Alles voor 10.000 stappen……

Vanmorgen stond in de planning het derde boompje gaan planten voor het huis.
Tegels er uit en boompje er in, makkelijker gezegd dan gedaan, dat dan weer wel.
Nu had Peter me een tip gegeven om de eerste tegel er uit te krijgen namelijk hem naar beneden slaan. Dat ging een beetje maar moest er toch weer een stuk van afbikken om het voor elkaar te krijgen.
Als de eerste tegel er uit is ging de rest met iets minder moeite er ook uit.
Had nog wel flink zitten rekenen want ik hou van synchroon en wilde dat het derde “tuintje” precies tussen de twee andere in kwam te liggen.
Zo rekenend en metend komt er een vrouw die iets verder in de straat komt langs en ze stapt af om een praatje te maken. Dat heb ik altijd als ik voor in de tuin werkt ook wel leuk.
Ik vertel dat ik aan het meten ben hoe het moet, wat maakt het uit zegt ze als ie een halve tegel meer naar links of naar rechts ligt, niemand ziet dat. Ja antwoord ik, daar heb je gelijk in alleen ik zie het iedere dag en dat blijft me irriteren.
Het is niet mogelijk om het tuintje dezelfde grootte te maken als de twee andere dat vind ik niet erg, is eigenlijk nog wel leuk ook omdat ie maar alleen is.
Zand er uit halen en nieuwe zakken grond er in, wat mestkorrels toevoegen en het boompje er in poten even gaan zitten kijken hoe het staat en ik ben blij met wat ik zie.
Peter wil vast even een paar tegels nog halveren om de gaten op te vullen en klaar is het dan.
Het is raar weer, als je bezig bent heel warm zeker als het zonnetje (heel kort) even doorbreekt maar goed werkweer.


Beetje aan het einde van de middag ga ik nog een rondje fietsen, moet toch aan mijn 10.000 stappen komen. Ik kom bij de weilanden die speciaal ingericht zijn voor de weidevogels. Mijn favoriete plekje om een poosje te gaan staan kijken. Altijd wat moois te zien. Vandaag zijn de grutto’s zo actief en dan weet ik het wel, ze hebben jongen. En ja hoor wel ver weg maar ik zie de jongen in het hoge gras lopen bij de ouders. Een grutto gaat voor me op het fietspad zitten, al “pratend” komt ie op me af, zo’n mooi gezicht. Er komt van de andere kant een man aanfietsen die mij foto’s ziet staan maken en hij stapt af en blijft wachten zo aardig. De grutto vliegt weer weg en de man komt mijn kant op lopen.
Mooi he zegt hij en hij weet veel van vogels blijft wel, hij wijst me op de veldleeuwerik die ik nog nooit gezien heb. Het is geen bijzonder vogeltje zegt hij maar hij zingt wel prachtig. En inderdaad ik hoor ze zingen. Zo staan we nog even te praten over natuurbeheer, weidevogels en ik kan hem nog wat meer vertellen over de zwarte sterns. Leuke ontmoeting.
Eigenlijk wil ik graag naar huis om de foto’s te bekijken maar dan heb ik nog niet genoeg stappen gemaakt vandaar dat ik nog een rondje ga fietsen.

Kijk zo om me heen dat ik vergeet om ook eens naar de lucht te kijken en opeens zie ik een flinke bui dreigend aankomen. Toch maak ik nog eerst een foto en daarna ga ik zo hard fietsen als ik kan maar ik rij de bui precies tegemoet. Al op het fietspad zo’n 8 km bij mij thuis vandaan begint het flink te regenen en onweren. Regen vind ik niet zo erg maar onweer is niet mijn ding midden in de polder. Ik besluit toch even te schuilen onder een afdak bij het kanocentrum. Het gaat flink tekeer, onweer valt eigenlijk mee en als ik niets meer hoor ga ik naar huis. Nat ben ik toch al en het mindert al een beetje. Ben echt drijfnat als ik thuiskom, je moet er wat voor over hebben. Heb wel de 10.000 stappen gehaald. Meteen een warme douche en dan ben ik het ook weer gauw vergeten. Toch een mooie dag zo en de regen is heel goed voor mijn nieuwe boompje denk ik dan maar.

