Verslaafd ! nou én ………

cappuccino_cup

Ik beken, ik ben verslaafd.  Ooit werd ik in Rotterdam een keer geïnterviewd door twee studenten die als onderwerp verslaving hadden. Maar niet roken en drinken zeiden ze er bij, een andere verslaving. Ik stond toen net voor de Hema waar ik mijn verslaving botgevierd had in die tijd namelijk een lekkere cappuccino. Ze vonden het geweldig origineel en ik kwam in aanmerking voor hun verslavingsonderzoek. Ik beantwoordde een paar vragen en ze namen een foto van me voor de Hema natuurlijk. Dikke pret was het.
Maar hoe is deze verslaving nou eigenlijk ontstaan.
Jaren geleden ging ik voor mijn zwager zijn financiën beheren nadat het aardig geëscaleerd was. Iedere vrijdag na mijn werk ging ik naar hem toen om hem zijn wekelijkse geld te brengen dat hij kon besteden. Zijn pinpas had ie bij mij ingeleverd en ik regelde dat alles op tijd betaald werd en spaarde zelfs nog voor hem.
Maar mijn zwager was alleen, iets in huis doen was niet zo zijn ding dus regelmatig was het daar best vies. Meestal bleef ik daar een uurtje. Hij vroeg altijd wel of ik wat wilde eten of drinken maar dat sloeg ik dan maar af of ik nam een glas water. En daar ontstond dus dat ik iedere vrijdag bij de Hema even een broodje ging eten voordat ik de rest van mijn boodschappen deed en weer naar huis ging fietsen. Dat ging jaren zo door tot ik fulltime ging werken en het met een extra bankrekening digitaal ging regelen. Zo een of twee keer in de maand ging ik dan nog wel naar hem toe om de papieren op te halen en gewoon ook voor de gezelligheid, een praatje want mijn zwager was ondanks zijn wat chaotische leven een charismatisch man waar ik ook onwijs mee gelachen heb.
Een aantal jaren later toen mijn zwager een tragisch ongeluk kreeg, ik was toen al een aantal jaren gescheiden en was net mijn werk kwijtgeraakt, moest zijn huis helemaal leeggemaakt worden en opgeknapt om weer opgeleverd te worden. (hij had een hoge dwarslaesie kon alleen zijn hoofd nog bewegen)
Dat was voor mij een mooie afleiding nadat ik een aantal weken een beetje stuiterend in huis had gezeten om daar aan de slag te gaan. Inmiddels had ik mijn eigen auto en ging ik iedere dag een aantal uren in dat huis werken. Alles er uit halen, mijn zwager woonde in het huurhuis van zijn ouders die overleden waren en mijn schoonmoeder was enorm zuinig. Dus alleen op de zolder lagen al geloof ik 3 lagen vloerbedekking en bekleding. Zo ging het heel het huis door, een helemaal geplakte kurkenvloer moest er uitgebikt worden. Heerlijk om mijn frustraties op bot te vieren. Nu ben ik misschien een beetje dubbel wat dat betreft. Ik heb hier op mijn blog al regelmatig geschreven als ik 20 jaar jonger zou zijn, zou ik graag van die verwaarloosde huizen schoonmaken en opruimen. Handschoenen aan, lekker poetsen en schrobben, heerlijk dan zie je tenminste dat je wat doet en dat deed ik daar ook. Hema 33Alleen in zo’n huis dan ook gaan zitten eten, nee dat kon ik niet. Nam altijd schone kleding mee, flink deo-en en ging dan even lekker zitten relaxen bij de Hema en wat eten daar.
Dat werd best een gewoonte van me en ook nadat het huis weer opgeleverd was bleef ik het wel doen. Eerst nog regelmatig met de auto en later als ik ging fietsen was het een mooi pauzepunt even. Bovendien kom ik daar op het winkelcentrum altijd wel mensen tegen die ik ken. Heb ik inmiddels met bekenden maar ook met heel veel vreemden de mooiste gesprekken gehad, ik hou daar van. Ik kende inmiddels ook de “meiden”  bij de koffiestand wel goed en zo is mijn verslaving dus ontstaan. Al is de cappuccino al weer een hele tijd vervangen door cafeïne vrije koffie, ook lekker.
Waarom dit onderwerp vandaag ?
Ik kreeg vandaag de schrik van mijn leven.
(Wordt vervolg anders is ie weer veel te lang 😉 😉 )

Boom met ballen…..

