Sprakeloos…

Het afgelopen weekend werd ik echt sprakeloos en was helemaal zo verrast dat ik er stil van werd.
Wat was het geval.
Vrijdag afgereisd naar Wim, had windje mee fietsend naar Gouda en had een eerdere trein nog zodat ik wat eerder in Apeldoorn was waar hij toch al op het perron stond te wachten. Ook verrast dat ik uit een eerdere trein stapte.
Fietsje opgehaald in de stalling, even onderweg naar huis een bakje gedaan en toen naar Wim zijn huis gegaan want we wilden ook wel graag voetbal kijken.
Ik zat op de bank, had eigenlijk niet eens de kamer rondgekeken toen Wim zei, hier staat je verjaardagscadeau en hij wees op een spiksplinternieuwe E-bike die daar nog in de kamer stond en in gewoon helemaal niet gezien had.
Ik zeg, ben je helemaal gek geworden, dat kan toch niet maar het was echt wel zo. Ik was er helemaal stil van, wist ook even niet wat ik moest gaan zeggen.
Eigenlijk wilde ik hem nog niet geven, pas met je verjaardag maar ik krijg hem zelf niet aan de praat, zei Wim, jij moet er maar even naar kijken.
Hij had de accu opgeladen maar het schermpje ging niet aan. Ik ging het boekje in zitten kijken en las dat er aan de zijkant een hoofdstartknop moest zitten. Ging even lopen zoeken maar kon hem ook niet vinden. Even een lampje er bij en aan de onderkant gekeken en inderdaad daar zat een schakelaar. Ingedrukt en tata hij deed het gewoon.
Gisteren hebben we hem verder afgesteld, het is een heerlijke fiets, een lage instap zodat ik met mijn voeten bij de grond kan bij een stoplicht of overgang en wat is dat toch fijn weer fietsen met ondersteuning.
Vier weken geleden had je het zo moeilijk zei Wim met al die heuvels beklimmen, dat is ook niet goed voor je knie en toen dacht ik, ik geef haar een nieuwe fiets met ondersteuning.
Dat was wel zo maar dan nog zo’n groot cadeau, pff eigenlijk ben ik er nog steeds een beetje ondersteboven van maar ook wel ontzettend blij er mee.
De mooiste routes in de omgeving van Apeldoorn zijn toch aardig heuvelachtig en nu kunnen we ook weer eens wat verder gaan dan de laatste maanden waarbij we toch vaker richting IJsselvallei gingen waar het wat minder heuvelachtig is. Wim ook blij hoor want hij moest ook wel heel langzaam fietsen met mij er naast haha. De fiets die nu over is houden we bij Wim in de schuur voor reserve zodat we die beide kunnen gebruiken als het nodig is.
Hoewel hij praktisch nieuw is weet ik al van te voren dat ik er weinig voor terug krijg. Wat een verrassend weekend zo zeg en wat ben ik er ongelooflijk blij mee, wat een lieverd is het toch.


Verrassende week….

Wat een leuke week heb ik toch achter de rug. Het begon maandag al dat mijn zoon appte of KD1 een ochtendje mocht komen. Mijn schoondochter moest werken, mijn zoon ook en de juf was ziek. KD2 was bij de andere oma. Natuurlijk zei ik ja, heerlijk toch en ze kwam al op tijd. Zoonlief werkt maar een paar honderd meter bij mij vandaan dus het is nog makkelijk ook zo.
Heel de ochtend gespeeld, had toevallig net zo’n kaart om in te kleuren bij de Lidl mee genomen daar kan je dan een schoentje mee vouwen en daar neerzetten en dan wordt er iets lekkers in gestopt. Had er twee meegenomen ook een voor KD2. Maar oma die kan nog niet kleuren zei KD1, ga jij die maar kleuren zo zaten we lekker samen te kleuren. Samen nog een pluizig konijntje gemaakt. Beetje te moeilijk voor KD1 en soms voor mij ook maar al met al is ie ook wel grappig geworden.
Maar er moest ook vadertje en moedertje gespeeld worden. Met alle aanwezig zijnde middelen werd er voor de baby een bedje gemaakt. Was ik afwisselend grote zus, mama, oma. De rollen wisselden nogal snel zodat ik soms even de draad kwijt van wie ik nou eigenlijk was. Zij vergat het niet hoor……. en wees me er dan meteen op. Je bent toch grote zus. O ja…… afijn. We hebben ons heel erg vermaakt.
Gezellig samen zitten eten en zo in de loop van de middag kwam mijn zoon haar weer ophalen.
Dinsdagmiddag met mijn zus op stap geweest naar een kringloopwinkel waar ze een grote kerstafdeling hadden ingericht. Echt heel mooi daar en ik scoor er een bos takken met lampjes.

