Die jeugd van tegenwoordig…..

jongens-zwaan-k

Ik fiets heel vaak op en landweg tussen twee dorpen waar ook de schooljeugd zich verplaatst. En ik heb er al eerder over geschreven dat ik me vaak groen en geel erger aan het afval dat langs die weg gegooid wordt in de sloten. Ik noem het ook altijd de blikjesroute.
Vandaag fietste ik weer op die weg naar huis toe, het was schitterend weer, had onderweg al hier en daar wat foto’s gemaakt, strakblauwe lucht, bijna geen wind. Een heerlijke winterdag.
Ik zag een grote Canadese gans in de sloot zitten en ik dacht die zet ik nog ff op de foto, dus mijn fiets geparkeerd en de camera gepakt.
Meteen had ik eigenlijk al door dat dit dier niet goed reageerde, hij leek wel een poging te doen om op de kant te komen, dat zou een natuurlijke reactie zijn maar hij bleef gewoon zitten.
Terwijl ik zo op een brug stond te fotograferen kwamen er twee jongens van ik schat zo eerste jaar middelbare school, 13 of zo aan fietsen en stopten bij me.
Mag ik wat vragen mevrouw, vroeg de ene jongen, die gans die daar zit die mankeert wat, hij zat hier gisteren ook al zo en hij ziet er niet goed uit. Weet u misschien het nummer van de dierenambulance voor mij.
Ja zei ik, dat heb ik wel. Na mijn zoektocht de vorige keer met de aalscholver had ik het alarmnummer van dieren en van de dierenambulance al in mijn telefoon gezet.
Zie je wel, zecanadese-zwaan-1-ki de andere jongen, ik zei het wel haha. Grappig, misschien omdat ik foto’s stond te maken dat ze dachten die weet vast dat nummer wel.
Ik zocht het nummer op en de jongen ging bellen, 35 ct per minuut zei hij tegen me, ik zeg ben je gek kost dat zoveel?
Zoveel beltegoed heb ik niet zei hij. Ik zei, wacht maar bel maar even met mijn telefoon, ik heb nog een ander nummer van de dierenalarm 144, dat is een gratis nummer.
Hij belde het nummer en werd doorverbonden met de dierenambulance en nu gratis en zo hoort het eigenlijk ook wel vond ik. Dan meldt je iets en dan zou je daar nog dik voor moeten betalen ook. Dat is toch wel raar eigenlijk.
Misschien omdat ze veel verkeerde meldingen krijgen en dat dit mensen met ongein tegenhoudt om te bellen. Maar aan de andere kant houdt het ook mensen die te goeder trouw zijn tegen om te bellen. Want er werd nog bij gezegd met een maximum van 17,50.
Dat is nogal wat.
Maar goed hij belde en de jongens zouden blijven om te laten weten waar hij te vinden was.
Ik ging weer verder nadat ik tegen de jongens gezegd had dat ik het echt heel tof van ze vond dat ze dit deden.  Het waren blijkbaar wel jongens die ook iets hadden met de natuur want ze wisten ook dat het een grote Canadese gans was, nou ik denk dat de gemiddelde canadese-zwaan-kscholier dat echt niet weer.
De jeugd van tegenwoordig, we mopperen er wel eens op, net zoals ze vroeger wel op ons gemopperd zullen hebben, lang haar, harde muziek, herrie, de laat thuis, nou ja meer hoef ik er niet op te noemen. Iedereen zal dit wel herkennen.
Deze jongens gaven mij weer een goed gevoel en de gans hopelijk een kans om weer helemaal te herstellen.