zonsopgang-smallIn deze tijd van het jaar ontkom ik er toch ook niet aan om een beetje sentimenteel te worden, iets wat ik altijd wel heb als de Kerstmis er weer aan zit te komen.
Natuurlijk omdat mijn dochtertje net voor Kerstmis overleed, dat gaat nooit meer over, mijn zwager die vandaag al weer drie jaar geleden overleed en dit jaar het eerste jaar dat het zonder mijn moeder zal zijn. Toch wel een beetje vreemd.
Ieder jaar gingen mijn zus en ik samen de kerstboom opzetten bij haar, altijd gezellig en ze genoot er dan zo van, kerstmuziekje op en meezingen.
Vorige week zat ik met een vriendin over oud-en nieuw te praten en wat ik dan zou gaan doen, heb nog werkelijk geen idee, maar ik zei wel, ik hoef er geen rekening meer mee te houden dan ik op Nieuwjaarsdag naar mijn moeder ga, toch een raar gevoel.
Meestal kwamen dan ook de andere familieleden ’s middags om oma Nieuwjaar te wensen.
En zo zijn er nog meer dingen opeens anders zijn.
En ik moet zeggen dat ik helemaal vrede er mee heb dat ze er niet meer is maar toch deze tijd komen de herinneringen wel.
Toen we de spullen van mijn moeder op gingen ruimen ging er heel veel naar de kringloop, ook de oude kerstboom en de kerstspullen stonden erbij.
Net voordat ze zouden komen van de kringloop ging ik toch weer zitten snuffelen en haalde de doos met kerstspullen er uit, die kon ik toch niet meegeven eigenlijk.
En nu ben ik daar best blij om want vanmiddag ben ik een kerstboom wezen kopen, een echte altijd voor mij what else. kerstboom-smallSnelle service want een uur later werd ie al bezorgd. Ik heb de doos met kerstballen van mijn moeder gepakt en daarmee de boom versierd, een aantal ballen van mijzelf er bij en het voelde echt goed aan. Het huisje, het belletje, het trompetje en natuurlijk de piek.
Herinneringen komen aan de keer dat we aan mijn moeder (die nog naar 10% zicht had in haar ogen)  vroegen, vind je hem mooi, antwoordde, de piek staat scheef. Geweldig ze had nog gelijk ook maar hoe ze het zag was voor ons een wonder.
Ik heb een echte boom dus mijn piek zal nooit helemaal zo recht staan als in een kunstboom en ik heb daar vrede mee. Iedere keer als ik die scheve (valt mee hoor) piek zal zien herinnert me dat aan dit verhaal. En dat is mooi met Kerstmis, zo is ze er toch nog een beetje bij. Foto 1 vanmorgen de Lek, nog de mist er op en de zon die opkwam…….

 

De Stoel…….

Toen ik voor het eerst bij mijn schoonouders kwam als 17 jarige zag ik daar in de kamer een rookstoel staan, dat deed mijn denken aan een stoel die we vroeger thuis ook hadden en waar ik graag in zat te lezen.

Ik zat altijd in die stoel Rookstoel 2als ik daar op visite was, ze konden me er in uittekenen.
Toen mijn schoonmoeder overleed ging mijn zwager in haar huis wonen en de stoel bleef daar staan.

Het bleef altijd mijn plekje. Ik had iets met die stoel. Iedere vrijdag dat ik bij mijn zwager was zat ik er in.
De stoel verhuisde mee naar het zorgcentrum en daarna naar Zandvoort.
Veel meer had hij niet meegenomen uit zijn oude huis.
Voordat hij overleed zei hij dat hij die stoel aan mij wilde geven maar ik vond dat zijn zoon of broer daar het eerste recht op hadden omdat het toch echt een familiestuk was. Maar die wilden die stoel allebei niet hebben dus vorige maand is deze stoel naar mijn huis gekomen en ik ben er heel blij mee.

Hij past totaal niet bij mijn meubels en inrichting die toch wel aardig modern is.
Daarom zit ik nog te dubben, ga ik hem verven en bekleden of hou ik hem zo, ik ben er nog niet helemaal uit. Een paar weken geleden heb ik wel al een hele mooie stof gezien om hem te bekleden dus misschien krijgt ie wel een make-over en daarmee een tweede leven.

Born Free Died Free

Born Free Died Free

Dat was de tekst voor de kaart die mijn zwager zijn zoon bedacht had en hoe vaker ik het las hoe mooier ik het ging vinden eigenlijk.
En met deze woorden heb ik mijn toespraak over mijn zwager gemaakt, daaraan had ik toegevoegd lived free.
Want dat heeft ie gedaan, op zijn eigen manier geleefd, een manier van leven waar veel mensen op neerkeken omdat het zo anders was dan hun manier van leven met huisje boompje beestje.