Vorige week had ik er ook al gekocht maar die waren in die grote vaas nogal ielig. Nog van die leuke kaarsjes in de vorm van sneeuwpopjes en kerstmannetjes voor de kleindochters en twee knutsel pakketten om zelf een kerstpop te maken. Leuk als ze in de kerstvakantie een keer komt spelen.
Mijn broer kwam nog een ochtend langs om zijn ov kaart te verlengen. Het lukte hem niet en zijn vrouw had gezegd ga toch even naar je zus en daar had ie naar geluisterd. Heb momenteel best een goede band met mijn broer dat is wel fijn. Ik ga er even mee aan de slag en het is vrij snel voor elkaar en hebben we nog tijd om wat te kletsen. Vorige week had hij voor mij weer een plankje voor in mijn kast gemaakt en zo kunnen we elkaar wat helpen.
Naar het ziekenhuis onverwacht met vriendin, naar de mijnheer voor het levensboek. En mijn enige vrije dag donderdag eens de Sinterklaascadeautjes gaan kopen, dat schiet ook al weer op. En helemaal geslaagd ook nog. En zoonlief wipte even langs voor een bakje en een praatje . Mijn week was meer dan gevuld. Als alles volgens plan is gelopen ben ik momenteel in Apeldoorn om even bij te komen bij mijn lief.

Dezelfde namen

Afgelopen week ben ik voor de eerste kennismaking naar de mijnheer gegaan die een levensboek wilde schrijven, althans daar ging ik van uit.
Samen met de tussenpersoon van de Welzijnsstichting ging ik er naar toe om kennis te maken.
Hij woont in hetzelfde complex als mijn vriendin, bekend terrein voor mij dus.
Een 90 jarige man, heel helder van geest en we worden hartelijk begroet. Noem me maar (even een fictieve naam) Karel zei hij, als ze mijnheer tegen me zeggen kijk ik altijd achterom wie ze bedoelen.
Een makkelijke naam denk ik, zo heet mijn ex ook.
We gaan het gesprek aan, Karel heeft nog maar 5 % zicht en het is de bedoeling dat hij gaat vertellen en ik het verhaal er van maak. Nou ja op zich is dat ook wel een leuke uitdaging om te doen.
Heel kort schetst hij al iets van zijn leven.
We maken de eerste afspraak.
In zijn woning heeft hij allemaal snufjes die het toch mogelijk maakt dat hij daar nog zelfstandig kan wonen.
Een apparaat dat papieren hardop voorleest, een pratende klok en horloge. Apparatuur om boeken te kunnen beluisteren en nog wat van die dingen.

Tijdelijk heeft ie ook een zorgrobot, hij vindt het een prachtige uitvinding. Een keer in de week vertelt hij gaat hij uit eten met zijn zoon en schoondochter en dan is ie laat thuis. Om 10 uur zegt de robot dan, heeft u de medicijnen al ingenomen. En als ie dan nee zegt, zegt zij (het is een zij) dan zou ik dat maar gauw gaan doen.
Tja het is maar een robot maar hij vindt het prachtig.
Afijn ik heb de uitdaging aangenomen en ga er mee aan de slag volgende week hebben we de eerste afspraak gemaakt.
Als ik wegga zegt hij, u heet Ik (hij noemt mijn naam) zo heette mijn vrouw ook. Ik zeg nou dat is ook toevallig, u heet hetzelfde als mijn ex man. Dezelfde combinatie van namen wat een toevalligheid.