Geplaatst in Algemeen, Polderverhalen | Tags: , , , , , | 8 reacties

Nog een oudje…..

n210-2Eigenlijk is het een dubbele titel van vandaag, ik kwam nog een ode op de N210 tegen. Het eerste oudje dus.
De N210 is de provinciale weg die loopt van Krimpen naar Schoonhoven en in de tijd dat ik in Woerden werkte reed ik daar iedere dag op.  Dat was ook de periode dat die weg helemaal vernieuwd werd, eigenlijk hebben ze er gewoon een nieuwe weg naast gelegd.
Het was zeker wel nodig want de huidige weg begon te verzakken. Ik heb het helemaal gevolgd en me ook regelmatig verwonderd en bewonderd hoe de mensen die daar aan het werk waren voor mijn gevoel soms zomaar wat deden (ben n210-1maar een leek natuurlijk) en dan opeens was er een nieuwe rotonde of stuk weg weer klaar.  Ik vond het heel boeiend om te zien en had de tijd dat het me meer kostte om naar mijn werk en weer naar huis te komen er graag voor over. Enorm jammer vond ik dat alle oude bruggen en brughoofden bij de weilanden verdwenen en vervangen door allemaal heel praktische en strakke bruggen. En de mooie rijen bomen verdwenen, daar maakte ik destijds een ode over.

En de tweede betekenis van de titel van dit blog is gelegen in het feit dat het vandaag de verjaardag van mijn moeder is. Het tweede “oudje”.hartje Toch wel een bijzondere dag eigenlijk zo’n eerste keer en niet dat ik nu zo ontzettend verdrietig was hoor. Bij mij heeft dat niet zo met data te maken. De laatste jaren vierde ze het altijd bij mijn zusje maar we zorgden er wel altijd voor dat voor de mensen die toch bij haar thuis langskwamen iets lekkers voor bij de koffie of thee was.
Samen met mijn zusje zijn we wat gaan drinken met wat lekkers er bij en hebben we herinneringen op zitten halen en dat was ook wel weer mooi eigenlijk.

Hier komt ie…………

De N210

Denkend aan de N210 zie ik rijen met bomen
Trots aan beide kanten van de weg staan
In het voorjaar de bomen vol knoppen die op losbarsten stonden
met de belofte van weer een nieuwe lente
In de zomer een overdaad van groene kruinen
De herfst met de bladeren die vielen op de weg met
de zon die door de ritselende bladeren scheenn210
Zo een kleurenpracht gaf die een lust was voor het oog
De winter gaf ons weer een andere aanblik
Kale bomen, soms dik in de rijp of de takken kreunend onder de zware last van de sneeuw
Zo kende ik de N210 en dat was goed
Een nieuw plan werd gemaakt
Nodig?  Vast en zeker, de weg verzakt en rijden werd gevaarlijk
Maar het lot van deze bomen was daarmee wel beslecht
Grote zagen kwamen en de reuzen sneuvelden één voor één
Stapels met houtstompen vertellen nog van wat eens was
Denkend aan de N210 zie ik nu rechte wegen
Dwars door de oneindige weilanden gaan
Een mooie rechte weg hebben we gekregen
De bruggen over de sloten zijn allemaal hetzelfde geworden
De soms krakkemikkige maar karakteristieke brughoofden zijn verdwenen
Bewondering heb ik voor de mensen die deze weg maakten en gemaakt hebben
Soms reed ik langs een bouwplaats en zag als bijen in een korf de mensen aan het werk
Voor een leek als ik schijnbaar zonder plan of logica
Maar opeens was er dan weer een stuk van de weg klaar
Zo vorderde de weg gestaag en is nu klaar
Twee fietstunnels mooie fietspaden langs de weg
Nodig voor de huidige verkeerstroom, ik weet het
Maar toch zal ik soms nog met weemoed terugdenken aan de bomen van de oude N210.

Geplaatst in Algemeen, Familie | Tags: , , , , | 13 reacties

Koud hè….