Een serieuze vraag……

Ik ben best in voor een geintje maar soms heb ik ook wel eens een serieuze vraag zoals vandaag.
Het is namelijk zo dat ik zo nu en dan gewoon eens pindakaas op mijn brood wil eten.
Meestal van die buien, dan koop ik een pot en als ie op is kan het zomaar voorkomen dat ik een half jaar geen pindakaas meer koop.
Een paar weken geleden had ik opeens weer eens trek in pindakaas en kocht een pot. Er stond op nieuw 100 % pinda’s en ik vroeg me af, wat zat er vroeger dan in?
Nou ja ik kocht de pot en smeerde een boterham er mee en het smaakte heel anders, er dreef olie op en heel eerlijk vond ik de “oude” pindakaas lekkerder. Op de berichten er over lees ik dat dit veel beter is omdat als er olie op komt te drijven geen palmolie wordt gebruikt.
Nu vraag is me af waarom nu 100% pinda’s en wat zat er voorheen in dat het zoveel smeuïger maakte, ik zou het niet weten. Heb geen oude pot om de ingrediëneten te vergelijken. Dus wie het weet mag het zeggen.
Vanmiddag stelde ik ook nog een tweede serieuze vraag aan mijn buurman. Ik hoorde hem bezig in de tuin, kon niet zien wat hij aan het doen was maar zijn vriendin had verteld dat ze een nieuwe lounche bank zouden krijgen en ik nam aan dat hij daarmee bezig was om die in elkaar te zetten. Hoorde hem bellen met iemand omdat hij er blijkbaar niet helemaal uit kwam en even later zeggen, ik probeer het wel met een schroevendraaier.
Als klusqueen (ik vind het wel een mooi woord hahaha) wilde ik eigenlijk vragen of ik kon helpen maar dat liet ik toch nog maar even.
Opeens hoorde ik hem flink vloeken, uitgeschoten met een schroevendraaier dacht ik, dat soort dingen overkomen mij dus regelmatig. Even later weer vloeken en ik kon het niet meer laten.
“Moet ik al 112 bellen buurman” vroeg ik. Hij kwam naar het muurtje toe en liet zien waar ie mee bezig was. Een soort klemmen van hard plastic die hij gebruikte om de delen aan elkaar te zetten.
Het gaat zo moeilijk zei hij dat er al een paar afgebroken zijn. (dat waren die vloeken dus).
Weet je wat je moet doen zei ik, gooi die ringen ik kokend water dan worden ze zachter en makkelijker te verwerken. Dat had ik ooit eens aan de hand gehad met een klem op mijn vijverpomp. Ik hoorde hem de keuken in gaan.
Even later zei hij, je hebt gelijk hoor buurvrouw, nu gaat het veel beter en heb geen vloek meer gehoord, waarmee mijn status als klusqueen weer verhoogd was. Toen hij klaar was vroeg hij of ik even wilde komen kijken en het was echt mooi geworden. Heb gelukkig leuke buren getroffen.
Zelf was ik bezig de schuur op te ruimen. Snap soms niet dat ik iedere keer weer van alles weggooi en er toch nog rotzooi over blijft om op te ruimen. Nu ook weer een hoop rommel weggedaan.
Heb nog een klein frame van een tafeltje waarop ooit twee glazen platen lagen, waarvan er een gesneuveld was. In de schuur gezet met de gedachte misschien plankjes er op maken en kan ik er nog wat mee maar vandaag wilde ik schoon schip (schuur) maken en ging hem uit elkaar halen.

Ik wilde de onderdelen in de container gooien maar daar zat al zoveel in dat een rekje niet meer bij paste.
En opeens kreeg ik een idee. Misschien kan ik die voorkant en achterkant aan elkaar zetten en er zo een soort laddertje van maken waarlangs wat klimplanten of tomaten kunnen groeien. Maar de buizen waren natuurlijk even dik. Ik dook de schuur in waarin ik een plafond heb gemaakt waar allerlei resten hout liggen. Ik zag een steel van een oude veger en dacht, dat lijkt me precies de goede maat om de twee delen te verbinden als een soort deuvel. En of ie er voor gemaakt was, het paste precies in elkaar en waar de zijkanten hadden gezeten kon ik schroefjes in draaien om het hout te borgen. Zo leuk om te doen zeker als het ook nog lukt.