Die Kees toch

Ik ken hem al heel lang, echt een dorpsfiguur, Kees. Iemand uit een groot gezin en een gezin met weinig aandacht oftewel zoals het vroeger wel gezegd werd een a sociaal gezin. Maar daar heeft Kees helemaal niets van hij is integendeel heel sociaal. Zijn IQ is niet het hoogste van het hele dorp maar zijn bereidheid om mensen te helpen grenzeloos. Mijn eerste kennismaking met dit gezin was toen ik net in dit dorp woonde en nog op een brommer reed in een straat en opeens een kind tussen de auto’s over rende en ik raakte hem net. Gelukkig niet gewond maar wel geschrokken (ik ook ) en ik bracht hem bij zijn moeder die me vertelde dat ze nooit zonder toezicht buiten waren maar er was er een stiekem het huis uit gegaan. Later hoorde ik van andere mensen in het dorp dat de kinderen allemaal daar altijd op straat liepen te spelen tot laat in de avond toe.
Zo is ie altijd te vinden op feestdagen in het café waar ik ook werkte om vroeger toen er nog met glas gewerkt werd deze op te halen en te spoelen en nu met plastic op te ruimen en materialen aan te slepen.
Hij heeft altijd gewerkt en nooit op kosten van de maatschappij geleefd. Jarenlang werkte hij als heftruckchauffeur bij hetzelfde bedrijf waar mijn exgenoot ook werkte.
Maar ja hij lust ook wel een graag een pintje en soms wel meer pintjes of teveel pintjes en dan gebeurde het wel regelmatig dat hij niet geheel en al rij vast was op zijn werk en met de heftruck regelmatig schade veroorzaakte. Na een aantal waarschuwingen werd hij toch ontslagen tot zijn grote teleurstelling want het was zijn lust en zijn leven.
Toch vond hij wel weer ander werk om te doen. Inmiddels zal hij ook wel ongeveer gepensioneerd zijn maar overal klusjes doen blijft hij nog steeds.
Als Wim hier is gaan we meestal even een bakje doen of een drankje drinken in het café voor het eten en ook dan is Kees daar vaak te vinden. Altijd even een praatje en lachen met hem. Hij weet altijd veel dingen die gebeuren in het dorp.
Een paar weken geleden zat hij aan de bar en hij had bij een of andere loterij een boek gewonnen. Nou is boeken niet Kees zijn ding dus hij zei, wie wil er nog een boek uitzoeken.

Niet veel animo daarvoor aan de bar en ik zei, nou ik wil wel een boek uitzoeken hoor als je het toch gewonnen heb.
Ja hoor zei hij, zoek er maar een uit en ik koos voor een titel die me wel aansprak Duurzaam handboek voor de luie tuinier. Dat leek me wel wat. Ik kom het wel brengen bij je hoor zei Kees en dat deed hij. Gisteren stond hij met zijn fietsje voor de deur in de regen en ik zei kom binnen joh. Hij had het boek voor me en het is echt gewoon een heel leuk boek. Ben er best blij mee. Staan ook nog recepten in en allerlei tips voor de tuin, toch wel in mijn straatje om een wat natuurlijke tuin te hebben en ook op kleine schaal zoals ik wat te verbouwen voor mezelf.
Moet je er echt niks voor hebben vroeg ik, maar nee hoor, dat wilde hij echt niet. Hij ging weer en ik zei, de volgende keer hou je wel een biertje te goed van me hoor. Hij lachte en zei, dat is goed.
Zo’n dorpsfiguur die hoort er wat mij betreft ook echt wel bij en gelukkig denken met mij heel veel mensen zo over hem.

