Spannend………

Ik heb gek op detectives of goeie Sciencefiction, eigenlijk de enige programma’s/films waar ik echt voor ga zitten om te kijken want een andere film duurt mij meestal te lang om naar te kijken.

Maar soms vind ik het echt zo spannend dat ik teruggrijp naar een gedrag wat ik vroeger ook al had namelijk, even weglopen voor de televisie vandaan.

Toen ik nog klein was hadden we zelf nog geen televisie maar mochten we op woensdag- en zaterdagmiddag altijd bij mensen in de buurt die wel een televisie hadden kijken.
Met een hele groep kinderen stonden we voor de deur te wachten tot we naar binnen mochten, soms wel tussen de 10 of 20 kinderen zaten er dan op de grond te kijken naar dat wonder dat televisie heette.

Ik was altijd gefascineerd door spannende series, toen al, maar als het dan te spannend werd moest ik altijd even naar de wc of ging ik gewoon naar huis toe en keek het niet af.

Dat gedrag heb ik nu nog steeds dus Silent Witness, ik vind het zo’n mooie serie maar in de eerste plaats hou ik al niet van het snijden in mensen, als er ergens een operatie is switch ik meteen over dus zit ik soms met mijn handen voor mijn ogen.
Snap soms ook niet waarom ik er naar kijk maar ik vind het ook weer zo heerlijk spannend dan allemaal dat ik blijf kijken.

En nog steeds loop ik dus zo nu en dan even weg als het me allemaal te veel wordt en dan voel ik even of de deuren wel op slot zijn.
Soms denk ik wel eens waarom doe ik dat eigenlijk mezelf aan, zet gewoon dat ding af, maar ik kan het niet, ik blijf het mooi vinden en kijken.

Plaatjes internet

Afscheid nemen……

Eigenlijk bestaat het hele leven uit afscheid nemen en dat begon al toen ik  geboren werd en afscheid moest nemen van mijn warme badje waarin ik zo lekker rond kon zwemmen zonder zorgen.

En daarna doorliep ik het hele scholentraject, afscheid nemen van de kleuterschool, lagere school, middelbare school, vervolgopleiding, iedere keer wordt weer wat afgesloten.

Het eerste baantje, ergens anders gesolliciteerd en aangenomen worden, met tranen in mijn ogen afscheid genomen want zo’n leuke baan zou ik nooit meer krijgen, onzin natuurlijk want baan twee was veel leuker en zo gaat het door. Iedere nieuwe baan heeft weer zijn leuke en minder leuke dingen.

Dan komen de vriendjes, vriendinnen, ze komen en gaan tot de prins op het witte paard komt en ik dacht het geluk voor mijn hele leven gevonden te hebben.

Kinderen krijgen, afscheid nemen van kinderen, gelukkig hoeft niet iedereen dat, het ergste dat iemand kan overkomen.
Een kind krijgen dat ook aan hetzelfde proces begint als ik zelf gehad heb en ook dat betekent voor me weer afscheid nemen, hem begeleiden naar zelfstandigheid en een opvoedperiode afsluiten al blijf ik hem altijd nog gewild of ongewild een beetje bemoederen.

Afscheid nemen van mijn  vader die komt te overlijden en ook afscheid nemen van mijn man door een scheiding, afscheid nemen van mijn broer die overlijdt.

Zo gaat het eigenlijk bij iedereen in zijn of haar leven, bij de een iets meer en bij de andere iets minder maar altijd is er wel iets of iemand waar je afscheid van neemt.

Het mooie is echter dat er na ieder afscheid ook wel weer een nieuw begin van iets anders komt, althans zo heb ik het tot nu toe altijd wel ervaren.
Nieuwe mensen in mijn leven, nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden, ik probeer ze te blijven zien en te pakken als ze zich voordoen.

Hieraan liep ik tenminste vanmorgen te denken toen ik bij mijn moeder in de tuin aan het werk was met het poten van wat plantjes en het verwijderen van bergen onkruid.
Daar werkend in de tuin kan het niet anders of ik denk aan mijn broer omdat deze tuin zijn alles was, iets waar hij zoveel tijd en liefde in gestoken heeft.
Ik krijg hem niet terug door daar in de tuin te werken maar ik heb wel het gevoel dat hij dan even nog dicht bij me is terwijl hij over een paar dagen al weer twee jaar geleden overleden is.
En na vier uur zwoegen en net voordat de natte moesson weer begint ziet in ieder geval de voortuin er weer mooi uit, zijn de bakken weer gevuld met plantjes en weet ik dat ik het werk van de tuinman liever zelf doe.
En als mijn moeder als ik naar huis ga zeg “wat zal Kees daar weer blij mee geweest zijn dat zijn tuin er weer zo mooi uitziet” weet ik dat het zo is:
Na ieder afscheid komt er ook weer iets moois voor terug.

Plaatjes internet.

Mag ik ze even voorstellen…….

Vandaag zou je het niet zeggen, hier regende het heel de dag, maar gisterenmiddag was het prachtig weer en zat ik lekker in de tuin nog een poosje te genieten.

