voor een jurk die ik misschien maar een dag zal dragen want ik ken mezelf ben geen jurkenmens. Ik zie het nog wel, dat is nog niet aan de orde, ga dat zeker nu nog niet kopen het is tenslotte nog lang geen februari.

Een stok achter de deur

vynilVandaag ben ik met mijn vriendin iets nieuws voor op de vloer in de kamer en keuken uit wezen zoeken en dat viel nog niet mee.
Het liefst had ik weer laminaat maar dat zelf gaan leggen was toch geen optie voor me en het laten doen bleek wel snel kost aardig wat geld. Bij verschillende zaken zijn we prijsopgave wezen vragen.
En hoewel mijn zoon wel aangeboden heeft om een dag te komen helpen weet ik wel hoe dat gaat. Het is een geweldig kind, lief altijd bereid wat te doen maar bij het afmaken van klusjes die niet betaald worden (lees hier voor zijn moeder) moet ik nog wel eens wachten op de afronding er van wanneer hij weer tijd heeft. Drukke baan, sporten, studeren, vriendin, uitgaan, snap het best en ik wil ook niet altijd een beroep op hem doen.  En daar heb ik geen zin in, ik wil het dan ook klaar hebben en alles weer op en in gaan ruimen. Tenslotte heb ik er zelf voor gekozen om alleen verder te gaan en dan hoeft hij niet al mijn klusjes op te knappen en moet ik deze dingen ook zelf oplossen.
Dus het werd vinyl, een goede kwaliteit gekozen, het ziet er echt mooi uit en ik laat het wel leggen.
Alleen dan moeten wel mijn kamer en keuken leeg natuurlijk en dat is nog even  wat werk dus.  Maar goed zuslief en haar vriend hebben aangeboden om op de dag van het leggen wat eerder te komen zodat we nog wat dingen buiten kunnen zetten en dan kunnen ze helpen bepaalde meubels over te zetten van de keuken naar kamer en vice versa.
Vier maart wordt het gelegd dus heb ik meteen en stok achter de deur om tegen die tijd wel klaar te zijn met verven. Vandaag ook al weer niets gedaan, moet natuurlijk niet zo “lui” blijven haha. Nog ruim 1 1/2 week flink door klussen, dingen opruimen uit de kamer en keuken, kasten leegruimen…… hoef me even niet te vervelen dus.
Vanmiddag ook met mijn vriendin mijn kastje opgehaald en heel lang zitten kletsen bij de Hema. Ze vond het kastje ook heel leuk, ze houdt ook zo van die dingen en het staat echt mooi in dat hoekje waar ik hem wilde hebben.
Thuis meteen weer op de fiets gestapt want mijn zus is vandaag ook nog jarig maar was wel even gezellig. Wel vreemd om in het donker te fietsen op die boerenlandwegen, met een flinke wind in mijn rug ging ik wel heel hard en moest ik toch wel goed opletten en zo nu en dan wat vaart minderen.
Met vanavond nog mijn werk voor de krant is deze “luie” dag toch nog wel een constructieve en gezellige dag geworden.

Het zit in de genen

genenGisterenavond dacht ik opeens, ik ga mijn nicht eens een keer bellen. Dat zijn van die dingen die ik me al vaak voorneem en even zoveel keren komt het er niet van.
Maar gisteren dus wel. Ik heb heel veel neven en nichten maar er zijn er maar een paar waar ik nog zo nu en dan contact mee heb.
En mijn nicht uit Friesland is er een van. We zijn genoemd naar dezelfde oma en haar vader en mijn vader (die broers waren) leken sprekend op elkaar.
Daarom hebben we ook wel hier en daar dezelfde genen en zo kwamen we er gisteren in ons gesprek er achter dat we best veel overeenkomsten met elkaar hebben.
Zo heeft zij na het overlijden van haar ouders een heel herinneringsboek gemaakt waarin alle familieleden met foto’s en verhalen.
Ze is daar heel lang mee bezig geweest en ik ga er zeker het komende jaar een keer naar toe om het te bekijken. Dat zijn namelijk dingen die ik ook zo leuk vind.
Ik vertelde haar dat ik nog alle kerstkaarten heb die ik ook gekregen heb van mensen.
En zij vertelde dat zij die ook nog had, weliswaar zij in schoendozen en ik in mijn dagboeken toegevoegd maar toch.
Dezelfde interesses en dat blijkt ook wel omdat die klik met haar er vanaf het begin er was.
Wat vreemd eigenlijk dat ik met haar veel meer heb dan bijvoorbeeld zelfs met mijn oudste zus terwijl wij toch meer genen gemeen hebben zou je zo denken.
familieVanavond was ik toevallig bij de dochter van mijn oudste zus.
Zij heeft een relatie met een Poolse man.
We zitten zo te praten en dan zegt haar man. Hebben jullie wel dezelfde vader je zus en jij. Jullie zitten zover uit elkaar en hij spreidt zijn armen zover als ie kan. Nou als een relatief vreemde dat al zegt zal het ook wel waar zijn.
Eigenlijk is dat altijd al zo geweest, we zijn gewoon zo anders, op zich ook geen probleem maar wel raar eigenlijk dat ik bij een nicht die ik weinig of nooit zie meteen de verwantschap voel en bij mijn zus niet.

Plaatjes internet