Ik kon het nog……

Als je geen auto hebt zoals ik rij je ook nooit meer natuurlijk. Voor mij betekende het dat ik zo’n 2 jaar schat ik in ongeveer meer gereden heb. En gisteren werd ik gebeld door de schoonzus van mijn vriendin. Zij en haar man rijden mijn vriendin altijd naar het ziekenhuis en ze moet nogal wat keren zeg. Afijn vandaag konden ze allebei dus niet rijden, zij gaf nog les en haar man was ziek. Vandaar dat ze mij gisteren belde of ik kon rijden.
Moest wel even denken en zei ook, zo lang geleden dat ik gereden heb maar ik doe het wel, natuurlijk heb nog steeds mijn rijbewijs.
Was eigenlijk bang dat ik er vannacht niet van zou kunnen slapen maar niets is minder waar, ik sliep heerlijk en dacht en helemaal niet verder over na.
Gisterenavond hadden ze al de auto gebracht en vanmorgen moest ik al vroeg half 9 (voor mij dan 7 uur op) bij haar aanwezig zijn. Alsof ik gisteren uitgestapt was voor het laatst zo makkelijk ging het me eigenlijk wel af.
Met vriendin naar het ziekenhuis gegaan. Pff was een gedoe is dat toch hoor. Ze heeft weer zoveel vocht momenteel dat ze overal bij geholpen moet worden. Maar niet erg natuurlijk. Rolstoel gepakt, auto daarna weggezet op parkeerplaats en eerst bloed gaan prikken. Dat ging wel snel. Daarna een uur wachten zodat de dokter de bloeduitslag binnen had. Even een bakje gaan doen samen, helemaal door het ziekenhuis achter die rolstoel naar de dokter. Loopt trouwens wel makkelijk hoor in de gladde gangen. Aanstaande vrijdag zou mijn vriendin haar 3e chemo krijgen maar dat kon niet doorgaan. Haar bloedplaatjes waren te laag. En dat vocht was ook niet goed. Dus i.p.v. chemo gaan ze vrijdag weer dat vocht weghalen. Nog langs de apotheek, zeker weer een half uur wachten voordat we aan de beurt waren. Kortom al met al waren we wel heel de ochtend zoet zo en om 1 uur pas weer thuis. Zij was bekaf maar heel eerlijk ik ook hoor. Ben dat ook niet gewend natuurlijk.
Mijn vriendin heeft inmiddels ook een pruik, dat had wel wat traantjes gekost hoor toen haar haar er af moest en dat snap ik best hoor. Maar het is een heel mooie pruik en als je het niet weet valt het helemaal niet erg op.

Er komt nogal wat voor kijken hoor met zo’n ziekte zoveel ziekenhuisbezoeken, het aanschaffen van een aantal dingen zoals een rollator, andere schoenen omdat ze geen schoen meer aankon, die pruik en zo komen er nog weer zoveel dingen bij. Haar broer en schoonzus hebben het er heel druk mee. Respect voor wat zij allemaal doen hoor. Heb ook gezegd als het eens een keer niet uitkomt voor jullie wil ik best wel eens rijden met haar.
Vond het ook wel weer leuk om een keer te rijden, hoewel autorijden nooit zo mijn hobby is geweest. Maar eigenlijk zijn de dingen die je in het verkeer moet doen net als wanneer ik fiets, opletten, kijken. Wat dat betreft zit ik natuurlijk nog wel dagelijks in het verkeer. En ook wel op drukke plaatsen zoals Gouda of Apeldoorn.
Nou ja blij dat ik toch ja gezegd heb want je weet maar nooit wanneer je het weer eens nodig hebt om te rijden.

Het blijft een leuk spelletje…..

Ik heb heel wat keren langs de lijn gestaan bij het voetballen. Zoonlief wilde al jong gaan voetballen en hoewel we nog eerst geprobeerd hebben of judo niks was voor hem, was er voor hem maar een ding dat hij leuk vond Voetballen dus.

Natuurlijk werden wij zijn grootste fan en we waren ook vaste rij ouders naar de uitwedstrijden. Zoonlief kwam in een leuk team meteen al met een trouwe aanhang van ouders. Een leuke tijd waarbij we zelfs wel eens een heel weekend met elkaar uitgingen naar ponypark Slagharen waar ze een aantal wigwams hadden gehuurd. Een onvergetelijk weekend.
Afijn natuurlijk werd er bij ons thuis dan ook altijd voetbal gekeken. Mijn ex had niet zo´n voorkeur, mijn opvoeding niet helemaal geslaagd want zoonlief was voor Feyenoord en ik voor Ajax.