Het begon vanmorgen al toen ik op mijn scan0001werk kwam, zo heb je de kou getrotseerd,  ik woon nog geen km van mijn werk vandaan. Had amper de kou gevoeld.  Toen ik wegging was het weer ga je nog fietsen met die kou??
Onderweg het zonnetje schijnt en ja het is koud, het is ook winter he, en het vroor echt wel 2 graden misschien, geen idee.  Amper wind, ik vond het vorige week met die indringende mist, wind en grijsheid kouder dan nu.
Nou zijn weerpraatjes van alle tijden, ik weet nog dat ik enorm fan was altijd van het programma van Spaan en Vermeegen daar was ook zo altijd de kreet van Harry Vermeegen in dat programma “koud hè ” . Een parodie op mensen die altijd zitten te zeuren dat het koud is. Ja als het winter is, dan is het koud, dan hoort het koud te zijn althans dat vind ik. En mijn moeder zei altijd “op kou kan je je kleden” en dat is ook zo. Handschoenen aan, sjaal om, laarzen en een warme jas dan kom je een heel eind.
En als ik dan mag kiezen liever wat vorst met een zonnetje dan grijs en grauw.
31-yvonne-van-gennip-soenar1-620x942Maar goed ook ik laat me regelmatig toch weer door de weerberichten en voorspellingen in het ootje nemen zoals vorige week dat ze zo’n storm en weet ik wat opgaven. Nou ja wil niet zeggen dat het windstil was en er viel zo nu en dan een bui met natte sneeuw maar toch, wat ze voorspeld hadden kwam echt niet.
Toch had ik voor mezelf besloten om dan maar niet te gaan fietsen met achteraf weer spijt.
Vandaag dus wel lekker gaan fietsen, bij de Hema een broodje gaan eten, het was er onwijs druk kon nog net een plaatsje vinden toen twee dames weggingen. De ene mevrouw stond zich helemaal in te pakken “het is heel koud hoor”, zei ze tegen me. Ik antwoordde “Ja het is winter he”, het was al een wat oudere vrouw die moet zich toch nog wel de bloemen op de ramen dat je er niet meer door kon kijken herinneren leek me. Nog geen cv’s, maar een kachel, kruik en warme flanellen pyjama’s.
Ik wist nog dat ik destijds begin 1988  toen iedereen die kreet wel slaakte voor Peter een muts met bijpassende sjaal had gebreid en daarop geborduurd had “koud hè “. Het was even zoeken want ik dacht dat hij al wat ouder was maar ik vond de foto’s toch, hij was daar pas 15 maanden oud en mocht voor het eerst op het paard zitten bij zijn neef en nicht.
Dat was ook het jaar dat Yvonne van Gennip drie scan0002gouden medailles haalde op de Olympische Spelen in Galgary. Zij droeg toen geheel in stijl een muts met daarop “Goud hè”.
Nou ja van mij mag het best nog een poosje blijven vriezen en zeker voor de schaatsers zou dat wel leuk zijn om weer eens op natuurijs te kunnen schaatsen. Ik doe het niet meer, ik val al zonder ijs dus daar waag ik me niet meer aan. Maar kijken er naar dat blijf ik mooi vinden en zeker die kleine krabbelaars die net beginnen blijven een inspiratiebron om op de foto te zetten.  En als het nog even kan voor de nog mooiere winterse sfeerplaatjes “let it snow”………..