Een mooie moederdag……

Vandaag weer moederdag en Peter, Chantal en Yenthe kwamen vanmorgen een bakje doen.
Als ik de deur open doet komt Yenthe er al aanrennen “oma” hoe schattig is dat toch.
De hele kist met haar speelgoed wordt bijna leeggehaald en overal wordt even mee gespeeld.
Had de afgelopen week figuurtjes bij de kringloop meegenomen waar je tekeningen van kan maken, dat vond ze wel leuk om te doen.
Peter doet nog even de laatste dingen voor mijn telefoon want niet al mijn adressen waren meegekomen hij kreeg het ook niet helemaal voor elkaar maar Chantal wel haha. Was wel grappig, zag dat hij daar een beetje moeite mee had dat zij het zo voor elkaar had. Zo zie je maar wie hier de ICT-er is zei Chantal en ik zei je hebt helemaal gelijk hoor.
Heel gezellig en ik kreeg een mooie doos voor in bad van rituals.
Ging even buiten zitten en vond het warm, dacht even lekker een uurtje in de tuin gaan werken. Even omgekleed en net buiten zag ik de lucht al flink betrekken, regen en zelfs onweer. Ja ze hadden het voorspeld.
Dan maar weer even naar binnen, filmpje zitten kijken tot de buien verdwenen waren.
Het was heerlijk om te fietsen, onderweg nog even op een terrasje een ijsje zitten eten.
Ik hoorde in de polder de bekende geluiden van de zwarte sterns, toch wel favo vogels in de polder voor mij en ik weet ook hoe het komt.
Vijf jaar geleden toen mijn moeder overleed ging ik haar huis leegmaken, mijn broer was kort daarvoor geopereerd, die kon weinig doen, mijn jongste zusje ging net na de begrafenis op vakantie en mijn oudste zus was helemaal uit zicht, die hoefde nix en wilde nix.
En ik vond het heerlijk om een aantal weken daar in huis te werken, had van mijn jongste zusje de auto gekregen en ging er iedere dag heen om te werken.
Mijn broer hielp wel met het wegbrengen van het afval met zijn aanhanger, dat deden we samen iedere keer als ik weer een portie klaar had. Voor mij was het zo goed om zo afscheid te nemen van het huis, vooral ook van de tuin waar ik zoveel plezier had gehad met mijn andere broer en na zijn overlijden die verzorgde voor mijn moeder.


Afijn op een gegeven moment was het zover dat de sleutel ingeleverd moest worden. Ging voordat de mijnheer van de WBV kwam nog even alle kamers langs. Alles was in orde en ik stapte voor de laatste keer op mijn fiets en ging richting huis. Wetend weer een tijdperk afgesloten te hebben. Ik zag daar op een balk drijvend in een brede sloot twee jonge vogels zitten met opengesperde bekjes. Ik had al wel gehoord over de zwarte sterns maar ze zelf nog nooit gezien. Maar toen ik de ouders zag voeren dacht ik, dat moeten ze zijn. Ik ging in het gras zitten en de balk met de vogels kwam steeds dichter naar me toe drijven, steeds dichterbij zodat ik ze goed kon fotograferen. Het voelde zo magisch aan voor mij.
Een leven was afgesloten en daar op die balk begonnen de jonge vogels aan een nieuw leven, zo verklaar in mijn fascinatie voor deze vogels.
Ik heb de afgelopen jaren al heel wat uren doorgebracht in het gras zittend en kijkend naar de zwarte sterns en vandaag ook een uurtje en altijd moet ik aan die dag en mijn moeder denken. De sterns waren druk bezig bij de vlotjes die voor ze neergelegd worden. Ik hoorde ze eerder dan dat ik ze zag, die specifieke roep van hen.
Vlotjes werden verkend, hier en daar was herschikt en een stel was er snel bij die hadden blijkbaar het vlotje goedgekeurd als nestplaats en ze gingen meteen al paren. Echt zo’n prachtig gezicht, voelde aan als een cadeautje.
Een prachtige moederdag voor mij op deze manier……….


Lieve weerman…….

