Hebberig……….

SONY DSCIk word van dit weer altijd hebberig, in die zin dat ik gewoon van alles wil doen maar vooral buiten wil zijn.
Eigenlijk wil ik fietsen, zomaar ergens gaan zitten om te fotograferen, in de tuin werken, het buitenverfwerk doen, gewoon lekker niksdoen of een boek lezen in het zonnetje, een terrasje pikken en zo zijn er nog wel wat dingen maar ja dat past niet allemaal in een weekend dus zal ik keuzes moeten maken.

Vandaag wapperde al vlug de was aan de waslijn. Even een klein pijnlijk momentje toen mijn zoon vandaag officieel mijn auto overschreef op zijn naam, toch even gek hoor, hij reed er al maanden in maar toch was ie nog steeds van mij en dat is nu over.
En hoewel ik hem eigenlijk ook amper gemist heb is het toch een stukje zelfstandigheid wat ik weggeef, helaas pindakaas. Hoop dat hij er nog veel gezonde kilometers mee zal rijden.

Niet zo pijnlijk dat het deze mooie dag verpestte voor me. Lekker gaan fietsen en mijn boodschapjes gedaan.
foto 3Gisteren was ik al begonnen met verfwerk maar halverwege was mijn pot verf leeg, eigenlijk had ik geen zin maar toch vanmiddag maar het klusje afgemaakt. Duurde langer dan ik gedacht had dus van nog even lekker in de zon zitten kwam niet zoveel.
Morgen nog een dag.
Wel nog even toen ik thuiskwam na het boodschappen doen en voor ik mijn hele oncharmante maar wel hard nodige verfkledij aantrok even mijn eerste “selfie” gemaakt terwijl ik me koesterde in het zonnetje.
Ben niet zo heel gauw tevreden met mijn foto’s maar deze gaf wel het beeld van de dag weer. Zonnig en blij genieten daarvan.

Een bijzonder kind

Mijn zus ging zo’n 28 jaar geleden samenwonen met een man die al twee kinderen en ook al een kleinkind had dus met haar 30 jaar werd ze meteen al oma.
Later kwamen er nog drie kleinkinderen bij. Een van deze kinderen is Mark, een jochie dat ik vanaf het begin in mijn hart gesloten heb.
Toen mijn zus haar man overleed 5 jaar geleden trok ik veel met haar op en als haar kleinkinderen bij haar logeerden ging ik altijd met ze op stap of ging ik er eten.
Altijd liep Mark bij mij, zoals ik meteen voor hem gevallen was, was hij dat ook voor mij, we konden gewoon heel goed met elkaar opschieten.
Heel erg leuk was het dus. Mark is een joch met gebruiksaanwijzingen zeg ik altijd, hij heeft enigszins een autistisch iets over zich, focust erg op dingen, neemt alles wat je zegt heel serieus, moeite met te snappen dat iemand wel eens iets anders bedoelt dan het letterlijk gezegd wordt, is ook dyslectisch maar niet dom. Nou ja eigenlijk een bijzonder kind met een zus die een paar jaar ouder is en heel bijdehand niet altijd gemakkelijk voor hem.
Nu mijn zus een nieuwe relatie heeft is dat eigenlijk helemaal over, niet de contacten van haar met haar kleinkinderen maar wel dat met mij en haar kleinkinderen.
Daarvoor is natuurlijk haar vriend in de plaats gekomen, ik snap het wel maar soms doet het ook wel zeer.
Vandaag is Mark jarig 11 jaar geworden. Gisteren had hij op FB geschreven in zijn nog wat kromme Nederlands. Aneke kom je ook op mijn verjaardag morgen, want dan viert hij het.
Ja natuurlijk zei ik, kom ik ook op je verjaardag, dat had zijn moeder speciaal gevraagd of ik ook wilde komen. ( En ik ga gewoon samen met mijn zus en haar vriend hoor, het is niet zo dat ze dat bewust tegenhoudt of zo, dingen gaan gewoon zo.)
markNaast de klik die we samen hebben delen we ook de liefde voor tuinieren, hij heeft dit jaar ook een eigen kasje gekregen en is daar hartstikke trots op. Vorig jaar heeft hij echt heel veel groente verbouwd. Zo leuk allemaal.
Ik heb een gieter voor hem gekocht die op zijn verlanglijstje stond met wat zakjes zaad erbij dan kan hij zijn hart weer ophalen.
Heb er zin in om hem weer eens te zien morgen want ondanks het feit dat we elkaar nu minder zien blijft hij toch een speciaal plaatsje in mijn hart houden.