Geplaatst in Algemeen, Familie | Tags: , , , , , , | 13 reacties

9oo en nog wat batterijen

Vandaagbatterijen na drie dagen duizenden foto’s te hebben verwijderd en onderhand vierkante ogen hebbend vandaag maar eens wat fysiek werk gedaan, mijn kamer en keuken een goede beurt gegeven. En dat was echt wel nodig hoor en dat is een understatement want sinds begin november had ik geen trap meer dus alles wat hoger dan mijn uitgestrekte arm zat daar kon ik niet bij. Ook wel weer lekker om te doen hoor. Vorige week vertelde ik tegen mijn zoon dat ik mijn batterijen, opgeruimde cd’s, kapotte lampen en nog wat snoertjes in de Blipvert had gebracht. Ik gebruik dat woord zoveel de laatste tijd trouwens om het te onthouden en het begint aardig te komen.
“Waar staat ie dan” vroeg mijn zoon, dus ik legde het aan hem uit waar dat apparaat stond.
Wij hebben ook nog een doos vol met batterijen staan op de zaak zei hij.
Hij werkt in een bedrijf dat communicatiesystemen verkoopt dus ja daar gaan heel wat batterijen doorheen natuurlijk. Vind het al hartstikke goed dat ze deze netjes allemaal bewaren en ze niet in de vuilnisbak verdwijnen.
Ik zei, die moet je in zakjes van 10 doen dan kan je er nog een prijs mee winnen, dat doe ik zelf ook altijd. Ik zag al aan zijn gezicht dat hij dat niet zag zitten.
Wil jij het niet doen zei hij, dan breng ik die doos met batterijen hier.
Oké zei ik prima hoor doe maar, dus vanmiddag kwam hij meteen al langs met een grote vuilniszak vol met batterijen en zet ze naast de bank neer in mijn net opgeruimde kamer.
Zo dat waren er inderdaad heel wat. Ik maakte wat briefjes met mijn naam, adres en telefoonnummer er op en mijn emailadres.  Pakte een pakje met plastic zakken en voorzag er zo’n 20 van mijn naam.
Nou toen ik die gevuld had zag ik nog amper dat er batterijen verdwenen waren, dus ging ik maar verder, draaide nog wat papiertjes met mijn naam uit en ging weer zakjes vullen.
Ik was er wel even mee bezig en het resultaat 97 zakjes met 10 batterijen en dan nog een zakje met allemaal kleine batterijen die ik maar bij elkaar gedaan had. Dus ik denk dat het totaal aantal batterijen over de 1000 gingen.
Wat een enorm aantal eigenlijk al weet ik natuurlijk niet hoe lang ze er over gedaan hebben om die bij elkaar te krijgen.
Ik maak een foto van de zakjes en stuur hem naar mijn zoon, raad eens vroeg ik hoeveel het er zijn. Meteen appte hij terug 500 ongeveer. Dus ik zei dat het er zo rond de 1000 zijn, dat had hij zeker niet verwacht zoveel.
Nou nog die batterijen naar een verzamelpunt brengen. Ik heb begrepen dan de site dat aan het begin van elke maand de batterijen verzameld worden en de prijzen verdeeld.
Nu heb ik daar over na zitten denken en bedacht dat ik nog een aantal weken wacht met inleveren.
Zo rond de kerstmis gebruiken mensen meer batterijen (kerstverlichting e.d. ) dus deze maand zullen er best veel mensen batterijen ingeleverd hebben. Er vanuit gaande dat er meer mensen zo als ik zijn die begin januari zo’n soort opruim/schoonmaakwoede hebben.
batterijeneDus ga ik voor de maand februari inleveren en dan maar afwachten, je weet maar nooit, je kan er reischeques mee winnen en dat lijkt me wel heel erg leuk een keer.
Maar ach het zal wel net zo zijn als met de staatloterij, een heel kleine kans, maar goed met 97 zakjes is die kans misschien wel wat groter. Ik wacht het wel af. Op zich vond ik het ook nog wel leuk om te doen eigenlijk en zo komen ze ook wel op de goede plaats terecht.
Daarna kon ik dus meteen wel weer mijn kleed stofzuigen want naast de batterijen zat er toch ook aardig wat stof in die vuilniszak. 😉
https://www.legebatterijen.nl/inzamelen/lever-ze-in-en-win/

Geplaatst in Algemeen | Tags: , , , , | 12 reacties

Gewoon met het O.V.