Lieve weerman,

Ik weet het, jij doet ook je best en jij bent dat koude weer ook meer dan zat en je wilt de mensen hoop geven op warmer weer.
Maar toch…….. waarom vertel je dat het vandaag al wat warmer zou worden. Het zou kunnen maar ik zit bibberend achter mijn computer omdat ik dacht vandaag hoef ik mijn verwarming niet aan te zetten.
Wel kans op regen……. werd er wel eerlijk gezegd. En dat klopt hoor, geen kans maar een enorm groot regenfront gaat van west naar oost over het land en het regent al uren achter elkaar.
Terwijl ik deze brief schrijf zo half 3 ’s middags is alles nog grijs en grauw en schrijf ik dit alleen omdat ik zit te wachten tot het droog wordt om nog even mijn boodschappen te kunnen doen en mijn noodzakelijk rondje fietsen.
Over morgen vertelde iedere weerman die ik zag (en ik heb er wat gezien hoor) jubelend dat het een warme dag wordt met wel temperaturen die op kunnen lopen tot meer dan 25 graden in het zuiden van het land.

Maar lieve weerman, wil niet ondankbaar zijn maar wat heb ik aan EEN warme dag als het daarna weer naar beneden duikt. (Moet het trouwens eerst zien en dan pas geloven)
Ik wil gewoon stabiel weer, een graad of 20 met een zonnetje voor een aantal weken lijkt me prima hoor. Ik vraag niet teveel, ben bescheiden, ik hoef niet meteen 28 graden en ’s nachts mag er best een buitje vallen hoor.
Deze brief schrijf ik mede namens al mijn plantjes in de tuin, zal ze niet allemaal noemen maar een paar hebben het zwaar, mijn bietjes, bonen en tomatenplantjes gaan het zo amper redden.
De wat stoerdere zoals de tuinbonen en doperwten groeien goed door, die maakt het koude weer niet zoveel uit.
Vorig jaar om deze tijd was de vijver vol met waterjuffers en libelles, ik heb ze dit jaar nog niet gezien.
Het enige wat echt wel vol is, ja inderdaad mijn vijver en waterton lopen bijna over.
Ik weet het hoor, misschien kan jij er ook niets aan doen Piet, Erwin, Jan, Ed, Gerrit, Peter, Reinier, John of hoe je ook mag heten.
Maar zouden jullie de weergoden eens aan willen roepen om wat mooier weer naar Nederland te sturen wij kunnen dat zo goed gebruiken en zijn dit koude weer meer dan zat……..
Als vast bedankt voor het lezen van dit epistel……. ik ben het even kwijt.
Zal voor morgen moederdag al vast wat zomerkleding klaarleggen want een keer zal het toch wel eens kloppen???
Hartelijke groeten en liefs van mij

Niet wat het lijkt……

Soms lijkt iets niet wat het lijkt te zijn en ook als ik fotografeer kom ik soms voor verrassingen te staan als ik thuis kom.
Zoals bij de nijlganzen man en vrouw met een aantal pulletjes, overal momenteel te zien maar als ik dan thuis komt dan lijkt het opeens of er een gans staat met twee koppen.
Nou heb je dat misschien ook wel nodig met zoveel jong grut om je heen.

Een tijd geleden had ik ook eens zoiets met koeien, nou vind ik koeien soms ook wel leuk om te fotograferen maar echt heel veel doe ik het niet maar toen ik thuis kwam zag ik deze foto die toch ook wel apart wat geworden in mijn ogen. Een koe met acht poten.

En zonder trucjes en fotoshop geintjes maakte ik deze twee foto’s van een zwaan die zat te broeden.
Een foto nam ik vanaf de weg, daarna liep ik het weiland in om te kijken of ik een foto kon maken recht voor het nest.
Dat ging maar het effect van de buis die over het nest hing bleek opeens heel anders, door een ander camerastandpunt vormden de buis en de weerspiegeling in het water een mooi hart…….

Zo zie je maar niet alles is altijd zoals het lijkt……….. soms verrassend leuk..