Het was een va et vient van vogeltjes die of wat te eten zochten in mijn tuin of kwamen badderen in de vijver, de stenen in mijn vijver tussen het diepe en ondiepe gedeelte zijn daar ideale plekjes voor.

En ook bij de vogeltjes geldt het recht van de sterkste en ik zag ook musjes “schelden” naar een soortgenoot die het waagde om mee te komen eten of zoals het meesje afwachten totdat die brutale mussen even wegwaren.

In mijn tuin scharrelt ook altijd een merel rond, hij zoekt wormpjes en eet vrolijk mee van al mijn vruchten als die er weer zijn en deze winter met alle sneeuw kocht ik altijd een zak met goedkope appels die ik hem voerde en die hij of zij altijd helemaal opat.
En regelmatig verrast hij me met een concert hoog gezeten op de punt van het dak aan de overkant.

Gisteren zat ik even met een kopje thee in de tuin en opeens zag ik een merel zitten op de straat, een jonge merel, ik kon hem bijna aanraken, op mijn tafel zat er nog een en moeder merel was duidelijk bezig om haar kinderen (die groter waren dan zij is) even te laten zien waar de lekkerste wormpjes en beestjes te vinden zijn in mijn tuin.

Alsof ze haar kinderen even aan me voor kwam stellen zo schattig was het eigenlijk. Kon nog net mijn camera pakken, het zijn niet zulke heel duidelijke foto’s geworden omdat het natuurlijk heel snel moest allemaal.
En vandaag zag ik ze weer met zijn drieën in mijn tuin scharrelen, wat een prachtig gezicht is dat toch dat jonge spul, echt genieten hoor en ze zijn van harte welkom.

PS. Mijn tuin lijkt wel geëxplodeerd te zijn, alle planten lijken wel als een raket de grond uit te schieten, niet mijn weer die regen allemaal maar wel heel groeizaam voor de tuin. Laat nu de zon maar weer komen om er ook nog van te kunnen genieten.

Iemand met minder werkervaring

Iedere vier weken ben ik verplicht vier sollicitaties te doen, dus ook deze maand deed ik dat weer. Een vacature gekregen van een vriend waarop ik echt mijn stinkende best heb zitten doen en de andere drie andere sollicitaties via de site van het UWV waar ik nog nooit enige respons op gekregen heb dan een mailtje met daarin een verklaarbare reden waarom ze me niet nodig hebben.

Twee uur na het verzenden van mijn sollicitaties kreeg ik van het eerste bedrijf al een afwijzing binnen !!!

Vandaag moest ik me melden bij het UWV omdat ik een jaar werkeloos ben. In de brief stond dat het niet vrijblijvend was met andere woorden verplicht om te komen.
Op de presentielijst bleven echter wel de helft van de namen zonder vinkje er achter. Samen met nog een aantal mensen kregen we voorlichting hoe de regels dan veranderen.

Verplicht om ook een baan onder je niveau aan te nemen en je kan gebeld worden door een werkcoach als ze je ergens kunnen plaatsen.
Ze keek zo de mensen eens aan en zei meteen dat het er in ons geval hooguit een of twee zouden zijn die gebeld zouden worden. Want er is geen werk, zei ze eerlijk.

De sfeer onder de mensen was behoorlijk gelaten, het verhaal dat ze vertelde wisten we allemaal al eigenlijk en na afloop kregen we het nog op schrift mee.
In de brief die we hadden gekregen stond dat we een geldig identiteitsbewijs moesten meenemen een je CV.
Toen de voorlichting na ongeveer 20 minuten afgelopen was en we naar huis mochten, vroeg een van de deelnemers waar we onze CV in moesten leveren.

O zei de dame, dat hoeft niet hoor, dat moeten we standaard in de brief zetten, ook de identiteitsbewijzen werden niet ingekeken.
Nou ja dan maar even lekker de stad in, het werd mooi weer en Gouda, waar ik moest zijn, is een mooie stad om even rond te lopen.

Toen ik ‘s middags weer thuis kwam en mijn mailbox opende had ik weer een afwijzing maar dit keer was de reden dat ik niet in aanmerking kwam even nieuw voor me.
Voor deze vacature ben ik op zoek naar iemand met minder werkervaring.

Ik kreeg de neiging om ze op te gaan bellen en te zeggen, joh dan gebruik ik toch maar de helft van mijn ervaring maar ik denk dat ze bedoelde, we zoeken een goedkoper iemand of iets in die geest.
En dan verwachten ze nog dat je gemotiveerd blijft solliciteren.

Ff rust graag

Ik ben gewoon moe, toe aan een beetje rust.
Drukke weken voor de krant gehad en tegelijkertijd waren ze ook nog in mijn huis bezig met het repareren van het houtwerk tegen houtrot en voorzien van dubbel glas.

Het bedrijf dat het dubbel glas levert heeft moeite met plannen en meten om het in het kort even te zeggen. Een voorbeeld het raam er uit halen en er dan achterkomen dat de maat niet klopt. Misschien handig om het even te controleren voordat je het glas er uit gehaald heb. Dus de oude ruit er weer ingezet. En afspraken maken wanneer ze komen en steeds weer afbellen en dan verwachten dat als hun een keer tijd hebben dat je dan ook maar thuisblijft.