Mensen die altijd in een auto rijden maken zich op een of andere manier altijd druk hoe ik ergens naar toe moet gaan terwijl als je geen auto hebt je gewoon maar een paar keuzes heb, althans ik wel. Ik ga fietsen, ik ga met het ov of ik ga niet. SONY DSC
En daar ben ik helemaal op ingesteld en ik heb er ook helemaal geen moeite mee. (nou ja soms wel hoor als ik gedwongen wordt om thuis te blijven en dan mis ik mijn polootje wel hoor) Vooral treinen vind ik zo ontzettend leuk eigenlijk. Afgelopen week had ik ook met mijn zus afgesproken en terwijl ik onderweg was hoorde ik wel dat ik een appje kreeg. Dat zal mijn zus wel zijn, het was een beetje begonnen met regenen en ze appte natuurlijk of ze me op moest komen halen, nou ja zij niet maar mijn zwager, want ze hebben een nieuwe auto en daar heeft ze echt nog geen meter in gereden.
Had geen zin om af te stappen dus reed gewoon door en ik was best een beetje nat geworden maar het was goed te doen hoor. Beter dan die gladheid van vorige week eigenlijk.  En als je binnen zit is mijn ervaring lijkt het altijd veel erger dan wanneer je gewoon naar buiten gaat dan valt het vaak heel erg mee. Heb het niet over stortbuien maar zo’n miezerregentje zoals van de week.
Gisteren had ik een feestje van mijn zwager, hij was 60 geworden en gaf een etentje in een restaurant in mijn buurdorp.
Heel de week maakte iedereen, zoon, vriendin, zus, zich al druk hoe ik daar naar toe ging.
Ik niet hoor, zie boven de drie keuzes die ik heb haha.
Nou ja de fiets viel af omdat ze toch wel wat natte sneeuwbuien en zo opgaven en nou vind ik dat voor ’s middags niet erg maar voordat ik weer naar huis zou moeten fietsen in het donker niet zo prettig. Hoewel ik de laatste dagen me weer eens voor de zoveelste keer geërgerd heb aan die weerberichten met de daarbij behoren doemscenario’s.  Het lijkt wel of het tegenwoordig met gewoon een sneeuwbuitje of regen een ramp is om onderweg te zijn. Ik weet het hoor, ik rij ook liever zonder regen en sneeuw maar goed, zolang het geen ijzel of dat soort ellende is valt het volgens mij allemaal nog wel mee. En niet gaan viel ook af want ik had wel zin in een feestje eigenlijk.
Dus pakte ik de bus, die stopt zo’n  100 meter bij mij in de straat en bij het restaurant stopt ie ook praktisch voor de deur, alleen even de stoep aflopen en ik was er. Nog geen 20 minuten onderweg geweest. En dat was ik voor de terugweg ook weer van plan.
Het was een heel gezellig feestje en we hebben lekker gegeten. Ik zat nog een poosje te praten met de vrouw waar ik mijn vorige computer van gekregen heb. Haar man was toen kort daarvoor overleden, zij had zelf een laptop en ik mocht hem toen voor niets hebben van haar. Ik vertelde dat ik nu een nieuwe computer gekocht had nadat ik toch bijna 4 jaar plezier van haar oude computer had gehad. Dus ik vertelde zo over het installeren van de nieuwe programma’s en dat ik nog steeds photoshop niet heb. En zei vertelde dat ze nog de cd’s van de vorige computer had. Haar man was ook lid van de fotoclub dus vandaar dat alle programma’s toen ik die computer van haar kreeg er op stonden. img_9091-2Heb afgesproken dat ik van de week even een bakje bij haar ga doen en kijken of er nog wat bij zit wat ik kan gebruiken. Waar een feestje al niet goed voor is.
Het leek wel even of we weer een bruiloft hadden, bijna een jaar geleden zijn ze hier ook getrouwd die twee. En op de terugweg kwam ik er gemakkelijk, Peter en Chantal moesten toch die richting op en zo principieel om dat te weigeren ben ik nou ook weer niet.

Geplaatst in Algemeen, Familie | Tags: , , , , | 22 reacties

Met een ezel op stap

Al weer een oudje, ja eigenlijk wel, momenteel met dit weer ben ik al een paar dagen niet gaan fietsen en dan beleef ik onderweg of waar dan ook niet zo veel om inspiratie van te krijgen. En vertellen hoe ik mijn keuken gesopt heb vind ik nou ook niet zo interessant.
Dus bij mijn opruimmissie kwam ik dit verhaal weer tegen van een man die ik onverwacht tegen kwam op een van mijn fietstochtjes in 2008. Ik zag hem staan met een tent en een ezel en dan word ik al nieuwsgierig. Dan rij ik eerst door en denk, misschien best een leuk verhaal voor de krant. Ik ga terug en maak een praatje met de man. En onderstaand verhaal was dus het resultaat. Wat een geweldig leuke man en een goede verteller was het ook nog eens een keer. Hoe het allemaal afgelopen is met zijn tocht weet ik niet meer. Heb hem nog wel een tijdje gevolgd via zijn website. Heb nog even op de link geklikt maar die is inmiddels niet meer actief.

dscf8842

Met een ezel op stap

LEKKERKERK – Veel mensen hebben wel de wens om een tijdje weg te zijn van alle verplichtingen en op reis te gaan, een wens die Sandra en Manuel Adamini gerealiseerd hebben.
Omdat beide natuurliefhebbers zijn en wandelen een passie van hen is viel de keuze op deze manier van vervoer, alleen het dragen van de daarbij behorende bagage was iets wat hen niet zo lag. Toen ze op vakantie in Frankrijk een keer een ezel hadden gehuurd bracht dat hen op een idee om op deze manier op pad te gaan.