Hersenkrakers……

Eergisteren kreeg ik mijn nieuwe laptop, echt een prachtig ding en regenachtig, harde wind kortom slecht weer maar mooi weer om dingen er op te installeren en alles even bekijken.
Nu heb ik drie emailadressen, niet altijd handig maar een voor FB, een voor mijn blog en mijn hoofdemailadres was waar ik mijn post voor de krant altijd binnen kreeg. Een KPN mail.
De twee hotmails had ik zo toegevoegd maar die KPN-er wilde niet. En dat kwam me heel bekend voor want op mijn desktop kon ik ook nog steeds alleen via webmail deze post binnen halen.
Destijds KPN gebeld en die mevrouw zei dat het in Windows 10 zat en dat ik daarom microsoft moest bellen of mailen om het op te lossen. Vond het destijds een vaag verhaal maar goed ik kreeg alle post gewoon binnen via webmail daarom liet ik het maar zo.
Maar nu wilde ik het wel in orde hebben en belde weer KPN. En ik trof een gouden vent hoor, echt we zijn wel 3/4 uur bezig geweest om het goed te krijgen en dat lukte dus. Hij nam mijn computer even over van me. Alles voor me opgelost heeft hij. Heb hem zeer hartelijk bedankt. Had meteen aantekeningen gemaakt van wat hij deed en hoe hij het deed. Later op mijn desktop opnieuw geprobeerd zoals hij het gedaan had om het in orde te krijgen en ik had goed gekeken, het lukte en eindelijk kan ik gewoon in Outlook al mijn post lezen, opslaan en bijhouden. Goed geregeld dus.
Inmiddels waren er heel wat uurtjes in gaan zitten en gisteren kreeg ik ook nog een nieuwe telefoon.
Had hem eerst nog gewoon een poosje laten liggen maar mijn zoon appte al, heb je hem al geactiveerd, die snapte niet dat ik het niet meteen gedaan had. Maar had die dag al zo lang met KPN aan de telefoon gezeten en achter die laptop dat ik eerst toe was aan een eind fietsen en buiten zijn om mijn hoofd leeg te maken.
Maar gisterenavond ging het toch kriebelen en begon ik er aan. Ging eigenlijk heel simpel, twee telefoons op elkaar leggen en zo werden de gegevens van de oude telefoon overgebracht. Ik ging appen met Peter en allerlei dingen uitproberen en kijken. Hartstikke leuk, wat foto’s maken er zit echt een heel goed camera in. Helemaal tevreden dus.
Vanmorgen wilde ik mijn vriendin bellen maar kreeg ik een schermpje, telefoon niet geactiveerd.
Je koopt dus een telefoon die alles doet behalve bellen, vond het ook wel humor maar toch maar even mijn vrienden bij KPN weer gebeld. Hij had het snel opgelost. Ik moest de oude simkaart overplaatsen naar de nieuwe telefoon. Logisch hoor ik je denken maar ik had aangegeven een E simkaart te willen, dus geen fysieke kaart en dacht daarom dat die niet er in hoefde.
Nou ja simkaart er uit gehaald maar hij was een stukje groter (dacht ik) en ik durfde hem er niet in te stoppen omdat ik bang was de telefoon te beschadigen.
Peter wist wel de oplossing, zij hadden op kantoor een apparaat waarmee je simkaarten kleiner kan maken. Hij had zelf een aantal dagen vrij dus was er niet maar zijn werkgever wilde het wel voor me doen. Ik daar naar toe gefietst, hij werkt nog geen km bij mij vandaan, dus dat is makkelijk. Joost wist het wel hoor, hij past gewoon hoor Anneke, kom maar ik doe hem er wel even voor je in. Toevallig had hij precies dezelfde telefoon zelfs dezelfde kleur. Ook weer oplost, bellen kon ik.
Het lukte met via dezelfde truc ook mijn KPN mail op de nieuwe telefoon te krijgen en zo was bij beide apparaten alles opgelost en doet het. Ik blij mee en ook wel trots dat ik toch wel zo’n 95 % alles zelf gedaan heb. Vanmiddag mijn camera uit gaan proberen door wat bloemetjes te fotogaferen onderweg en hij doet het hartstikke goed vind ik. Een paar foto’s verder weg halen het echt niet bij mijn camera met telelens en dat is logische natuurlijk. Blij met mijn twee nieuwe “speeltjes” hoop er nog lang plezier van te hebben.

Een man met een verhaal…..