In die tijd was ik ook nog best behoorlijk fanatiek, zo erg dat ik al had ik de uitslagen soms als gehoord voor we gingen kijken en mijn cluppie had verloren ik als ik keek nog steeds dacht, je weet maar nooit, tegen beter weten in.
Toen de mannen de deur uitgingen keek ik nauwelijks meer voetbal, alleen de wedstrijden van het Nederlands Elftal ging ik altijd bekijken in het café waar ik werkte. Soms werd er daarbij wel eens een bbq georganiseerd voor of na een wedstrijd. Leuke tijden mee gemaakt daar.
En nu is dan het WK begonnen en ik had me wel voorgenomen om de Nederlandse wedstrijden te bekijken, nog geen behoefte om het in het café op groot scherm te gaan bekijken maar wel thuis. En dat heb ik gedaan. Spannend die eerste wedstrijd waar maar geen doelpunt wilde vallen en juichend opgesprongen toen er toch nog een in ging. Een prachtig doelpunt evenals het tweede.
Het gekke is dat ik opeens in de ban van het toernooi ben.

Vanmiddag stond de tv ook aan en won Saoedi Arabië van de gedoodverfde winnaar van dit toernooi Argentinië. Prachtig om te zien. En nu staat ie ook aan, alles wat een WK in zich moet hebben heeft het al. Een voetballer die nog zelden een strafschop gemist heeft van Polen mist.
Afijn opeens vind ik het weer zo leuk. Niet dat ik nu uren op de bank zit te kijken want tussendoor doe ik gewoon wel van alles zoals dit blogje schrijven.
Maar ja voor mij blijft het gewoon nog steeds een leuk spelletje om naar te kijken.

Licht in de duisternis

Gisteren weer gezellig met mijn zusje op stap geweest. Het was koud om te fietsen, had nog niet mijn warmste winterjas aan gedaan maar dat had ik beter wel kunnen doen met een sjaal er bij. Maar goed het ging hoor al waren mijn handschoenen ook wat te dun. We gingen naar een tuincentrum om een beetje kerstsferen op de snuiven dus. Het is niet zo’n groot tuincentrum en ze hebben het altijd wel heel leuk ingericht. Ik zocht al heel lang naar een aantal takken met lampjes er in. Maar die zag ik daar niet en we gingen beide zonder iets te kopen weer naar buiten. Heb nog zoveel kerstdingen, eerst maar eens gaan kijken wat ik dit jaar neer wil gaan zetten. Niet te veel net als vorig jaar beviel me prima. Nog even naar een winkelcentrum en daarna richting volgende locatie een kringloopwinkel aangedaan. En opeens kwam mijn zussie zoals ik haar altijd noem aanzetten met een bos takken met lampjes er in. Precies wat ik zocht. Tien euro zegt ze en ik denk, neem ze mee, vind ze leuk.
Bij de kassa slaan ze het bedrag van 3,50 aan, zussie had niet goed gekeken, een meevallertje dus.

Tegenwoordig doe ik in de keuken altijd mijn licht uit, voor de energiecrisis liet ik altijd de lamp onder mijn kastjes aan. Maar dan is het best donker daar en in het hoekje had ik een tijdje geleden een mooie grote glazen vaas gekocht bij de kringloop ook en daar wilde ik ze inzetten. (een beetje krom denken want deze lampjes kosten natuurlijk ook energie maar het staat zo gezellig)

Had er zelf wat takken voor geplukt en pluimen. De rood/bruine takken mogen blijven en staan er echt leuk bij, de pluimen mogen de kliko in. Die hebben hun werk gedaan.
Samen nog op ons gemakkie gaan lunchen, was echt weer zo gezellig vandaag. Eenmaal thuis had ik het best koud. De verwarming aangedaan, met een dekentje en mijn warme pittenzak (wat een heerlijke uitvinding is dat) op de bank wat tv gaan liggen kijken. Nou ja de helft van de tijd zag ik niks hoor, ja de filmpjes in dromenland, dat dan wel maar al met al zo wel een heerlijke dag…. En de lampjes bevestigd en het staat echt zo leuk in dat donkere hoekje…..