In Nederland terug werd gekeken wat de mogelijkheden waren en zo kwamen ze terecht bij de Ezelstal de Edelingen in Zelhem waar ze ezels trainen voor het dragen van bagage tijdens tochten.
Een half jaar lang gingen Sandra en Manuel trainen met ezel Jonas en eigenlijk werden ze zelf ook getraind hoe ze om moesten gaan met Jonas. De commando’s die gegeven moesten worden, het omgaan met onbekende omstandigheden voor de ezel, de verzorging etc.
Op 9 mei werd er vertrokken vanuit Oostvoorne, allereerst wordt de oeverloperroute gevolgd, daarna de Lingeloperroute en de route die ze verder willen volgen is de E8 route door Europa met als einddoel Bratislava. Een reis van 2300 kilometer die lopend samen met Jonas de ezel afgelegd gaat worden. Vijf dagen waren ze op weg toen ze via de veerpont in Krimpen aan de Lek richting Lekkerkerk kwamen, wild kamperen is in Nederland verboden zodat gevraagd wordt aan voorbijgangers waar ze eventueel een plaatsje voor de nacht kunnen vinden.
Via een voorbijganger kregen ze de tip om bij de picknickplaats langs het Smalle Kampje een plaatsje voor de nacht te vinden. Daar kon Jonas eten en Sandra en Manuel hun tentje opzetten, het werd voor hen ook de eerste rustdag.
Vijf dagen achter de rug en al heel leuke en enthousiaste reacties gekregen, dat geeft ze moed voor de verdere reis. Toen ze met de voorbereidingen begonnen was er nog geen sprake om deze reis te verbinden met een goed doel maar gezien de enthousiaste reacties besloten ze dit alsnog te doen. Omdat het een reis door de natuur wordt waar ze van genieten besloten ze voor deze natuur iets terug te willen doen en kozen daarom het WNF als doel.  Vijf dagen op weg en al ongeveer 3000 euro opgehaald, een paar sponsoren vooraf en onderweg van  mensen die een praatje maken, met de ezel op de foto willen en daarvoor vrijwillig iets in de collectebus stopten. Een speciaal project waarvoor ze dit doen ligt in Zuid Oost Europa. Daar wordt geprobeerd door het WNF om de economische groei en de natuur beter met elkaar te verbinden.
Dit wordt onder meer gedaan door duurzaam toerisme te bevorderen om zo het leefmilieu van de Bruine Beer, de Lynx en de Wolf te waarborgen.
Een dagje rust in Lekkerkerk beviel goed en was ook nodig voor ezel Jozef, met de Pinksteren was het overal druk en is het nodig voor hem om even tot rust te komen. Op 1 oktober moet de reis er voor Sandra en Manuel weer opzitten, nu al na 5 dagen is hun kijk op de mensen veranderd door de spontane uitnodigingen die ze onderweg kregen om te overnachten of wat te drinken en te eten.  Sandra was bij het gesprek dat ik had met Manuel niet aanwezig, even naar het zwembad Schuwacht om te zwemmen en te douchen vandaar dat Manuel alleen op de foto staat.