Bij onze huurdersbelangenvereniging is een van de bestuursleden, de penningmeester, een rustige kan wel zeggen heel stille man. Hij doet zijn werk als penningmeester prima en is een zuinige penningmeester en dat doet ie dus goed.
Maar op de vergaderingen mengt hij zich zelden in de discussies over dingen die zich voordoen en overleggen. Alleen als het om de financiën gaat geeft hij toelichting. En zulke mensen heb je ook nodig die gewoon hun ding doen.
Nu kreeg ik een nieuwe laptop van de HBV en gisteren belde de man of hij hem kon komen brengen.
Nou ja het weer nodigde gisteren ook niet echt uit om op de fiets te stappen daarom kwam het eigenlijk wel goed uit.
Begin van de middag kwam hij. We gingen even aan de keukentafel zitten en ik vroeg op hij wat wilde drinken.
Hij wilde wel een kopje koffie. We raakten zo in gesprek en opeens zag ik een heel andere man als ik ooit op de vergadering had gezien.
Hij vertelde over zijn werk voor een bedrijf hier in de buurt dat allerlei metalen voorwerpen maken. Soms heel bijzondere projecten die de hele wereld over gaan. Ben daar voor de krant ook een paar keer geweest om over te schrijven.
Hij was als werkvoorbereider in Australië, Amerika en nog veel meer landen geweest en hij kon daar prachtig over vertellen.
Ook over zijn privé leven vertelde hij het een en ander. Zijn vrouw was overleden en als amateur radiomaker was er een vrouw die vaak reageerde op zijn programma door een plaatje aan te vragen.
Zij was een weduwvrouw en op een gegeven moment spraken ze een keer af en het klikte goed met die twee, zo goed dat ze anderhalf jaar later getrouwd waren.
Zijn jongste dochter had er wel wat moeite mee en ook de jongste dochter van zijn nieuwe vrouw maar het kwam allemaal goed.

Hij had zelf geen kleinkinderen maar zijn bonuskleinkinderen waren helemaal enthousiast met hun nieuwe opa. En heel eerlijk vertelde hij dat hij eigenlijk meer “krijgt” van zijn bonuskinderen en kleinkinderen dan zijn eigen kinderen.
Opeens kreeg ik een kijkje op een heel andere man dan de stille man die altijd op de vergaderingen zat en ja dat vind ik gewoon zo mooi om te horen.
Dat vind ik ook het leuke van het vrijwilligerswerk. Je komt weer met andere mensen in contact en hoor weer eens andere dingen en verhalen, ik kan daar wel van genieten.
En mijn nieuwe laptop, zo ben er echt wel blij mee. Eerst moest ik hem nog 3 uur opladen maar hij is supersnel, heb al wat dingen geïnstalleerd en wat dat betreft is het prima weer om alles op mijn gemakkie even uit te vogelen zo.

De merel zong niet………

Vanavond was het weer dodenherdenking en zoals met alles vanwege corona dit jaar ook weer geen publiekelijke gebeurtenis. Vanmorgen was er bij ons een sobere plechtigheid op de begraafplaats.
Voor corona ging ik altijd naar de herdenking in het centrum van het dorp bij het monument van een burgemeester die omgekomen is in de oorlog.
Cornelis Gerardus Roos (Ouderkerk aan den IJssel, 5 maart 1886 – Bergen-Belsen, 31 mei 1945) was de burgemeester van Lekkerkerk van 1928 tot 1938. Zijn ambtsperiode werd gekenmerkt door levendigheid en veel activiteiten. Na zijn burgemeesterschap werd hij lid van Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland.
Op 23 april 1944 werd hij tijdens een razzia door de Sicherheitspolizei gevangengenomen omdat hij niet voldoende Duitsgezind zou zijn. Dit oordeel zou voornamelijk het gevolg zijn van zijn optreden als secretaris-generaal van de Algemene Nederlandse Vereniging Het Groene Kruis.[2] Hoewel de bewijzen flinterdun waren, werd hij vanwege zijn organisatietalent en overredingskracht alsmede overwicht op de bevolking, toch niet vrijgelaten. Na een verblijf in concentratiekamp Kamp Vught werd hij in augustus 1944 naar Sachsenhausen verplaatst. Van hieruit is hij nog verplaatst naar Bergen-Belsen. Waarschijnlijk is hij daar ook overleden. Op verzoek van burgemeester Van der Willigen is zijn overlijdensdatum in 1950 vastgesteld op 31 mei 1945, zodat zijn echtgenote een pensioen toegekend kon worden. Een deel van de provinciale weg N210 is naar hem vernoemd. Dit vanwege zijn inspanningen bij de totstandkoming van deze weg in de Commissie van de Weg en Brug te Krimpen aan den IJssel.