Nou ja gelukkig heb ik een schat van een buurvrouw die wel de deur wil openen als ik weg ben anders is het toch bijzonder lastig.

Maar goed op een ruit na, weer verkeerd besteld, en een nieuwe achterdeur die nog moet komen is het nu klaar gelukkig.
En ik ben het ook even helemaal zat die mannen allemaal in mijn huis die dan ook nog wel koffie willen natuurlijk. En dan heb ik het nog niet over het werk om alles leeg te halen, de rommel, wat logisch is en daar heb ik ook geen moeite mee.

Gisterenavond had ik hier een vergadering waar ook mijn zoon bij was en na afloop zei ik dat ik nog de horren weg moest halen van de ramen boven omdat ze die vandaag zouden doen. “Doe ook eens een keer of je een domme alleenstaande vrouw ben mam” zei hij en laat ze gewoon lekker zitten. Ik schoot in de lach maar heb zijn advies toch maar opgevolgd en het was ook niet nodig om ze weg te halen bleek vandaag.

Nu komen ze binnenkort nog om de hele buitenboel te gaan verven en moet ik zelf binnen alles weer gaan verven maar nu nog even niet.
Even een paar dagen rust en wat anders gaan doen, na de Pinksteren ga ik weer beginnen. Morgen ben ik opgeroepen bij het UWV en daarna ga ik lekker de stad in, even lekker shoppen heb er nu al helemaal zin in.

 

 

Ja Anna, nee Anna

Een paar maanden geleden ging ik met mijn zwager naar Rotterdam naar het revalidatiecentrum, toen we in de taxibus stapten ( ik stapte en mijn zwager reed ) zat er al een man in de bus, iemand die ik kende, ik had namelijk met hem op de lagere school een of twee jaar in dezelfde klas gezeten, hij herkende mij ook. Hallo Anneke zei ie.

Henri heet hij, hij vertelde dat hij naar de Daniël den Hoed ging om te bestralen omdat hij darmkanker had. Zo onderweg hebben we wat zitten praten.
Hij is het type eeuwige vrijgezel zal ik maar zeggen, een beetje simpele man, zonder ook maar een vorm van gene zijn verhaal vertellend,  maar niet onaardig.

Een paar weken daarna ging ik bij de Hema een broodje eten en daar kwam hij weer aanlopen. Zonder te vragen ging hij bij mij zitten en terwijl ik mijn broodje op zat te eten kreeg ik het hele verhaal van hem te horen over de bestralingen, zijn kwaal, zijn stoma en weet ik veel nog meer. Niet echt smakelijk als je zit te eten maar goed, ik dacht die man wil ook zijn verhaal een keer kwijt, hij is alleen en zoveel mensen in zijn omgeving zijn er niet begreep ik er wel uit.

Weer een paar weken later zat ik met mijn buuf bij de Hema (ja dat is mijn stamkoffiezaak haha ) toen hij weer bij ons kwam zitten. Het ging niet goed zei hij de chemo en bestralingen hadden niet geholpen en nu zou hij een zware operatie krijgen.
Ik praatte even met hem en wenste hem het allerbeste met zijn operatie.

Vanmorgen waren ze bij mij bezig geweest dubbel glas in de kozijnen te maken en toen die mannen vertrokken dacht ik even een stukje gaan fietsen dus zo’n 15 km gefietst en daarna bij de Hema aanbeland voor een broodje en een bakje cappuccino.
Ik sta bij de kassa en daar staat Henri naast me, het eerste dat ik dacht, o nee hé, even niet nu.
Maar goed hij merkte daar niets van en zei, waar ga je zitten, dus ik zei, buiten, oké zei hij dan ga ik er vast zitten, ik heb goed nieuws.

Nou ja dacht ik, verdorie Anna (zo spreek ik mezelf altijd toe) , doe niet zo egoïstisch , maak even een praatje met die man.
Dus ik ga bij hem zitten aan tafel. Hij begint te vertellen terwijl ik aan mijn broodje ga beginnen. Zijn operatie was heel goed geslaagd en ze hadden alles weg kunnen halen. Ook andere testen hadden aangetoond dat er geen verdere uitzaaiingen waren.
Een heel blije man, ben ook gestopt met roken zei hij, 8 weken geleden al. Hij straalt helemaal, ik was zo opgelucht toen ik het hoorde vertelde hij me.
En ik schaamde me voor mijn eerdere gedachtes, jeetje mooi toch dat zo’n man dat wil delen met me. En zo zitten we gezellig even te praten. Over een paar weken hoop ik weer te gaan werken zegt hij, want als ik zo heel de dag thuis zit is ook niet goed voor me. En ik begrijp hem helemaal. Nou ik ga weer zegt hij en ik wens hem het allerbeste toe en voel me ook gewoon een beetje blij en met het windje in mijn rug fiets ik de laatste 10 kilometers weer naar huis.

Moederdag

Voor alle moeders en voor diegene die hun moeder moeten missen……….

Een foto van mijn hartje dat altijd op tafel ligt.  Hou van je mam…..