Geplaatst in Algemeen | Tags: , , , , , | 8 reacties

Herinneringen…

img_0077Ik ben nog steeds bezig met het opruimen van mijn fotobestanden en in dit geval de bestanden die ik heb bewaard voor de krant en dan kom ik soms onverwachte dingen tegen, foto’s gemaakt van mensen die ik me nauwelijks meer kan herinneren.
De een blijft je natuurlijk meer bij dan de ander. En zeker in deze tijd dat ik toch wel zo’n 7 eigen items had per week is dat ook wel logisch.
Ik luister meestal naar radio 2 terwijl ik aan het werk ben. Vanaf 12 uur heeft daar Gijs Staverman een programma en het grappige was dat ik opeens bij een bestand kwam van een evenement in een winkel waar ik hem op de foto had gezet dankbrief2terwijl ik naar hem zat te luisteren. Helemaal vergeten eigenlijk.
Zo heb ik in de loop van de jaren best veel BN’ers ontmoet en op de foto gezet, niet dat het zo bijzonder is hoor want de meeste zijn ook heel gewone mensen en waarom ook niet. Sommige hebben wel een beetje kapsones zoals ik wel met een aantal artiesten meegemaakt heb, zal geen namen noemen haha.
Zo kom ik ook een brief tegen met een voor mij heel vreemde tekst, totaal geen idee meer bij welk artikel dit hoorde, er staat dat het een bedankbrief is en wat ik kan bedenken nog is dat er een of andere actie geweest is voor een goed doel.
dscf5119Heel indrukwekkend was ook de serie foto’s die ik maakte van een begrafenis met koetsjes, met toestemming van de echtgenoot van de mevrouw die begraven werd. Wanneer zie je dat nu, ik had het nog nooit gezien maar dit herinnerde ik met nog precies dat ik het zo “mooi” vond.
Die gooi ik ook niet zomaar weg, niet dat ik er verder iets mee hoef maar sommige foto’s doen me meer dan anderen.
Trouwens eigenlijk heb ik er toch wel moeite mee om de foto’s weg te gooien. Er zitten zulke mooie foto’s bij en ik heb ook nog wel gedacht een keer om ze op FB te zetten zodat de betrokkenen ze er af kunnen halen maar ja dat is ook een mega werk weer dus heb ik alleen de originele foto die in de krant is gepubliceerd bewaard en de rest verwijderd en ook meteen de prullenbak leeggemaakt zodat ik achteraf geen spijt kan krijgen er van. Weg is weg.  haven1Soms kom ik ook onverwachte dingen tegen, een bestandje dat per ongeluk verkeerd opgeslagen is.
Zoals deze foto van een Duits stel Herbert en Hannelore die ieder jaar met hun opgebouwde sloep “Die Seehunt” uit Duitsland in Nederland met vakantie kwamen en bij ons in de haven altijd een paar dagen bleven voor de gezelligheid en daar ook vrienden gemaakt hebben. Nog ieder jaar krijg ik een kerstkaart van hen en stuur ik zelf ook een kaart. Ze komen niet meer naar Nederland met hun boot, daar zijn ze te oud voor geworden maar toch wel leuk om ieder jaar weer te horen dat ze er nog wel steeds zijn dus. En dscf7925om nog even in de havensfeer te blijven, de foto van het ambitieuze  plan van  een projectontwikkelaar om op het oude fabrieksterrein van IHC en gedeeltelijk in de Lek een aantal dure onder andere drijvende huizen te bouwen met ligplaats voor boot erbij. Een grote ontvangst van het plan met een uitgebreide catering, het mag wat kosten, maar nooit iets van gekomen. De burgemeester de middelste op de foto kijkt naar zijn nieuw gekregen pen alsof het eenpersoonskapsaloneen kostbaar kleinood is. De crisis gooide roet in het eten en nog steeds is er niets gebouwd op het terrein al is inmiddels wel de oude fabrieksloods waar wij ’s winters met de boten stonden afgebroken.
Zo spit ik weer even door de geschiedenis heen van zo’n 10 jaar geleden, ook wel weer grappig om terug te zien. Kom ik ook heel veel mensen tegen waarvan ik weet dat ze overleden zijn. Opvallend veel bedrijfjes die vol goede moed begonnen met een eigen zaak, zoals op de foto een mevrouw in een heel kleine smalle kamer een eenmanskapperszaak had gecreëerd. komkommerHeel veel van die bedrijfjes en winkels zijn inmiddels al weer verdwenen en wordt er nooit meer iets van gehoord.
En als laatste maar een keer in de komkommertijd, letterlijk een foto over aan elkaar gegroeide komkommers. Dan is het echt komkommertijd als zulke dingen in aanmerking kwamen voor plaatsing.
Weer twee jaar opgeruimd, nog een jaar of 8 te gaan dus als het echt zo koud wordt met veel sneeuw zoals voorspeld wordt hoef ik me voorlopig nog niet te vervelen.

Geplaatst in Algemeen | Tags: , , , , | 16 reacties