De kinderen van de scholen kregen er altijd een grote rol in. Ze maakten gedichten die tijdens de herdenkingsdienst werden voorgedragen. Ook legden zij de kransen bij het monument. Ik vond het altijd indrukwekkend.
Ben er 20 jaar geweest voor de krant om er verslag van te doen en toen ik dat niet meer hoefde ging ik toch. Ieder jaar werd er ook iemand uitgenodigd die zijn of haar verhaal vertelde, indrukwekkende verhalen en na afloop was er gelegenheid om in het gemeentehuis na te praten met die mensen.
In al die jaren was het ook regelmatig wel koud en heb er nog wel eens flink staan bibberen waarbij ik dacht, wat is dat in vergelijking met wat de mensen voor ons doorstaan hebben allemaal.
Tijdens de twee minuten stilte hoorde ik heel veel jaren altijd de merels zingen, ik vond dat altijd zo´n ontroerend mooi gehoor.
Precies om 8 uur hoorde ik de regen hard tegen de ramen slaan, de merels zongen niet en ik miste het.

Het derde boompje……

Vandaag tijd om wat op te gaan ruimen na het weekend, morgen worden de oude kranten opgehaald en had nog wat grote dozen die ik kwijt wilde, klein maken dus en buiten zetten. Al weer geven ze deze nacht regen op niet goed voor kranten maar ze komen altijd zo vroeg dat ik het wel ’s avonds buiten moet zetten. Heb dik karton van mijn tuinset dat leg ik er maar bovenop dan, het is niet anders.
Vanmorgen weer mijn fiets op gaan halen, was binnen een uur terug inclusief het doen van boodschappen, kleine moeite om het zo te doen.
Het was nog niet warm maar moest nodig wat plantjes uitpoten, tomaten die ik gezaaid had moesten echt verpot worden. En nog wat moestuintjes uitplanten. Een dikke trui aan en gaan zitten verpotten in de tuin. Toch weer leuk werk om te doen en koud had ik het niet.
Had ook al weken nog een laptop in de kamer staan die ik van mijn zus had gekregen, maar eigenlijk gebruikte ik hem toch nooit. Hij is ook ontzettend traag. Ik wilde hem leegmaken maar had hem echt zo lang onder stroom gezet maar kreeg hem niet opgestart.
Even op de fiets gestapt en hem bij mijn zus terug gaan brengen (ze wilden hem toch nog terug hebben) en ik zei als je hem aan de praat krijgt laat me het even weten dan kan ik alles weghalen wat ik er op gezet heb.


Doet ie het helemaal niet vroeg mijn zwager en ik zei, nee helemaal niet kijk maar. Ik stop de stekker in het stopcontact en ik snap er meteen geen moer meer van maar hij doet het gewoon en begint op te starten. Thuis had ik het al ik weet niet hoe veel keren geprobeerd. Zal ik het er dan maar meteen even afhalen zei ik en dat vonden ze prima. Ik ging aan de slag maar wist natuurlijk mijn wachtwoord niet meer. Kon een nieuw aanvragen en had een emailaccount gebruikt, een van de drie die precies niet op mijn telefoon stond daar wordt dan een code naar toe gestuurd. Eerst op mijn telefoon mijn 3e email geïnstalleerd en eindelijk ja hoor kreeg ik een code en kon in inloggen. Het ging me het meeste eigenlijk om mijn blog want mijn familie weet die naam niet en ik wilde dat maar zo houden. Alles verwijderd, emailsaccounts en nog wat foto’s verder had ik er niet veel opgezet. Maar alles ging zo ontzettend traag zeg heb er echt een paar uur gezeten voordat ik alles voor elkaar had. Wat een ellende, heb wat dat betreft weinig geduld hoor, wat een gedoe blij dat ik van dat ding af ben zeg. Wat een ergernis. Nou ja nog even wat leuks gedaan op de terugweg bij het tuincentrum gaan kijken of ze mijn derde boompje al hadden een vijg en ja hoor, ze hadden ze binnen gekregen. Weer een klusje om te gaan doen de komende dagen dus als het weer tenminste meewerkt.

Laat het mooiere weer maar komen zodat alle planten en gezaaide dingen een groeispurt zullen krijgen, dat hebben ze net als wij hard nodig. ( ik geen groeispurt hoor maar wel warmte )
Zag wel iets leuks bij mijn komkommerplant in de kas, er zaten al twee mini komkommertjes in….. zo leuk om dat weer te zien. Morgen een bijzondere dag dan is het namelijk de dag van het naakt tuinieren (wie dat nou verzonnen heeft ???), denk niet dat er veel aan gehoor zullen geven met windkracht 8 en 10 graden maar je weet het nooit……… ik pas.