Als je alles gehad hebt …….

Tja soms denk ik we hebben het nu wel een beetje gehad toch met alle protesten maar nee dus hoor ik heb weer een nieuw protest gezien bij ons langs de dijken.
Daar werden namelijk banden van auto’s lek gestoken. Een brief er bij van The Tyre Estinguishers, nou lees het maar ze willen die benzineslurpers niet meer.
Heel eerlijk irriteren die grote auto’s mij ook wel eens hoor op de dijk zeker, natuurlijk zijn ze sterker en groter dan ik op mijn fietsje maar ze mogen ook wel rekening met ons houden. Maar goed dit terzijde. Daarom hoeven ze van mij nog geen banden lek te steken. Ik las dat er zo’n 400 auto’s de klos zijn. In de brief stond dat ze banden leeg lieten lopen maar er waren er ook lek gestoken en dan sta je daar als je ’s morgens naar je werk wil gaan. En niet alleen de grote auto’s maar zag ook filmpjes van camera’s dat ze kleinere auto’s te pakken hadden genomen.
En dan denk ik toch, wat bereik je hier nou toch mee. Ik vind het momenteel ook onwijs druk op de weg hoor met auto’s en voor mij die geen auto heeft soms best lang wachten als ik een provinciale weg over moet steken want op die rotondes hebben wij fietsers geen voorrang. En soms heb ik ook wel het idee dat ze gas geven als ze zien dat ik over wil gaan steken. (maar dat kan mijn eigen verbeelding zijn hoor). Ik fiets ook wel regelmatig in de spits en dan is het helemaal erg. Snap best dat iedereen snel naar huis wil maar toch…..
Maar dit dat hoeft van mij ook niet hoor. Veel mensen worden weer op kosten gejaagd of kunnen niet op tijd op hun werk zijn en dat is natuurlijk best heel vervelend. Het was dan vandaag ook the talk of the town……..

Zit op de bank en doet niks…….

Echt zo’n rustig weekje achter de rug hoewel de titel van mijn blog niet de lading dekt hoor maar toch heb zo nu en dan best wat rust genomen. Was daar wel aan toe na de laatste hectische en drukke maanden.
Het weer nodigde ook niet echt uit om er op uit te gaan trekken al heb ik toch nog wel een aantal rondjes gefietst tussen de bedrijven door.
Iedere ochtend deze aan het boekje gewerkt, best een klus maar zo leuk om te doen, bijna klaar weekend nog de afwerking doen en ik vind het heel mooi geworden.
Een paar keer ’s middags lekker op de bank een filmpje liggen kijken op Netflix, echt van die kerstfilmpjes die allemaal eigenlijk hetzelfde zijn maar gewoon zonder nadenken even lekker niksen, soms zelfs een half uurtje slapen en dan mis je niets van zo’n film, dat is dan weer makkelijk. Hoewel deze week zag ik een film met Danny DeVito die zo ontzettend grappig was dat ik niet even in slaap viel. En begonnen met iedere dag een aflevering van The Crown… zo genieten.
Tussendoor heb ik ook nog een leuk poppetje gehaakt, ook weer leuk om te doen.
Vandaag weer wat actievere dingen gedaan. Eerst naar de kapper was echt hard nodig. Daarna begonnen met de mandjes onder mijn tafel leeg te gaan ruimen. Ik wil een kleinere salontafel kopen, ben al druk aan het zoeken in de kringlopen maar nog niks passends gevonden. Wil n.l. t.z.t. (heerlijk die afkortingen) een makkelijke stoel in mijn kamer hebben en daar heb ik dan wat ruimte voor nodig.
Dus hier en daar in kasten wat ruimte gemaakt, wat lopen wisselen en doen. Mijn broer had nog een plankje voor me gemaakt voor in een kast om wat meer ruimte te maken dat heb ik even bevestigd. Vier kleine stoelhoekjes en het was voor elkaar weer.
Ik til het veranderen van mijn kamer wel over de jaarwisseling. De maand januari is voor mij meestal een mooie mand om dit soort klusjes aan te pakken.
Een nieuwe plaats gevonden voor mijn brei- en haakwerkjes. Had in de kamer een grote kist waar speelgoed en knutseldingen voor de KDochters in zaten maar ik ben meer bij hen thuis dan zij hier vandaar dat ik dacht daar ga ik wat op verzinnen.
Had op de zolder (oeps die moet ook nodig opgeruimd worden) nog een oud leuk koffertje en daar paste het allemaal in zodat wanneer ze komen ik dat zo kan pakken.