Heb het ook regelmatig meegemaakt wanneer ik met hem ( zie hem dan voor je met langhaar, niet echt fris ruikend, oude kleding, soms kapot) een bakje koffie zat te drinken bij de Hema de mensen zag kijken en bij wijze van spreken hoorde denken. En heel eerlijk gezegd ben ik ook wel eens teruggedeinsd als hij me altijd als ik kwam vrolijk begroette met een zoen van de rook- en bierlucht.
De mensen met wie hij omging behoorden ook een beetje tot dit genre, wat andere vaak “het uitschot” noemen maar ook allemaal mensen zijn met een eigen verhaal en leven.

En het mooiste was, ze waren er gisteren allemaal, een bonte mengeling van mensen die toch nog gekomen waren om hem de laatste eer te bewijzen. Sommige met een blikje bier in de hand.
En daarbij de “nette” kant van de familie, dus een gekke mengelmoes met van alles wat.

Maar het werd een mooi afscheid, met een verrassende volwassen slottoespraak uit het blote hoofd van zijn zoon die heel veel indruk op me maakte.
Vooral de zin “wie had er nou een vader waar de zandbak in de kamer mocht staan” gaf weer hoe mijn zwager was.

Met een stralende zon hebben we hem naar zijn laatste rustplaats op het kerkhof gebracht, in zijn eigen geboorte en woonplaats, voor ons gevoel hadden we hem weer thuisgebracht.
Na afloop zijn we naar zijn stamkroegje gegaan om met elkaar daar een biertje te drinken, wetend dat hij vast op zijn wolkje zat te kijken en met zijn duim omhoog gestoken.
Verhalen werden opgehaald en anekdotes verteld over hem.

Ik kijk met een goed gevoel terug op dit afscheid waarmee weer een hoofdstuk in mijn leven is afgesloten.

 

Stormen….

De storm die deze week over Nederlands raasde is moet ik eerlijk zeggen eigenlijk een beetje langs me heen gegaan.
Pas vandaag zag ik dat er in de tuin aardig wat dingen omgewaaid waren maar gelukkig geen heel grote schade.

Toen ik vandaag bij ons in het Loetbos ging fietsen zag ik ook verschillende bomen die takken verloren hadden of helemaal omgevallen waren.

Of deze boom op de foto die helemaal gespleten was en opgevangen was door de boom die naast hem stond.

Bomen

En dat vond ik zo symbolisch voor mij op dit ogenblik.

Al woedt er een storm in mijn leven, er is altijd wel iemand waar ik op kan steunen.

En dat heb ik inmiddels wel ervaren en dat voelt goed aan de telefoontjes, mailtjes, bezoekjes, mijn blogvrienden.

Gisteren is mijn zwager rustig ingeslapen, respectvol met al zijn geliefden bij hem. En het is goed. Hij heeft de rust gekregen die hij zo graag wilde. Woensdag wordt hij begraven en daarmee sluit ik weer een periode in mijn leven met een goed gevoel af.

 

Alles gaat gewoon door….

Hoewel mijn zwager eigenlijk momenteel niet uit mijn gedachten is gaat alles ook gewoon door. Heb even gedacht om te stoppen met bloggen maar het is voor mij ook zo’n uitlaatklep dat ik dat eigenlijk niet wil missen.

Vandaag ook lekker wezen zwemmen met mijn buuf en vanmiddag moest ik naar de tandarts. Dat zal je altijd zien, had opeens een kroon in een stukje appel zitten. Gelukkig was hij niet beschadigd dus kon ie er zo weer in gelijmd worden.

Gisteren moest ik voor controle voor mijn bloeddruk bij de dokter zijn en die was prima in orde en dat ondanks alle stress . Daar was ik weer blij mee. Morgen nog even bloedprikken, een onderzoek dat er standaard ieder jaar bij hoort dan heb ik dat ook weer gehad voor een tijdje.
Zoonlief voelt altijd aanzoomn dat zijn moeder het moeilijk heeft volgens mij want die komt altijd op het goede moment even een bakje doen zoals vanavond. Gezellie, ik moest wel weg voor een interview maar hij ging even onder de zonnebank en daarna konden we nog even wat bijkletsen en een bakje doen. Hij gaat vrijdag met me mee.

Morgen ga ik nog een keer met mijn ex naar zijn broer toe. Hoewel ik niet meer bij hem op de koffie hoef te zitten bij wijze van spreken ben ik blij dat we op een manier met elkaar omgaan dat dit gewoon kan. Dat maakt alles wel een stukje makkelijker.

Heb gelukkig aardig wat dingen voor de krant deze week, dan moet ik wel mijn focus even op iets anders richten en dat is ook wel een mooie afleiding.