Count my blessings…….

Ik ben altijd blij als Wim komt of ik naar Wim ga de weekenden maar dit weekend was ik eigenlijk wel dubbel blij dat hij kwam omdat ik vrijdag gevaccineerd zou gaan worden.
Had nog wel tegen Wim gezegd, misschien krijg ik er wel last van en kunnen we niet veel doen maar dat vond hij helemaal geen punt. Toen ik ziek was kwam jij toch ook, zei hij.
En heel stiekem of niet stiekem heb het hem ook gezegd was ik wel blij dat hij er was en zelfs meeging naar het vaccineren.
Hij moet altijd overstappen in de plaats waar ook een sporthal ingericht is als vaccinatiecentrum, dat kwam daarom mooi uit en ik had de dag er voor mijn reservefiets daar al neergezet.
We waren nog best veel te vroeg en gingen nog ergens op een terras een bakje zitten doen. Daarna maar gaan kijken of we daar misschien nog even konden wachten maar dat was niet nodig want te vroeg komen was niet erg zei de jongeman die ons ontving.
Het ging goed georganiseerd, papieren controleren, even een paar minuten wachten en daarna vaccineren. Ik wilde het dolgraag maar was ook stikzenuwachtig en omdat Wim erbij was voelde ik me wel een stuk beter, hij is de rust zelf ook en dat had ik echt wel nodig. Heb best hypochondrische trekjes en bedenk van te voren ook alles wat er mis kan gaan. In de wachtkamer nog een kwartier zitten, we kregen koffie en thee en pas op dat moment voelde ik mezelf wat ontspannen.
We zijn nog even bij de mengelmoestuin geweest, had nog een zalfje nodig en het is gewoon leuk om daar even rond te lopen. Was weer gezellig om er een keer te zijn, ga er zeker nog wel eens rondneuzen of een bakje doen.
Afijn, ik voelde wel mijn arm maar voor de rest geen klachten of zo.
Zaterdag zijn we gaan fietsen, het is nog steeds best koud en we kregen zelfs nog wat regen onderweg maar goed thuis blijven hadden we ook geen zin in. Naar de Vlist gaan fietsen, een mooie omgeving en Wim wilde graag kijken bij de Koeneschans.
De Koeneschans is een voormalig schanseiland in het veenriviertje de Vlist, dat loopt van Schoonhoven naar Haastrecht op de grens van Krimpenerwaard en Lopikerwaard. De Koeneschans ligt als verdedigingswerk in de erfgoedlijn Oude Hollandse Waterlinie (OHW).
Het stelde niet heel veel voor maar wel leuk om het stukje geschiedenis er over te lezen en daar tegenover zit een mooi restaurant met een groot terras waar we weer eens lekker wat hebben zitten eten. Dat was een tijd geleden, we zaten achter een scherm redelijk uit de wind in het zonnetje, goed te doen en het smaakte dubbel lekker leek het wel.
Verder gefietst naar Haastrecht waar we langs de IJssel nog een keer neerstreken op een terras, alsof we wat in te halen hadden, zo leuk toch.

Via Gouderak, Berkenwoude zo weer richting huis gaan fietsen. Onderweg nog een aantal lepelaars gezien die daar stonden te eten. Wim trakteerde nog op een ijsje bij het kanoverhuurbedrijf.
Ondanks het feit dat het best nog koud was hadden we een geweldig leuke dag. ´s Avonds nog naar de mooie film “The Dig” gekeken. Had hem al een keer gezien maar zag hem graag nog een keer en zeker voor Wim als archeoloog een heel herkenbaar gegeven.
Netflix besloot een groot evenement uit 1939 te verfilmen. Hierbij werden namelijk grote opgravingen gedaan in Sutton Hoo. Dit was een groot stuk land in Suffolk, Engeland, waar een wel heel fascinerende en grote ontdekking werd gedaan. Twee begraafplaatsen uit de 6e en 7e eeuw werden daar namelijk gevonden. Nou ja al met al een geweldig weekend en wat was ik blij dat Wim er was. Heb wel wat last van spierpijn maar of het nou komt van zo’n eind fietsen of ook van het vaccineren of een combinatie, ik weet het niet maar het is mij in ieder geval tot nu toe alleen maar meegevallen. I count my blessings en Wim is er daar zeker een van voor mij.