En zo val ik van het een in het ander. Op de zolder stonden ook nog een aantal lege dozen, die bewaar ik dan een poosje voor als er iets teruggestuurd zou moeten worden. Maar de ervaring leert dat ik nog nooit zo’n doos een tweede keer heb gebruikt waardoor ik me wel afvraag waarom bewaar ik die dan. Of zoals zoonlief wel eens zei, jouw zolder is het voorportaal voor de kringloop op de kliko.
Geen weer vandaag om te gaan fietsen, een keer in mijn eigen dorp wat boodschappen gedaan en dan kom ik altijd weer zoveel mensen tegen die een praatje maken. Zou dat vaker moeten doen, het heeft ook wel wat gezelligs zo. Afijn lekker lui en relaxed en zo nu en dan even weer aanpakken. En dat mag in deze herfsttijd ook wel toch……….

Beppe Antje

Beppe Antje daar ben ik naar vernoemd, de moeder van mijn vader. Zij overleed heel jong op 39 jarige leeftijd in 1925 en liet een gezin met 4 jonge kinderen achter waarvan mijn vader de oudste was. 11 jaar oud.
En zoals dat in die tijd vaak ging kon mijn Pake niet werken met thuis een gezin met vier kinderen.
Vandaar dat hij trouwde met een weduwvrouw die al twee kinderen had, twee kinderen werden er daarna nog geboren.
Mijn vader was altijd dol op zijn moeder en kon het niet goed vinden met zijn stiefmoeder (voor haar zal het zeker ook niet makkelijk geweest zijn opeens zo’n groot gezin er bij krijgen) en daarom vertrok hij al toen hij een jaar of 17 /18 was naar Holland zoals ie het altijd zei.
Daar ontmoette hij mijn moeder en de rest is historie.
In ben niet de enige die vernoemd is naar Beppe Antje, ook drie van mijn nichten zijn naar haar vernoemd waarvan er twee zijn waar ik nog contact mee heb,
Vanavond belde een van deze nichten op e;n vertelde mij het verhaal van de enige foto van mijn Beppe Antje.
Ik had het nog nooit gehoord.
In die tijd werden er natuurlijk nog weinig foto’s gemaakt en de vier kinderen hadden dan ook geen foto van hun mem. En dan vonden ze heel erg jammer. Tot er iemand kwam met een foto van een zangkoor uit Wierum waar mijn oma ook op stond. Van deze foto maakte een fotograaf een foto van mijn Beppe en die had ik ook deze foto. Bovenste rij tweede van rechts. En mijn vader leek echt veel op haar.


Zou je het leuk vinden om ook die foto te krijgen van dat koor met Beppe Antje er op vroeg mijn nicht en ja natuurlijk vind ik dat heel erg leuk.
Het bijzondere is ook eigenlijk dat ik verder met geen van mijn nichten en neven (en dat zijn er heel veel) nog contact heb, alleen met die twee die naar dezelfde Beppe zijn vernoemd. What’s in a name? Maar het is wel apart toch.
Ook mijn zussen en broer zijn niet zo om die familiebanden toch nog wat aan te houden zoals ik. En zeker met die nicht die nu belde deel ik wel de interesse voor dit soort verhalen en dingen in de familie.
En hoewel we elkaar nauwelijks zien alleen zo nu en dan bellen voel ik toch altijd die familieband met mijn Friese kant en als een halve Fries ben ik ook altijd trots daarop.
Afgelopen voorjaar gingen we naar Friesland op vakantie en zodra ik de grens overkom, heel gek, voelt het voor mij altijd als een soort thuiskomen. Zoals de Engelsen het zo mooi zeggen :blood is thicker than water”